Of dat moment dat de kop koffie uit zijn zwetende hand glijdt en in slow motion op de grond uit elkaar spat. De donkerbruine kleur van de waarheid die zich tussen zijn lakleren schoenen in een hoopje scherven openbaart. Op de onderkant van de kop staat KOBAYASHI Porcelain. Zijn ogen glijden over het prikbord tegen de achterwand van het kantoortje en hij ontwaart dingen die hij liever niet ontwaart. Hij leest namen van mensen en steden die hij net daarvoor in compleet andere contexten te horen kreeg. En het klonk allemaal zo geloofwaardig. Hij geloofde het allemaal.

I am Mr. Kobayashi (klik!)

Maar nu valt de harde werkelijkheid hem als een piepend schoolbordkrijtje in de nek. Ondanks zijn jarenlange expertise en ervaring bij ondervragingen, is hij er als een schooljongen ingeluisd. Als kijker besef je plotseling dat je – net als hij – anderhalf uur lang in het ootje werd genomen. Een weergaloze plotafwikkeling wordt voelbaar. Kippevel maakt zich van je meester. Flarden verhaal – waar of niet? – flitsen voor je geestesoog voorbij. En dan langzaam, heel langzaam, kom je tot het besef dat hij je bij je pietje heeft. Dat je niet veel slimmer bent dan Dave Kujan van US Customs. Dat je een hele film lang hebt meegedraaid in de verzinsels van ene Keyser Soze.

And just like that, he’s gone.