Het einde van Yeti

Op de kop af vijf jaar lang heb ik me onle­dig gehou­den met de vorm­ge­ving van het tie­ner­tijd­schrift Yeti. Na een jaren­lan­ge samen­wer­king komt er een eind aan het con­tract tus­sen onder­wijs­tijd­schrift Klas­se en het gra­fisch bureau waar ik werk­zaam ben. Jam­mer maar helaas. Want ik deed het graag.
Yeti is het soort blad waar­van ik wens­te dat ik het als tie­ner had gekend.

Vaarwel Yeti (© Artefact, Leuven)

Vaar­wel Yeti (© Arte­fact, Leu­ven)

Een erg kleur­rijk blad, een cha­o­tisch blad, een blad met meer infor­ma­tie dan een tie­ner­ziel kan slik­ken. Een blad waar ouders of school­di­rec­teu­ren wel es over gestrui­keld zijn, maar voor­al een blad dat veel tie­ners een warm hart toe­dra­gen. Een blad dat rel­len ver­oor­zaakt wan­neer het wordt uit­ge­deeld in de klas. Een blad dat door veel gro­te men­sen niet altijd goed begre­pen werd, maar een blad met een ziel en een hart. Een blad voor tie­ners zon­der blad.

Meer woor­den ga ik niet vuil­ma­ken aan dit nieuws, want een traan welt in mijn oog en een krop kraakt in mijn keel. Laat ik beslui­ten met een poë­ti­sche noot. Voor het februari‐nummer – het laat­ste num­mer dat alhier ten bure­le werd afge­werkt – schreef ik een ech­tig tech­tig Yeti‐gedicht. Voor alle tie­ners van Vlaan­de­ren en beyond. Las­sie waakt over u!

HET YETI‐GEDICHT!

ikou­van­net boeks­ke­jee­tie
tboeks­ke­jee­tie vin­nik­tof
azzikj­ee­tie nikan­lee­ze
dan­doe­wik gewoon­az­zof

ikou­van­net boeks­ke­jee­tie
tof­ste­boeks­ke­van­net­land
over­al daar­kan­ni­ko­me
men­ne­jee­tie inde­hand

ikou­van­net boeks­ke­jee­tie
iklee­zecht nik­zan­der­smeer
scho­ne­fo­tos tof­fe­tex­te
klee­zets­oms wel­on­derd­keer

ikou­van­net boeks­ke­jee­tie
wij­zen­slim wor­tik­ker­van
azikj­ee­tie­lees dan­voe­lik
dat­tik bijn­ato­vere­kan

leve­jee­tie jee­tie joe­pie
jee­tie­tie­ner­boek­skes­ding
drie­keeryeah olee­voor­jee­tie
tboeks­ke­jee­tie isde­king

7 reacties

  1. Nele schreef:

    Shit, dit ver­klaart wel één en ander…
    Gek dat ik ooit nog de geboor­te van Yeti heb mee­ge­maakt…

    Dus ja, zeer jam­mer en heel erg helaas.
    Maar geen nood, er komen ande­re boek­skes, die nog veel meer ’maan­zand’ zijn. Daar duim ik voor.

  2. Jozef schreef:

    Yeti… Vreemd genoeg zegt dat me hele­maal niks. Nog nooit ofte nim­mer van gehoord. Lijkt me noch­tans een aan­ge­naam boek­je. Wel kan ik met zeker­heid zeg­gen dat boven­staand gedicht gewel­dig is. Mooi werk, meneer Maan­zand!

  3. Yuri schreef:

    Yeti is een blad voor tie­ners dat ver­spreid wordt in het vijf­de en zes­de leer­jaar (10–11-12 jr). Het werd pas vijf jaar gele­den geïn­tro­du­ceerd, dus het is niet abnor­maal dat je er nog nooit van gehoord hebt…

  4. Jozef schreef:

    Dàt ver­klaart veel. Ik ben groot gewor­den met de boek­jes van uit­ge­ve­rij Aver­bo­de. Dore­mi, Zon­ne­straal, Reflec­tor en der­ge­lij­ke toe­stan­den.

  5. Lilimoen schreef:

    Yeti klinkt me bekend in de oren. Ik heb er een 2‐tal in de kast lig­gen, maar eer­lijk gezegd heb ik nog nooit op de vorm­ge­ving gelet. Dat ga ik nu even doen.

  6. tantieris schreef:

    Yeti rulez ! Mijn kin­de­ren (lees : ”leer­lin­gen”) zijn er abso­luut zot van. Deze maand sol­li­ci­teer ik weer voor de nomi­na­tie van bes­te leer­kracht van het jaar. 😉

  7. Charlotte schreef:

    M’n klei­ne broer en zus heb­ben het alle­bei met veel ple­zier gele­zen. Mij stak het voor­al de ogen uit als het op tafel lag. Mèèn oo mèèn zo druk en vol en kleur­rijk. Maar leuk voor vijfde‐ en zes­de­leer­jaars­kens, that is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *