Als ik Tarzan was dan was ik een weliswaar struise en breedgeschouderde maar desalniettemin erudiete Tarzan die in één goedgemikte volzin zonder komma’s zijn liefde aan Jane zou betuigen en bij het opvangen van de kleinste glimp – pakweg de golvende slagschaduw van Jane’s linkerheup – in romantische jamben zou uitbarsten en de kleinheid van het oerwoud in vergelijking met haar verschijning zou bezingen terwijl hij van liaan tot liaan zwiept teneinde nog voor het avondmaal zijn bontgekleurde lendendoek af te kunnen leggen om dan in adamskostuum voor zijn lief de jungleboogie te dansen.

Liefs, Wannes