U bent een fan­tas­tisch publiek

Dat mag ook wel eens gezegd wor­den. Ik heb de afge­lo­pen maan­den een aan­tal try-outs euh uit­ge­pro­beerd om mijn caba­ret­te­ke­tet din­ges voor de leeu­wen te gooi­en. Het waren stuk voor stuk rij­ke erva­rin­gen waar mijn inner­lij­ke kabou­ter alleen maar gro­ter van is gewor­den. Ik was tij­dens de zomer sowie­so al eufo­risch over de reac­ties van de Leuven-Draait-jury. Wat er daar­na alle­maal gebeur­de, maak­te mijn iet­wat autis­ti­sche hart­je tel­kens war­mer.

Uiter­aard was het niet alle­maal hap­py hap­py joy joy. Ik heb onder­von­den dat er een hele hoop fac­to­ren zijn die een optre­den tot een suc­ces dan wel een flop maken. Mijn zelf­ze­ker­heid op een podi­um is daar­van wel­licht het belang­rijk­ste onder­deel. En hoe ik het ook draai of keer, ik blijf in essen­tie een ner­veu­ze zenuw­pees die altijd wel even denkt van moe­ke, waar ben ik in gods­kle­re­naam toch aan begon­nen. Eens een zenuw­pees, altijd een zenuw­pees, dacht ik tot voor kort. Maar ik moet zeg­gen dat optre­den goed is voor het ego. Hoe vaker je het doet, hoe beter het gaat. Je leert reac­ties te inter­pre­te­ren, je leert jezelf te ont­span­nen voor je het podi­um opstapt en je leert je fou­ten en min­pun­ten ten goe­de om te bui­gen.

Trou­wens. In dat ver­band dient er een gou­den lau­wer­krans bezorgd te wor­den aan mijn lief, zon­der wie ik het mis­schien hele­maal nooit gedurfd had. Ter­wijl ik zelf soms hele­maal gek wordt van de neu­ro­ti­sche stem­men in mijn hoofd, blijft Zezun­ja immer rus­tig en rela­ti­veert ze mijn stress zon­der haar geduld te ver­lie­zen. Ze plaatst alle twij­fels bin­nen het juis­te per­spec­tief. Ze moe­digt me aan en lacht me uit waar nodig. Maar boven­al: ze is er. Ze is er altijd. En ook al weet ik dat haar aan­we­zig­heid bij optre­dens in de toe­komst geen con­stan­te kan – en moet – blij­ven, toch is de weten­schap dat de belang­rijk­ste per­soon in mijn leven in het publiek zit tel­kens weer een gro­te sti­mu­lans. Wat dan vast weer een reden is om onder­ge­te­ken­de een sis­sy te noe­men, maar dat kan me niet sche­len. Woody Allen is ook een sis­sy.

Maar dat publiek dus.
U, met ande­re woor­den.
Onder­koeld, onzicht­baar maar lief­de­vol tij­dens Leu­ven Draait.
Heet­ge­ba­kerd, opeen­ge­pakt en enthou­si­ast bij De Spre­ken­de Ezels.
Ver­ward, glim­la­chend en in de scha­duw in de Libertad (Waar ik voor het eerst een micro­foon gebruik­te. Note to self: niet meer doen, rund).
Geza­pig, gezel­lig en niet bang om te lachen met de ver­keer­de grap­pen in Le Bal Infer­nal (Danku Luna­tics!).
Onwen­nig, onge­vraagd uit het café geplukt en con­cur­re­rend met de spreek­woor­de­lij­ke paar­de­kop in Café Kos­mo­pol.
U bent een fijn publiek.
U bent een warm en lief publiek.
U bent een hard en er geen doek­jes om win­dend publiek.
U bent een geva­ri­eerd en open-minded publiek.
Maar voor­al.
U bent een publiek.
U bent een publiek.
U ver­dient een veer op uw hoed en een pluim in uw kont.

Danku­wel.

13 reacties

  1. Sparce schreef:

    Ik zou graag eens publiek zijn, maar zel­den in de buurt. Zit­ten er hol­land­sche per­for­man­ces aan te komen? Ofwel: gaat u inter­na­ti­o­naal?

  2. niets.dan.vuur schreef:

    Kan u ook niet eens iets doen in de buurt van Ant­wer­pen als­tu­blieft? Als­tu­blieft?

  3. Yuri schreef:

    Geduld is een scho­ne deugd. Dat is een spreek­woord waar zelfs mijn schurft het schurft van krijgt, maar soit. Als het aan mij ligt, sta ik gauw een keer in Neder­land, en nog gau­wer – want dich­ter­bij – een keer in Ant­wer­pen.
    Eerst nog flink wat net­wer­ken, en dan hoort u er meer van.
    Speel­plek­po­di­um­tips zijn trou­wens immer wel­kom!

  4. Sparce schreef:

    In Amster­dam heb­ben ze ”De Klei­ne Kome­die”

    Dat moet toch bij uw doel­groep pas­sen, niet?

  5. Yuri schreef:

    Grap­jurk. Ik ga eerst wat oefe­nen in Car­ré, goed?

  6. Jeronimo schreef:

    ik stuur­de iets naar yuri at maand­zand . com voor waaris­mijn­melk en dat adress geeft errors…

  7. Yuri schreef:

    Jero­ni­mo! Maand­zand bestaat niet, mak­ker. Maar ’t is eens wat anders dan Maan­zaad.
    Howe­ver, onder­tus­sen is het je blijk­baar wel gelukt, want ik heb je mail­tje bin­nen. Bin­nen­kort op waarismijnmelk.wordpress.com!

  8. Mr. Coenegracht schreef:

    Ik vind dat u te wei­nig kin­der­voor­stel­lin­gen speelt de laat­ste tijd. Sor­ry, maar wat kabou­ters betreft (en ik heb begre­pen dat een deel van uw voor­stel­ling aan hen gel­inkt is) is er geen enkel publiek kri­ti­scher dan een publiek van 5-jarigen. Pro­beer maar eens een onge­loof­waar­di­ge pin­ne­muts of niet-zo-felkleurige kabou­ter­ran­sel te beschrij­ven: ze zul­len u onge­twij­feld afstraf­fen met een huil­con­cert en een plets op uw poep!

  9. Yuri schreef:

    Heer Coe­ne­gracht!
    Alhoe­wel ik blij ben met uw immer pro­fes­si­o­ne­le advies, wil ik toch even het vol­gen­de opmer­ken. De laat­ste keer dat ik mijn act uit­voer­de voor een kleu­ter­pu­bliek, heb ik zes maan­den onder­voed door­ge­bracht in een Syri­sche cel.
    U begrijpt dat ik wat reser­ves koes­ter…

  10. Urbain Alpain schreef:

    Heer Maan­zand. Het is wel­licht jaren gele­den dat ik hier iets schreef. Maar omge­keerd is het ook niet anders dus doet het er alle­maal niet toe. Het is immers ook kou­der gewor­den. Een ver­vlo­gen sei­zoen. Een duif de nek omge­wron­gen. Met de glim­lach. U kent dat onge­twij­feld.

    Maar goed, wat ik u wil­de mel­den was het vol­gen­de, het­geen komt met ande­re woor­den. Pas op, het is daar: Dat ik u nog nooit in levend lij­ve aan­schouw­de (ge moet god­ver­dom­me maar eens de moei­te doen om op den West Vlaam­schen Bui­ten grap­pig te komen doen) wil niet zeg­gen dat uw vro­lij­ke stra­pat­sen mij niet gene­gen zou­den zijn. Elk jong, opko­mend, komisch talent kan op mijn men­ta­le steun reke­nen gelijk een eco­noom met een bril op een cal­cu­la­tor. Van die din­gen waar­op men tikt.

    Ik heb hier nog een sketch lig­gen – aan­gaan­de een vam­pier die flu­o­ri­se­ren­de jar­tel­les draagt tij­dens zijn nach­te­lij­ke uit­spat­tin­gen – die ik aan de straat­ste­nen niet kwijt raak van­we­ge het inhou­de­lijk gewaag­de tim­bre. Het ding is noch­tans te koop voor 1200 flo­rij­nen. Ja, het is een iet­wat oude­re sketch uit de tijd dat een flo­rijn er nog toe deed. De wis­sel­koers van de flo­rijn is mij niet bekend doch ik meen te mogen stel­len dat die sketch in kwes­tie die 1.000.000 euro waard is.

    Mocht u nieuws­gie­rig en ver­mo­gend zijn dan kunt u con­tact met mij opne­men. Mid­de­ler­wijl groet ik u met zwier en zwaai.

  11. Yuri schreef:

    Heer Alpain! Het is altijd een feest als u weer een keer­tje op bezoek komt. Van alle men­sen die ik nog nooit heb ont­moet, bent u op zijn minst de meest intri­ge­ren­de. In dat ver­band is mijn nieuws­gie­rig­heid ver­mel­dens­waard, mijn ver­mo­gen ech­ter con­cur­reert heden ten dage regel­ma­tig met het nul­punt. Ik vrees dus dat u het voor­lo­pig met de net iets for­tuin­lij­ke­re straat­ste­nen zult moe­ten doen, in het kader van het slij­ten van uw vam­pie­rens­ketch. Maar u mag er zeker van zijn dat ik aan uw deur­bel hang van zodra mijn bank­re­ke­ning uit zijn voe­gen barst. Dat gebeurt ver­moe­de­lijk ergens in de komen­de vijf jaar, als de reeds lang geplan­de staats­greep – waar­voor ik het sce­na­rio schreef – ein­de­lijk een vol­trek­king zal vin­den.
    Ik zal u via diver­se media op de hoog­te hou­den.

  12. GDB schreef:

    O ja, Ver­licht Des­poot Yuri! Grijp de staat! Ver­grijp u aan de staat! Breng de staat zo erg aan het wan­ke­len dat men, nadat u klaar bent, gewag maakt van de wank in plaats van de staat! O, Yuri! U bent klaar voor de macht en wij, uw fans, het plebs, het tut­jes­volk dat wacht om door u, ja door u en door nie­mand anders (niet door Leter­me, niet door Mil­quet, niet door enig levend per­soon hier op deze aard­kloot) betut­teld te wor­den tot in de -zani­ës­te macht, wij ver­wach­ten u! Wij Wil­len Waar Woor Wons Weld! Dat laat­ste rijmt niet echt maar zo graag, nee zo GRAAG wil­len wij U aan de macht! O, Yuri! Yuri! Yuri! YURI! YURI!

  1. 11 december 2007

    […] idee hoe Eddiefro­mo­hio er uit ziet, maar zijn schrijf­stijl heeft ‘em. Yuri Maan­zand live heeft ‘em. Ezel­tjes heb­ben ‘em, en lie­ve­heers­beest­jes. Zee­koei­en heb­ben […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *