Gedicht voor Peter R. de Vries

Nou ja. Gedicht is veel gezegd. Nata­lia en Lau­ra Lynn, die krij­gen een echt gedicht van mij. Maar Peter R. de Vries, daar moet ik nog even over naden­ken. Laat ik u dus voor­lo­pig even teleur­stel­len door niet in rij­men te ver­val­len. Waar ik wel graag in wil ver­val­len is een oever­lo­ze en nooit eer­der gehoor­de schut­ting­taal bevat­ten­de scheld­ti­ra­de aan het adres van Neder­lands groot­ste mis­daad­ver­slag­ge­ver. Daar­mee is eigen­lijk met­een alles al gezegd, want van pak­weg web­si­tes maken heeft de man niet veel kaas gege­ten. Bekijk hier zijn spuug­le­lij­ke nar­cis­ti­sche poëzie-album web­si­te. Bra­ken doet u best in een plas­tic zak van de Aldi, die zijn gro­ter.

Waar staat trou­wens die een­za­me R. voor? Peter Rund­bark de Vries? Peter Rui­k­eens­aan­mijn­vin­ger de Vries? Peter Roze­wa­ter de Vries? Peter Rara­ra de Vries? Peter Retep de Vries? Peter Rot­op­me­t­je­tus­sen­let­ters de Vries? Peter Rhaaaamijn­god­wat­be­nik­geil de Vries? Uw idee­ën graag in het reac­tie­din­ges. Peter Reac­tie­din­ges de Vries, haha­ha­ha­moe­wa­hafnurk.

Onsa­men­han­gen­de essays schrij­ven over Peter Rolexkid de Vries is een stie­ke­me hob­by van onder­ge­te­ken­de. Wat ik daar­naast ook graag doe is bela­che­lij­ke vari­a­ties ver­zin­nen op de twee­de voor­naam van Peter Rol­mops de Vries. Ver­der doe ik ook aan kant­klos­sen en durf ik al eens een hen­gel in ver­bo­den­te­vis­vij­vers te wer­pen.

En dan nu een uit­roep­te­ken! Of nee, een kom­ma. Ik bedoel een punt? Ach; wha­te­ver: een woord van uit­leg voor de vla­min­gen onder mijn lezers­pu­bliek. Peter Ram­pe­tamp de Vries is een Neder­land­se jour­na­list die zich in de loop der jaren heeft gespe­ci­a­li­seerd in het ophel­de­ren van moord­za­ken en ande­re hei­ke­le kwes­ties waar­bij de poli­tie en het jus­ti­ti­o­neel appa­raat vloe­kend in het zand beten. Zijn laat­ste wapen­feit is de zaak Nata­lee Hol­lo­way. Als u die kwes­tie gemist heeft, dan moet u drin­gend uw kop uit de humus trek­ken en de krant gaan lezen. Want daar staat alles in. Zo wer­ken kran­ten name­lijk. Daar staat door­gaans alles in.

Ik maak even een spron­ge­tje, want ik heb geen zin om heel die kwes­tie Hol­lo­way uit de doe­ken te doen. Boven­dien zijn de senseo-pads op, en daar word ik humeu­rig van. Peter Ruf­trok de Vries drinkt vast elke och­tend een lek­ker kop­je espres­so uit een design-tasje. Ik durf te wed­den dat zijn kof­fie nooit opraakt, want Peter Raren­tist de Vries zit er warm­pjes in. Hij maakt name­lijk erg suc­ces­vol­le tele­vi­sie­pro­gram­ma’s, die tot diep in de Ame­ri­kaan­se wil­der­nis beke­ken wor­den door ame­ri­kaan­se dom­me­klo­ten die niets beter te doen heb­ben. En ofschoon hij hoe dan ook sterk is in het oplos­sen van onop­los­baar gewaan­de misdaad-kwesties, dat neemt niet weg dat Peter Ruk­ker de Vries een pube­ra­le aan­dachts­hoer is die zowat alle more­le stan­daar­den en inte­gri­teit aan zijn glim­men­de laar­zen lapt. De manier waar­op hij de beken­te­nis van ene Jor­an van der Sloot in beeld bracht, tart wer­ke­lijk elke ver­beel­ding. Zon­der nuan­ce, zon­der al te veel con­text en met veel twij­fel­ach­ti­ge one­li­ners pro­mo­veert hij zich­zelf als de nieu­we mes­si­as. Zie hem daar staan op het strand van Aru­ba, de armen gespreid en de onder­gaan­de zon op de ach­ter­grond. Zie hem daar in ron­ken­de bewoor­din­gen en – ik zei het al – twij­fel­ach­ti­ge one­li­ners de blij­de bood­schap pre­di­ken. Een mens zou van min­der lil­lend en tril­lend op het strand in elkaar stui­ken.

Begrijp me niet ver­keerd, lie­ve lezers! En weer een uit­roep­te­ken! En nog één! En nog één? Okee, dan niet. Begrijp me niet ver­keerd, ik vind die Jor­an van der Sloot een ego­cen­tri­sche en immo­re­le kloot­zak wiens bal­zak men zou moe­ten sche­ren met een spa­ghet­tivork, laat dat dui­de­lijk zijn. Maar die Peter Rook­worst de Vries is me toch een glui­pe­ri­ge glad­ja­nus, daar bestaan geen woor­den voor. Of jawel, toch! Glui­pe­ri­ge glad­ja­nus bij­voor­beeld. Of onbe­trouw­baar ogen­de popu­list. Of iemand die – als zijn vrouw ligt te sla­pen – stie­kem gaat zit­ten kwij­len over foto’s van Rita Ver­donk.

In het won­der­lij­ke pro­gram­ma De Wereld Draait Door vond Peter Ras­ta­fa­ri de Vries het onheus dat zijn nieu­we boek­je niet werd bespro­ken, ofschoon daar vol­gens hem kei­har­de afspra­ken over wer­den gemaakt. Of die klein­gees­ti­ge opmer­king op waar­heid berust, zal me rook­worst wezen. Peter had in plaats daar­van beter van zijn tak gemaakt over het feit dat Mat­thijs van Nieuw­kerk geen enke­le vraag heeft gesteld over de manier van wer­ken van de repor­ter, en op geen enke­le manier heeft gepolst naar zijn sen­sa­tie­zucht, de zie­ke­lij­ke manier waar­op hij de moe­der van Nata­lee Hol­lo­way het schok­ken­de nieuws ken­baar maak­te, en de ego-propaganda die hij onder het mom van ver­slag­ge­ving op dui­zen­den niets­ver­moe­den­de kijk­buis­kij­kers los­laat. Ik vind die Mat­thijs een leu­ke jon­gen, maar het inter­view met die naar warm­te en teder­heid hun­ke­ren­de bak­vis was wer­ke­lijk onder­maats. Ik doe bij deze dan ook een oproep aan het adres van De Wereld Draait Door. Haal die Peter Raas­kal de Vries opnieuw naar de stu­dio, en laat hem vijf minu­ten recla­me maken voor dat boek­je waar­mee hij onge­twij­feld nog meer recla­me voor zich­zelf wil maken, en leg hem dan ver­dom­me het vuur aan de sche­nen. Waar­om moest hij ons per se het ellen­lan­ge ver­driet van moe­der Hol­lo­way in de maag split­sen? Waar­om reis­de hij naar Aru­ba om als een mis­lukt pre­si­dents­kan­di­daat over het strand te wan­de­len, op zoek naar totaal niets­zeg­gen­de plek­jes zoals de open­ba­re tele­foon waar Jor­an die bewus­te nacht naar zijn vriend zou gebeld heb­ben? Waar­om spreekt hij voort­du­rend van een vol­le­di­ge beken­te­nis als hij weet dat dat rech­ter­lijk gezien lang niet zo mak­ke­lijk ligt? Waar­om is hij zo’n pedan­te spre­ker? Hoe­veel cent­jes houdt hij aan dit alles over? Enzo­voort, enzo­ver­der. Ik zeg maar wat, dat begrijpt u. En die moe­der Hol­lo­way zag er ook niet erg gezond uit. Dat kan ik haar niet kwa­lijk nemen, natuur­lijk. Maar het feit dat ze ermee instemt om voor het oog van de came­ra haar ver­driet te tonen ter­wijl nie­mand – noch de kij­ker, noch de poli­tie, noch nie­mand anders niet – daar een bood­schap aan heeft, spreekt boek­de­len. Ik gun haar van­zelf­spre­kend haar grie­ven, haar tra­nen en haar onge­luk. Maar de manier waar­op ze Peter Repor­ter­zon­der­schroom de Vries helpt om haar doch­ter tot een goed­ko­pe soa­pac­tri­ce te degra­de­ren, vind ik van wei­nig inte­gri­teit getui­gen. Maar ach. Het zal wel iets met haar ame­ri­kaan­se ach­ter­grond te maken heb­ben, zeker?

Dus die Jor­an is een ego­ïst, meneer Ratel­band de Vries een aan­dachts­hoer, zijn undercover-hulpje dat Jor­an de ver­bo­den vraag stel­de een dubi­eus tiep en ver­moe­de­lijk een hand­lan­ger van Krim­son, mevrouw Hol­lo­way een uiterst des­pe­ra­te hou­se­wi­ve, en – last but not least – haar doch­ter een coke-snuivend drank­or­gel. Dat zijn uiter­aard alle­maal ingre­di­ën­ten voor een sen­sa­ti­o­ne­le soap. Ook ik heb smik­ke­lend en smak­ke­lend het hele ver­haal zit­ten vol­gen. Maar waar­om heeft men het zo zel­den over de her­haal­de­lijk tilt slaan­de sensatie-meter van de hele kwes­tie? Of over de braak­nei­gen­de pro­pa­gan­da van Peter Rup­spie­mel de Vries? Ik heb niks tegen goed­ko­pe tele­vi­sie, maar laten we een rup­spie­mel een rup­spie­mel noe­men. De groot­ste drijf­veer van die Peter Rudolf (Die Rudolf is een afdan­ker­tje, want mijn syno­nie­men zijn op) de Vries staat zon­der eni­ge twij­fel gelijk aan de groot­ste ambi­tie van elke pas ont­lui­ken­de puis­te­ri­ge puber, met name het plat­vloer­se won­der der zelf­be­vlek­king. Dat is toch god­ver­dom­me zo klaar als een klont­je? Deze zelf­ver­klaar­de mis­daade­van­ge­list zit zich al weken­lang in goed­be­ke­ken programma’s onge­ge­neerd af te trek­ken, en er is nie­mand die hem ook maar een zak­doek­je aan­biedt.

Ik ga bij­wij­len naar een plas­tic zak van de Aldi ver­lan­gen.

8 reacties

  1. ivo victoria schreef:

    uit­ste­kend betoog, al wil ik niet nala­ten toe­kom­sti­ge lezers erop te wij­zen dat de vijf­de ali­nea inte­graal over­ge­sla­gen kan wor­den zon­der de draad op het eind kwijt te zijn. gewoon, voor de meer opper­vlak­ki­ge lezers onder ons, want zelf heb ik die vijf­de ali­nea natuur­lijk tot op de laat­ste kom­ma gea­na­ly­seerd – bui­ten­ge­wo­ne seman­tiek, die vijf­de ali­nea, let daar­op als u hem toch gaat lezen maar strict inhou­de­lijk gezien hoeft het dus niet. zon­der dank,

  2. Ron schreef:

    Hel­der en humo­ris­tisch betoog.… ik zou wil­len dat ik net zo scherp kon zijn in mijn logs.…

    Keep up the good work

  3. Sarah schreef:

    Hul­de!

  4. Jaco schreef:

    En dan nog hele­maal zijn mis­luk­te poli­tie­ke bewe­ging bui­ten beschou­wing gela­ten, die bij­na het idee deed post­vat­ten dat ergens in zijn brein cel­len beston­den die sati­re kon­den pro­du­ce­ren. Bij­na, dat wel.

  5. Anoniem schreef:

    raam­pros­ti­tu­ee

  6. Yuri schreef:

    Damn. Hoe kon ik die ver­ge­ten?

  7. Heer Maan­zand,
    Ik heb het hele ver­haal gevolgd op de tele­vi­sie en mijn vrouw en ik stoor­den zich ook al aan de kijk-eens-hoe-slim-ik-ben-u-zat-toch-
    zeker-allemaal-op mij-te-wachten-mentaliteit van de man.
    Een groet.

  8. Yuri schreef:

    Pre­cies, heer Hap­po­liet! Dat is de nagel op zijn kop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *