Ik hou eigenlijk meer van gedichtennachten dan gedichtendagen, maar ik ga niet zeuren. Bovendien is zo’n gedichtendag een mooi excuus om iets te posten waar ik zelf niet veel moeite voor moet doen.

Onderstaand vers hangt al jaren aan de muur naast mijn werkplek. Ondanks de vele verhuizingen is het nog steeds een stille metgezel en een bron van inspiratie en mijmering. Ik laat me graag meedeinen op de wondere golven van deze al even wondere dichter. Hij heet Lucebert en het gedicht heet

ik draai een kleine revolutie af

ik draai een kleine revolutie af
ik draai een kleine mooie revolutie af
ik ben niet langer van land
ik ben weer water
ik draag schuimende koppen op mijn hoofd
ik draag schietende schimmen in mijn hoofd
op mijn rug rust een zeemeermin
op mijn rug rust de wind
de wind en de zeemeermin zingen
de schuimende koppen ruisen
de schietende schimmen vallen

ik draai een kleine mooie ritselende revolutie af
en ik val en ik ruis en ik zing

(Lucebert)