Ik draai een klei­ne gedich­ten­dag af

Ik hou eigen­lijk meer van gedich­ten­nach­ten dan gedich­ten­da­gen, maar ik ga niet zeu­ren. Boven­dien is zo’n gedich­ten­dag een mooi excuus om iets te pos­ten waar ik zelf niet veel moei­te voor moet doen.

Onder­staand vers hangt al jaren aan de muur naast mijn werk­plek. Ondanks de vele ver­hui­zin­gen is het nog steeds een stil­le met­ge­zel en een bron van inspi­ra­tie en mij­me­ring. Ik laat me graag mee­dei­nen op de won­de­re gol­ven van deze al even won­de­re dich­ter. Hij heet Luce­bert en het gedicht heet

ik draai een klei­ne revo­lu­tie af

ik draai een klei­ne revo­lu­tie af
ik draai een klei­ne mooie revo­lu­tie af
ik ben niet lan­ger van land
ik ben weer water
ik draag schui­men­de kop­pen op mijn hoofd
ik draag schie­ten­de schim­men in mijn hoofd
op mijn rug rust een zee­meer­min
op mijn rug rust de wind
de wind en de zee­meer­min zin­gen
de schui­men­de kop­pen rui­sen
de schie­ten­de schim­men val­len

ik draai een klei­ne mooie rit­se­len­de revo­lu­tie af
en ik val en ik ruis en ik zing

(Luce­bert)

1 reactie

  1. esther schreef:

    Waaah wat mooi, naast Ach­ter­berg is hij toch echt de bes­te, de opper­dich­ter en -kun­ste­naar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *