Ik schrijf een stapelke

Ik ben niet dood, ik schrijf een lied dat nie­mand hoort.
En een zelf­hulp­boek voor dode schrij­vers.
Hoofd­stuk 11: Hoe zich om te draai­en in het graf.
En ande­re hier­na­maal­tij­den.

Even tus­sen­door wil ik – veel te laat par­don – mijn nede­ri­ge dank­be­tui­gin­gen ple­gen aan het adres van Flo­ra, Fre­aq en Pun­ker­ke. Uw com­pli­men­ten vie­len in goe­de aar­de. Aar­de waar nu vanal­les groeit, zoals rare oran­je citroe­nen die hele­maal geen citroe­nen zijn, zon­ne­bloe­men zo groot dat ge ver­geet dat het zon­ne­bloe­men zijn, een heel klein onoog­lijk bon­sai­boom­ke waar een heel klein onoog­lijk maar vuil­bek­kend kabou­ter­ke in woont, en aard­bei­en. Van die mooie klei­ne glim­men­de bos­aard­bei­en die uit­ein­de­lijk niet eet­baar blij­ken. Maar wel glim­men dus.

Wat is er ver­an­derd onder­tus­sen?
Vroe­ger dronk ik ’s mor­gens twee, drie, vier, vijf of meer kop­pen kof­fie. Nu drink ik ’s mor­gens twee, drie of meer kop­pen kof­fie en ’s avonds twee of meer kop­pen thee. Ik ver­vuil dus eerst mijn lijf om het daar­na met anti-oxidanten gron­dig door te spoe­len. Ge moet nu alle­maal naar de Del­hai­ze (bij­voor­beeld) voor een doze­ke Lady Grey Tea. Dat is de lief­tal­li­ge en zacht­aar­di­ge ver­sie van Earl Grey. ’t Is een blauw doos­ke en ’t is lek­ker, dat gelooft ge niet. Lady Grey werd hier ten hui­ze geïn­tro­du­ceerd door Mis en daar­voor zeg ik danku­wel. Het eni­ge min­punt is dat nu de Spi­cy Rooi­bos thee op num­mer twee staat, en die Zuid-Afrikaanse thee­trek­kers kun­nen daar niet mee lachen. Maar ik heb gezegd dat we ver­dom­me alle­maal op een vrije markt rond­wan­de­len en dat ze niet moe­ten zagen. Waar­op ik aller­lei bedrei­gin­gen naar mijn hoofd geslin­gerd kreeg en dat ze het tegen Ken­ne­dy Mobu­tu gin­gen zeg­gen. Ze doen maar.

Maar ik ben niet dood, ik schrijf een lied dat niet bestaat.
En een vege­ta­risch kook­boek voor wan­neer de sche­me­ring onver­wachts vroeg haar intre­de doet.
Dat dat een veel te lan­ge titel is, zei de uit­ge­ver.
Dat dat mis­schien wel klopt, maar dat ge blij gaat zijn als het ne keer om half zes don­ker is en ge hebt nog niet gege­ten en ge houdt niet van vlees.
Ik hou ook niet van vlees, maar ne sap­pi­ge steak met peper­room­saus kan ik niet laten lig­gen.
Zo ziet ge maar weer.

Met lief­de alleen redt ge het niet in uw keu­ken.

En last but not least. Gis­te­ren ont­dek­te ik per onge­luk Dan Le Sac en Scroo­bi­us Pip. Die heb­ben een lied­je gemaakt waar­van ik in eer­ste instan­tie dacht Fuck dat had ik wil­len maken en in twee­de instan­tie Nou ja zo goed is mijn plat Engels accent nu ook weer niet. Maar dat het een fijn num­mer is. Als­tu­blieft.

 

8 reacties

  1. Maarten schreef:

    Dat dat een neig num­mer is, bogot ja! Thou shall not put up your hands for detroit. Damn right.

    btw: is lady grey ”thee”-thee? of is het zo’n krui­den­af­trek­sel dat ook thee genoemd wordt maar het eigen­lijk niet is (gelijk munt­thee en con­soor­ten)?

  2. Yuri schreef:

    Euh. Het zit in een blauw doos­ke en ge vindt het in de thee-kast van de Del­hai­ze. Meer weet ik ook niet.

  3. Marina schreef:

    Maar hij heeft wel mooi de vinyl-versie van OK Com­pu­ter.

  4. Zezunja schreef:

    @ Maar­ten: Ik weet meer, ik weet meer! Het is thee-thee. Zwar­tig dus. Geen krui­den­brol.

  5. Hanneke schreef:

    Heer­lijk, weer zo’n ”(on)zinnetje” van Yuri 😀

  6. Ik wil steeds iets opschrij­ven, dat ik het weer zo’n mooi stuk­je vind. Maar dat doe ik hier al zo vaak.
    Met van die Reve-achtige zin­ne­tjes, over een lied dat nie­mand hoort. Fijn hoor.

  7. tomasz schreef:

    Scroo­bi­us Pip en Dan le Sac zijn ver­domd goed.
    Bedakt, Yuri!

  8. tomasz schreef:

    Ja lap.

    Bedakt.

    *slaat zich­zelf op de vin­gers met de lini­aal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *