Liefste (044)

De woor­den die ik zeg­gen wil, lig­gen op een hoop in de ach­ter­ka­mer van mijn hart. Mijn hart als agglo­me­ra­tie van dat wat eigen­lijk op het punt­je van mijn tong moet lig­gen. Ik pro­beer een recht­streek­se ver­bin­ding te bewerk­stel­li­gen tus­sen wat ik voel en wat jij moet weten. Maar alles wat ik zeg, klinkt ver weg en niet van mij. Als­of ik gevan­gen zit in een film van David Lynch. Met rare belich­ting en ach­ter­ste­vo­ren pra­ten­de ver­sies van mezelf. Lief­de­vol­le samen­hang is wat ik je wil geven. Maar wat je krijgt, is een rebus na beet­je maakt hoe­veel een die pas van je dui­de­lijk ik hou lang gepuz­zel.

Sor­ry,

Wan­nes

Lief­ste xxx? Hier vind je meer uit­leg.
Deze keer deed ik het met agglo­me­ra­tie, rebus en Lynch.
(Nieu­we woor­den graag in reac­tie­din­ges. Ik heb geen nieu­we woor­den meer nodig.)

2 reacties

  1. tomasz schreef:

    Ah. De 40’s-brieven waren voor­lo­pig nog­al hef­tig, maar met deze 44e lief­ste gaat het weer de rus­ti­ge, inge­to­gen toer op.

    Ik vraag me af of iemand je lief­des­brie­ven al heeft gebruikt om zijn of haar gelief­de te ver­o­ve­ren.

  2. J schreef:

    bril­jan­te laat­ste zin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *