Ik wist natuurlijk al langer dan vandaag dat Nederland tof is. Dat vermoeden werd afgelopen weekend nog maar eens aangewakkerd.

Een echte kleedkamer

Tijdens de voorronde voor het Rabo Camuz Kleinkunstfestival in Leidschendam werd ik erg warm ontvangen, en ondanks het feit dat er slechts twee kandidaten waren – waaronder ik, werd het een heuglijke avond. Ik realiseerde me trouwens pas achteraf dat het mijn allereerste optreden boven de Moerdijk was. Maar zelfs zonder die wetenschap heb ik me erg vermaakt. Ik was tijdens de treinrit heen erg zenuwachtig geworden, maar de stress verdween als sneeuw voor de zon tijdens mijn optreden in het knusse zaaltje van Theater Camuz. Ik kreeg – samen met kandidaat nummer twee – een échte kleedkamer tot mijn beschikking, en ik kreeg drie pinten getrakteerd. Ik werd op tijd door de sympathieke toneelmeester naar de coulissen geloodsd, en ik mocht gewoon keihard met krijt op het podium tekenen. Het bijwijlen gierende publiek zag er sympathiek en openhartig uit. En alle vooroordelen jegens ‘Ollanders ten spijt, werd het tijdens mijn epiloog helemaal stil in de zaal. Dat was uiteraard de bedoeling, of wat dacht u? Toen ik later die avond in het donker naar een bushalte richting Leiden zocht, betrapte ik mezelf op een glimlach zo breed dat mijn mondhoeken haast scheurden. Een fijne fijne fijne fijne avond was het. Er volgen in Leidschendam nog één of twee voorrondes, daarna hoor ik of ik naar de kwartfinale mag. Maar voorlopig blijf ik dus glimlachen.

In Amstelveen was het andere koek. Daar mocht ik – in het kader van het Griffioen/Zuidplein Cabaret Festival – slechts zeven minuten lang mijn ding doen voor een verduisterde jury. Als eerste van zowat twintig kandidaten beet ik om twaalf uur ‘s middags de spits af. Ik weet niet hoe het met u zit, maar om twaalf uur ‘s middags zijn er onderdelen van mijn lichaam die nog niet wakker zijn. Combineer dat gevoel met een behoorlijk grote zaal en een behoorlijk klein publiek dat zeven minuten lang quasi doodstil mijn capriolen bewonderde, en u begrijpt dat ik enigszins onzeker was over mijn auditie. Maar het moest allemaal snel vooruit gaan in Amstelveen, dus moe maar voldaan stapte ik al om 12u30 weer op tram 51 richting Centraal Station. Ik zocht Battles op de ipod, en zakte voor de gehele duur van de treinrit naar huis in een autistische roes. Van zenuwachtigheid en nieuwe dingen en reizen en nederlandse assertiviteit word ik doorgaans een beetje moe, namelijk. Dat bedoel ik niet verkeerd, en het zegt wellicht meer over mezelf dan over Nederlanders. Want ik vind Nederland tof. Ja, dat zei ik al, ik weet het.

Maar ik weet het nog zekerder toen ik gisteren dit mailtje kreeg:

Gefeliciteerd