The history of kissing, part one: De prehistorie

Het was een zwoe­le zomer­avond en we zaten dro­me­rig naar de onder­gaan­de zon te kij­ken vanop een hou­ten kas­teel­ke in de plaat­se­lij­ke speel­tuin. De speel­tuin was ver­der ver­la­ten en de rest van de wereld kon ons gesto­len wor­den. We waren zeven­tien en kal­ver­liefd. Kal­ver­liefd is geen tik­fout, al had er ook knal­ver­liefd kun­nen staan, natuur­lijk.

L'Amour et Psyché, enfants van W.A. Bouguereau

L’Amour et Psy­ché, enfants van W.A. Bou­gu­e­reau

Het was een zwoe­le zomer­avond en ik had nog nooit een meis­je gekust. Mijn hoofd zat vol met wil­de fan­ta­sie­ën over onder­ge­kwijl­de bloe­skes en koorts­bla­ren en ik had geen flauw idee hoe ik nog maar een begin moest maken aan een ero­tie­se toe­na­de­ring. Geluk­kig was het sub­ject van mijn kal­ver­lief­de nog­al door­tas­tend, en al gauw zaten we als een bord spa­ghet­ti met ver­stren­gel­de armen en vin­gers in de ver­te te turen. Die ver­stren­ge­ling was te dan­ken aan haar ini­ti­a­tief, en niet aan het mij­ne. Mijn ini­ti­a­tief zou zich nog vele jaren diep in mijn onder­buik ver­scho­len hou­den.

Het was een zwoe­le zomer­avond en ze was mooi, mals en kort­ge­rokt. Ze zei dat ze zo’n goes­ting had om mij te kus­sen. Mijn puber­hart stond stil, de zon staak­te haar onder­gang en ik zag ster­re­kes. Door al die ster­re­kes wist ik niet wat te zeg­gen. Dus wacht­te ik weer op haar ini­ti­a­tief. «Maar straks is de vakan­tie gedaan, en dan zien we elkaar waar­schijn­lijk nooit meer terug, en ik wil geen lief­des­ver­driet, dus mis­schien is dat van dat kus­sen niet zo’n goed idee,» zei ze toen. Ik wist toen nog niks van dat nee zeg­gen en ja bedoe­len, het prin­ci­pe waar elke man in zijn leven wel een paar keer mee gecon­fron­teerd wordt. Dus beaam­de ik haar ver­zuch­ting en zei dat ze gelijk had. Ik wil­de ook geen lief­des­ver­driet. Ik voel­de mijn tong in mijn mond bran­den toen ik dat zei. Mijn hele onder­buik over­woog op dat moment om het kar­tel met mijn her­sen­pan op te bla­zen. Maar het was te laat. Ik kreeg mijn eer­ste zoen op een pre­sen­teer­blaad­je aan­ge­bo­den, en ik bedank­te vrien­de­lijk. Spijt zou nog vele jaren mijn deel zijn.

Het was een zwoe­le zomer­avond en ik voel­de me als­of ik een kalf­je had gewurgd.

[kis­sing]

6 reacties

  1. urbain alpain schreef:

    ’Beter een kalf­je gewurgd dan een var­ken gemo­les­teerd,’ zou­de ik kort dur­ven oppe­ren. Moch­ten mijn hui­di­ge bezig­he­den er even­tu­eel ruim­te voor laten dan spreekt het voor zich dat ik later iets uit­ge­brei­der wens in te gaan op deze kor­te ver­tel­ling uwer­zijds. Het zou immers niet de eer­ste keer zijn dat ik der­ge­lij­ke pube­ra­le nos­tal­gie de nek weet om te wrin­gen mid­dels enke­le raak­ge­ko­zen ran­zi­ge ple­o­nas­men (of iets der­ge­lijks). En dan zult u mij nu moe­ten excu­se­ren, heer maan­zaad, want een oude gerim­pel­de bejaar­den­preut schreeuwt ergens om ver­los­sing.

  2. babettes feest schreef:

    subliem! en zeeeeeeeeeer her­ken­baar om niet te zeg­gen com­pleet idem dito my first kiss blo­wing in the wind!

  3. Aïda schreef:

    Mooi.

    Maar waar­om moet ik dan zo aan Rob de Nijs den­ken?

  4. Zo, daar heb­ben we, moet me van het hart, een wij­le op moe­ten wach­ten. Het wach­ten waard, dunkt me.
    (en ja, com­pleet idem dito etc.)

  5. ivo victoria schreef:

    een nieu­we post van yuri en een com­ment van de dood gewaan­de joost brum­mel­kamp – mijn dag is nu al goed

  6. Dood gewaand? Door wien?
    Ik heb zo’n ander­hal­ve week gele­den nog gere­a­geerd op een blogje van Zezun­ja. Wel­is­waar per mail, maar toch.
    En een prijs gewon­nen door een haar‐ of vlijm­scherp (ik weet niet meer pre­cies wel­ke van de twee) com­men­taar op een post van Eli­a­ne.
    Maar ple­zie­rig om te lezen dat het niet dood zijn, of althans een com­ment van mijn hand dat dat doet ver­moe­den, je dag mede goed heeft gemaakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *