De distributieriem van het noodlot
Dag Leentje -
Soms bewandelt het noodlot onverwachte paden.
Toen ik zondag ergens in de buurt van Aalst ons tweedehands kermisbakske voelde vertragen, wist ik nog niet wat een distributieriem was.
Een paar uur later kon ik zeggen dat ik voor het eerst in mijn leven pech met de auto heb gehad, dat ik voor het eerst in mijn leven met een praatpaal probeerde te bellen (dat lukte niet), dat ik voor het eerst geholpen werd door Touring, en dat ik voor het eerst in mijn leven getakeld werd.
Maar toen ik eerder die ochtend wakker werd, kon ik nog zeggen dat ik voor het eerst in mijn leven zou gaan voorlezen in Restaurant Molé.
Niet dus.
Ik hoop innig dat ik ooit een kans krijg om het allemaal goed te maken, op wat voor manier dan ook.
En als ik daarvoor moet reizen, beloof ik nu alvast om gewoon met de trein te komen. Zoals iedereen.
Pardon dus. En pardon. En pardon en pardon.
Groet,
Wannes -
Wellicht enigszins verwante berichten:
1 reactie
Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
,,volwassen” worden schuurt…