De dis­tri­bu­tie­riem van het nood­lot

De distributieriem van het noodlot.

Hij past qua kleur wel mooi bij de takel­wa­gen, dat dan weer wel.

Dag Leen­tje -

Soms bewan­delt het nood­lot onver­wach­te paden.
Toen ik zon­dag ergens in de buurt van Aalst ons twee­de­hands ker­mis­baks­ke voel­de ver­tra­gen, wist ik nog niet wat een dis­tri­bu­tie­riem was.
Een paar uur later kon ik zeg­gen dat ik voor het eerst in mijn leven pech met de auto heb gehad, dat ik voor het eerst in mijn leven met een praat­paal pro­beer­de te bel­len (dat luk­te niet), dat ik voor het eerst gehol­pen werd door Tou­ring, en dat ik voor het eerst in mijn leven geta­keld werd.
Maar toen ik eer­der die och­tend wak­ker werd, kon ik nog zeg­gen dat ik voor het eerst in mijn leven zou gaan voor­le­zen in Res­tau­rant Molé.
Niet dus.

Ik hoop innig dat ik ooit een kans krijg om het alle­maal goed te maken, op wat voor manier dan ook.
En als ik daar­voor moet rei­zen, beloof ik nu alvast om gewoon met de trein te komen. Zoals ieder­een.

Par­don dus. En par­don. En par­don en par­don.

Groet,

Wan­nes -

Trou­wens. De flit­sen­de foto is van Mis.

1 reactie

  1. gewebkijk schreef:

    vol­was­sen” wor­den schuurt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *