En eten tijdens het braken is ook niet handig
Hoe vriendelijk en bescheiden, de vlaamse volksaard. Hoe lieftallig en schattig en bourgondisch de vlaming met zijn medemens omgaat. Hoe weinig zelfingenomen en rustig van inborst is de gemiddelde Vlaming. Hoe heerlijk gezapig en ongecompliceerd schijnt het leven in Vlaanderen de buitenwereld toe. Hoe overdreven beleefd en nooit opdringerig communiceren Vlamingen met malkander.
Maar.
Hoe onbeschoft en stuurloos stapt de Vlaming op de trein, onderwijl het kopke hangend om niet te moeten zien dat er ook nog mensen ùit de trein stappen. Hoe blindelings elementaire beleefdheid negerend kan men in Vlaanderen het openbaar vervoer betreden. Hoe lomp kan de pendelende Vlaming een eenvoudig principe als een kleuter aan zijn laars lappen.
Dat eenvoudige principe luidt als volgt:
Een leeglopende fles kunt ge niet vullen, paljas.
Wellicht enigszins verwante berichten:
2 reacties
Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Ik deel je mening, ik heb er mij ook al dood aan geergerd.
En de trein valt dan nog mee, eigenlijk. De tram (in Gent toch) is nog véél erger… Als ge daar wacht tot iedereen is uitgestapt, zit de tram al weer vol.