En eten tijdens het braken is ook niet handig

Hoe vrien­de­lijk en beschei­den, de vlaam­se volks­aard. Hoe lief­tal­lig en schat­tig en bour­gon­disch de vla­ming met zijn mede­mens omgaat. Hoe wei­nig zelf­in­ge­no­men en rus­tig van inborst is de gemid­del­de Vla­ming. Hoe heer­lijk geza­pig en onge­com­pli­ceerd schijnt het leven in Vlaan­de­ren de bui­ten­we­reld toe. Hoe over­dre­ven beleefd en nooit opdrin­ge­rig com­mu­ni­ce­ren Vla­min­gen met mal­kan­der.

Maar.

Hoe onbe­schoft en stuur­loos stapt de Vla­ming op de trein, onder­wijl het kop­ke han­gend om niet te moe­ten zien dat er ook nog men­sen ùit de trein stap­pen. Hoe blin­de­lings ele­men­tai­re beleefd­heid negerend kan men in Vlaan­de­ren het open­baar ver­voer betre­den. Hoe lomp kan de pen­de­len­de Vla­ming een een­vou­dig prin­ci­pe als een kleu­ter aan zijn laars lap­pen.

Dat een­vou­di­ge prin­ci­pe luidt als volgt:
Een leeg­lo­pen­de fles kunt ge niet vul­len, pal­jas.

2 reacties

  1. Alignementparfait schreef:

    Ik deel je mening, ik heb er mij ook al dood aan geer­gerd.

  2. Lies schreef:

    En de trein valt dan nog mee, eigen­lijk. De tram (in Gent toch) is nog véél erger… Als ge daar wacht tot ieder­een is uit­ge­stapt, zit de tram al weer vol.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *