Ten eerste vind ik dat ik niet altijd zo nerveus moet doen.

Ten tweede vind ik dat ze bij de Quick een andere naam moeten verzinnen voor hunne Giant. Dat is geen Giant, dat zijn twee lapkes goedkoop gehakt tussen een oude boterham. ‘t Is verdikke een aanfluiting voor al het moois dat de fastfoodwereld ons te bieden heeft.

Ten derde vind ik dat de koning een idioot is. Voor de mensen die de koning niet kennen, dat is die rare bibberende clown die één of twee keer per jaar iets zegt op televisie over eerlijkheid en nobelheid en medemenselijkheid en zuinigheid en tolerantie en andere belangwekkende zaken waarvan hij met zijn okkernoot-hersens amper de betekenis kan vatten, om zich dan enkele weken later een jacht (dat is een boot voor rijke stinkers die stiekem hopen dat ze toevallig ooit – al varend over de wilde baren – Paul Jambers en zijn interviewschuit zullen tegenkomen) aan te schaffen waarvan de aankoopprijs niet eens op een overschrijvingsformulier past. Dat is de koning. Dat is onze koning en ik hoef hem niet. Dus doe hem weg, alstublieft.

Ten vierde vind ik het raar dat de BRT (ik blijf het na al die jaren de BRT noemen, vergeef me) er toch in slaagt om reclame te maken voor boter en kaas en Neckermann en weet ik wat nog allemaal. Ik dacht altijd dat de BRT een neutrale overheidsinstantie was, die niet gebruikt mag worden voor commerciële doeleinden. Kan iemand mij dat eens uitleggen? Via welk achterpoortje in de wetgeving geraakt Neckermann daar binnen? En waar gaan de opbrengsten van die reclame naartoe? Wordt dat in mindering gebracht op onze belastingaangifte?

Ten vijfde vind ik het prachtig dat een onbekende man mij aan het begin van de voetgangerstunnel onder het station waarschuwde voor de polies, waardoor ik tijdig van mijn fiets kon stappen en zo de streng vermanende arm van het Leuvense politiekorps vermeed. Naar het schijnt is dat soort medemenselijkheid in een stad als Amsterdam schering en inslag, maar hier in België zou je soms vergeten dat er nog mensen zijn die ook jeuk krijgen van agenten.

Ten vijfde vind ik niet dat alles moet kloppen.

Ten zesde vind ik dat Jack nooit naar Nina had moeten luisteren. Dan moest hij zich nu geen nieuw lief gaan zoeken.

Ten zevende vind ik dat onze katten nu wel heel veel muizen vangen. Sowieso vinden we de laatste tijd minstens een keer per dag ergens een parmantig tentoongesteld knaagdierenlijkje in huis, maar gisteren hebben ze iets van twee uur en half met een amper levend exemplaar lopen dollen. Op dit eigenste moment zijn ze dat stuntje aan het herhalen op twee meter van waar ik zit. Kan ik me weer gaan afvragen hoe ik in godsnaam zo’n piepding op een snelle manier uit zijn lijden kan verlossen. Katten zien er doorgaans lief en schattig uit, maar uiteindelijk zijn het gewoon gewetenloze beulen.

Ten achtste vind ik dat bergop fietsen voor 12 uur ‘s middags verboden zou moeten worden.

Ten negende vind ik dat we deze zomer van het weer niet veel te klagen hebben. Behalve dan misschien het feit dat De Morgen er steeds vaker als Het Laatste Nieuws gaat uitzien. Maar als ik mij niet vergis, heeft dat niks met het weer te maken.

Ten tiende vind ik dat ik nu maar snel bij mijn lief in bad moet kruipen.
‘t Is toch waar zeker.