Yuri wie?

Ergens aan het eind van de vori­ge eeuw vond ik dat het tijd werd voor een eigen inter­net­do­mein. Op zoek naar een geschik­te naam, koos ik zon­der erg diep na te den­ken voor het enigs­zins aan melan­cho­li­sche puber­ge­dich­ten her­in­ne­ren­de Maan­zand. Waar­schijn­lijk omdat ik het diep­zin­nig vond klin­ken, ook al wist ik niet goed waar­om.

Toen ook de vraag rees welk email‐adres ik aan het domein maanzand.be – later maanzand.com – zou kop­pe­len, asso­ci­eer­de ik even (heel even maar) in de rond­te. Maan­zand, maan, ruim­te, kos­mo­naut, Yuri Gag­a­rin. Voilà. Uit pure cre­a­tie­ve lui­heid baar­de ik Yuri Maan­zand, het pseu­do­niem waar­ach­ter ik mij bij­na 10 jaar zou ver­schui­len.

Het is natuur­lijk niet onge­woon om onder een pseu­do­niem cre­a­tief te gaan zit­ten doen. Far­rokh Bul­sa­ra noem­de zich later Fred­die Mer­cu­ry, Will Tura werd gebo­ren als Arthur Blan­ckaert, en Kabou­ter Plop heet­te gewoon Pau­lus de bos­ka­bou­ter voor­dat hij een onder­broek op zijn hoofd zet­te. Kort­om, arties­ten­na­men zijn okee. Omdat ik niet met mijn ech­te naam het inter­net op wil­de, en omdat schuch­ter­heid mij nooit vreemd is geweest, schoof ik Yuri naar voren als mijn plaats­ver­van­ger. Op die manier zou ik zelf nooit de dupe wor­den van kri­tiek, en kon ik doen en schrij­ven wat ik wil­de.

Tot­dat mijn glit­ter­kos­tuum te klein werd. Yuri’s pak ging steeds strak­ker zit­ten. Ik besef­te dat ik af en toe zelfs afgun­stig werd om de com­pli­ment­jes die mijn alter‐ego te beurt vie­len. Met het ouder wor­den raak­te ik ook een hele hoop onze­ker­he­den kwijt, waar­door ik het steeds idi­o­ter ging vin­den om mezelf naar de ach­ter­grond te duwen.

Op een gure herfst­avond in novem­ber 2008 kreeg ik ruzie met Yuri. Ik wil­de wat over mezelf schrij­ven, en meneer Maan­zand vond dat maar niks. Dus deed ik wat elke recht­ge­aar­de pas­si­o­ne­le moor­de­naar doet als de stop­pen door­sprin­gen.

Ik wrong hem de nek om.

Ik wrong hem de nek om, ik hak­te hem in poë­tisch ker­men­de moot­jes en ik voer­de hem aan de vir­tu­e­le var­kens. Met tril­len­de han­den, maar hel­der in het hoofd, pre­vel­de ik een schiet­ge­bed­je. Yuri was dood.

Ik ben levend.
Ik kan niet zin­gen.
Ik ben altijd bang.

Ik heet Wan­nes. Wel­kom in mijn hoofd.

Zie ook Gedaan

15 reacties

  1. Lilimoen schreef:

    Oh, wat fijn dat je er terug bent. Pro­fi­ci­at met je mooie lay‐out en het feit dat je Wan­nes bent.

  2. Bloem schreef:

    Dat kan zo’n deugd doen. Alter ego‐moord werkt bevrij­dend. I know.

  3. Uw Moeder schreef:

    Groot gelijk jong. Nick­na­mes, ner­gens goed voor.
    Wel­kom op aar­de, meneer Dae­men!

  4. Rutger schreef:

    Hoe­ra hoe­ra hoe­ra, hij is terug! Nick­na­mes vind ik stie­kem wel de bomb, ik had er ook een moe­ten ver­zin­nen.

  5. odette schreef:

    Heel fijn! (heel fijn film­pje ook)

  6. Lies schreef:

    Hehe… Het doet deugd je terug te zien! Wan­nes of Yuri, wha­te­ver. Hoe­wel, ik vind Wan­nes een mooi­e­re naam…

  7. Jannes schreef:

    Joe­pi!
    En wel­kom terug!

  8. spekvriend schreef:

    Jeuj! Yuri Dae­men! ’t Ziet er hier goed uit, trou­wens.

  9. Ex-buurvrouw schreef:

    Nice to meet Wan­nes!

  10. pieterjan schreef:

    Het Nieuw­tes­ta­men­tisch bij­bel­boek zegt dat op Pink­ste­ren :
    ten eer­ste : de apos­te­len de Hei­li­ge Geest ont­van­gen die hen in staat stelt naar de bui­ten­we­reld te stap­pen.

    ten twee­de : zelfs ande­re talen te spre­ken en

    ten der­de: gij zult een barbie‐auto kopen om met uw voe­ten op de grond te blij­ven.

    En ik zeg: ferm gedaan,het smaakt naar nog veel meer.

  11. Rose schreef:

    Ja, kijk, mijn domein­naam bete­kent gewoon ’ik ben Roos’. Heel sim­pel. Maar toch nog een beet­je ver­scho­len, want eigen­lijk heet ik Rosan­ne. Je moet wat he. Geniet van de com­pli­ment­jes die je van­af nu op je eigen naam kunt zet­ten 🙂

  12. Fijn dat je er weer bent. Dat vind ik oprecht fijn, ja, hoe­wel je er natuur­lijk steeds was, had ik het wer­ke­lijk zo belang­rijk gevon­den als ik sug­ge­reer, dan had ik natuur­lijk kun­nen pro­be­ren je te ont­moe­ten in Leu­ven, waar je heus zon­der rea­geer­ba­re web­si­te ook gewoon door­leef­de, dat wist ik best, en dat deed ik niet, dus wat bete­kent dat gemis eigen­lijk, waar ik via een omweg aan refe­reer?

    Maar toch – fijn dat je er nog bent.

  13. henkdecorte schreef:

    Het opge­ven van de ano­ni­mi­teit is een vorm van outing. En jezelf outen is altijd goed, ten­zij je een homo in Iran bent. En dat ben je zeker niet.

  14. Hanneke schreef:

    Och, wat heb ik je gemist.
    Wel­kom terug!

    Ik bedoel. Wel­kom. Fijn dat je er bent.

  15. Jozef schreef:

    Je bent terug! En al lan­ger dan van­daag! En ik wist daar niks van! Wat een geluk dat ik het uit­ein­de­lijk toch ont­dekt heb. Oef! En hoe­ra ook natuur­lijk. Hoe­ra!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *