De mooiste eigenschap van de Bourgogne is de gezapigheid. Nergens zie je mensen te hard werken, nergens zie je iemand rennen, en heel vaak zie je überhaupt niemand. Op straat staan mensen met elkaar te praten alsof er niks belangrijkers bestaat, op terrasjes worden kranten gelezen onder begeleiding van café au lait, en tussen de wijnranken zie je gezapigheid verdampen. Als je lang genoeg blijft kijken, zie je de vleesgeworden gezapigheid voorbijkruipen: de wijngaardslak.

Ik ben nooit fan geweest van slakken, maar gezapigheid zit ingebakken in mijn ziel. Gezapigheid zorgt ervoor dat je vergeet hoe snel het leven gaat. En de heuvels van de Bourgogne zijn uitgelezen middelen om vergetelheid aan te wakkeren. Ik vergat heel even hoe hard ik nog moet werken, ik vergat mijn mailbox, ik vergat mijn onrust en mijn angsten. Ik vergat alles wat ik niet mag vergeten en verving het door gulzige gezapigheid.

Zo vergat ik bijvoorbeeld dat ik geen olijven lustte. Haar silhouet tegen de achtergrond van een naar wijn ruikende heuvelrug en het kommetje olijven bij het aperitief, het voelde als een onlosmakelijk geheel. De heuvelrug zinderde, zij overtrof de heuvelrug en de olijven gleden gezapig naar binnen.

Zo vergat ik ook dat ik geen cognacdrinker ben. Ik ben een voorspelbare zoetekauw als het op sterke drankjes aankomt, maar op het terras in de avondzon – en later bij de tent – gleed meneer Remy Martin naar binnen als was het Franse zomerlucht. Het zacht branderige gevoel in mijn keel, de belofte van nimmer tanende vlammen in haar ogen, en de vurige diepte van alles wat we zeiden, het versmolt tot een gezapig dampend gedicht.

Weemoedig kijkend naar de 14-karaats zonsondergang, verdronken we samen in bodemloze behaaglijkheid. Zelden kwam ik dichter bij dat wat ik in mijn hoofd stiekem het liefst ambieer.

Het grote gezapige genieten.