Ik zal u een geheim verklappen. Ik ben een mietje wat betreft verschillende facetten van mijn wonderlijke leven. Haha, grapje, hoor. Dat is natuurlijk helemaal geen geheim. Wat wel een geheim is – tot voor kort zelfs voor mijzelve – is dat er heel diep onder al dat angstige kleinzerige wijvengeneuzel van mij een stiekeme bonk graniet verscholen zit. Een bonk graniet, aaneenhangend van animale driften en oncontroleerbare oergevoelens. Of ik met die onderbewuste driften en emoties ooit iets ga doen (zoals bijvoorbeeld de kantoren van Vitaya – inclusief personeel – met blote vuist in spaanders hakken), weet ik niet. Maar de aanwezigheid van een oerkracht is onontkoombaar. Diep vanbinnen ben ik een ongeleid projectiel met mogelijk verwoestende krachten.

‘Maar hoe zijt ge dat aan de weet gekomen, Wannes?’, zult u zich allicht afvragen. Werd ik door een agressieve zondagsrijder uitgedaagd tot een authentiek middeleeuws handgemeen? Heb ik me tijdens het klussen met de boorhamer één van mijn poezelige vingertjes ontnomen, waarna een hevig vloekend kozakkenkoor zich via mijn stembanden een weg naar buiten zocht? Ben ik op het Leuvense stadskantoor in aanvaring gekomen met een puisterige toverkol die het begrip onredelijkheid tot ongekende dimensies verhief? Niets van dat alles, integendeel. Het is in weerwil van elke gezonde logica de schuld van het vermaledijde fenomeen Youtube.

Ik zal het even uitleggen. Tijdens één van de talloze werkvergaderingen bij Koning Kevin werden er recentelijk een aantal filmpjes getoond die bij muzische cursussen ter lering ende inspiratie worden gebruikt. Filmpjes van dansende schilders en rare Duitse afvalkunstenaars. Intrigerende dingen die tot nadenken stemmen en die de creativiteit aanwakkeren. Heel plezant met andere woorden. Eén van die filmpjes toonde een zogenaamde Haka Dans. Haka is de naam van een groep ceremoniële dansen van de Maori’s uit Nieuw-Zeeland. Door middel van deze dans probeert men de goden (voorvaderen) aan te roepen. Die laatste twee zinnen heb ik schaamteloos gepikt van deze Wikipedia-pagina, omdat ik soms te lui voor woorden ben. Dat weet u dan ook weer. De Haka is het bekendst in de uitvoering door het Nieuw-Zeelandse rugbyteam The All Blacks, waar de dans gebruikt wordt als openingsritueel voor een wedstrijd.

En dat is niet zomaar een openingsritueel.

Ik weet zeker dat als ik tegenover The All Blacks kwam te staan tijdens één hunner openingsdansen, dat mijn scrotum zich diep zou terugtrekken in de krochten van mijn faalangst en ik als een gecastreerde versie van My Little Pony het hazepad zou kiezen. Want zo’n Haka is een ongegeneerde testosterontentoonstelling zonder weerga. Een agressieve uitdaging tot een gevecht waarvan de gevolgen niet voor kinderogen bestemd zijn. Een collectieve oerkreet met ‘Wij gaan u op brute wijze van uw ruggengraat beroven en het onding door uw strot rammen’ als weinig subtiele ondertoon. En daar kreeg ik – ooh onpeilbare speling van het evolutionaire noodlot – zowaar kippenvel van.

Achteraf bleek dat een aantal dames in het gezelschap het filmpje op Youtube maar domme krachtpatserij vonden, en ook mijn teergeliefde huisgenote bleek het noch warm, noch koud te krijgen na het zien van het Nieuw-Zeelandse spektakel. Wat me tot de chauvinistische conclusie bracht dat er diep vanbinnen in elke man een aan oerkrachten appellerende bonk graniet verscholen zit, die stiekem wil meebrullen met het breedgeschouderde rugby-team. Althans, in mijn geval was het deze ceremoniële dans die de bonk graniet in mijn binnenkamer wakker maakte. En omdat de meisjes van deze wereld alleen maar warme kersenpitkussentjes en wollige patchwork-dekentjes in hun binnenkamer hebben liggen, is het logisch dat het vrouwelijk geslacht weinig onder de indruk is van eerder genoemde tentoonstelling.

Om kort samen te vatten: ik ben helemaal geen mietje. Ik ben een wild om zich heen slaande australopithecus die geen uitdaging uit de weg gaat. En meisjes zijn lief en schattig. En zo is het goed.

Dan vertrek ik nu richting Vitaya.