Lief­ste (046)

Het spijt me dat ik je heb uit­ge­schol­den. Dat ik trut en snol en heks heb geroe­pen, en dat ik je spam­boe­rin heb genoemd na het zoveel­ste mail­tje in mijn rich­ting. Het spijt me dat ik onze lief­de afdeed als een ordi­nai­re ziels­ver­bijs­te­ring. Het spijt me dat ik je wil­de ver­la­ten. Het spijt me dat ik moest lachen om die wrat op je neus en je voor­keur voor alche­mie en dat ik je tover­spreu­ken heb onder­schat. Het spijt me dat ik nu naakt en een­zaam op een pie­re­ma­cho­chel in de Stil­le Oce­aan dob­ber, met een hon­ge­rig levens­ein­de als eni­ge voor­uit­zicht. Het spijt me dat ik je ooit heb gekend.
Trut.
Sor­ry.

Lief­ste xxx? Hier vind je meer uit­leg.
Deze keer deed ik het met spam­boe­rin, ziels­ver­bijs­te­ring en pie­re­ma­cho­chel.
(Nieu­we woor­den graag in reac­tie­din­ges. Ik heb geen nieu­we woor­den meer nodig.)

2 reacties

  1. mis schreef:

    He! je doet weer Liefstes! *doet dans­je*

  2. Joost schreef:

    Ga je nu ook weer han­den lezen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *