Stel u het volgende voor. Ge zit op een onbewoond eiland, ge zit daar helemaal alleen, en ge zit daar voor de rest van uw leven. Ge hebt redelijk wat comfort, en ge zult niet sterven van de honger. Als ge doodgaat, is het van eenzaamheid of van ouderdom, want het is een eiland zonder enge ziektes. Voordat ge naar dat eiland vertrekt, moogt ge één ding kiezen. Een plaat. Een album dat u iets doet, van een artiest die u iets doet, een plaat die om wat voor reden dan ook iets voor u betekent. Maar hou bij uw keuze wel het volgende in gedachten. Heel de dag, inclusief zon- en feestdagen vliegen straaljagers af en aan over uw eiland. Er is met andere woorden voortdurend lawaai. Gedurende twee uur, in het holst van de nacht, pauzeren de vliegtuigen en is het rustig. Tijdens die korte rustpauze wordt de door u gekozen plaat via hoog in de bomen hangende luidsprekers op repeat gezet. Na twee uur beginnen de straaljagers er weer aan. En geen jamaar ik klim in de bomen om die luidsprekers kapot te maken, nee. Die bomen zijn veel te hoog en die luidsprekers hangen vast met superkol. En de muziek wordt – net zoals vorige keer – aangedreven door een geautomatiseerde muziekinstallatie een paar eilanden verderop. En naar dat eiland kunt ge niet zwemmen want er zitten haaien in het water. Als de straaljagers zwijgen, en uw plaat wordt opgezet, dan moet ge luisteren. Of ge nu wilt of niet. En het moet muziek zijn, dus geen new-age-rommel met fluitende vogelkes of walvisgezang. Verder moogt ge doen op dat eiland wat ge maar wilt, er zijn geen pottenkijkers.

Dus. Welke plaat gaat ge kiezen?