Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Niet heel ver daar vandaan heb je het dorpje eh, kom: Saint Jean de Cole, met restaurant ‘Le coq rouge’. Het gerief, dat noemt u toch zo, staat daar boven aan een trap. Het is bijna als een troon, je moet omhoog en kijkt al zittend net iets te dicht bij de rand, omlaag. Ga er graag heen, alleen al om daar even te zitten, maar: de angst, dat je de toilet rol laat glippen, die trap af, brrrr. Met een doffe bons tegen de deur.
Mocht u behoefte hebben aan nog meer gerief genot in de dordogne: i’m your man.
Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Niet heel ver daar vandaan heb je het dorpje eh, kom: Saint Jean de Cole, met restaurant ‘Le coq rouge’. Het gerief, dat noemt u toch zo, staat daar boven aan een trap. Het is bijna als een troon, je moet omhoog en kijkt al zittend net iets te dicht bij de rand, omlaag. Ga er graag heen, alleen al om daar even te zitten, maar: de angst, dat je de toilet rol laat glippen, die trap af, brrrr. Met een doffe bons tegen de deur.
Mocht u behoefte hebben aan nog meer gerief genot in de dordogne: i’m your man.
Damn. Dat ik die gemist heb.