East Has­tings

Ik hoor iets dat op een viool lijkt en een zwa­re brom­men­de stem praat zacht over het ein­de van de wereld. Ik voel warm­te op mijn han­den, ik zet gedach­te­loos mijn zon­ne­bril op en ik ga siga­ret­ten kopen. Ik ver­geet de zon­ne­bril en rea­li­seer me pas ach­ter­af dat ik erg onbe­leefd was. Ge moet men­sen in de ogen kun­nen kij­ken.

Ik hoor – ergens in de ver­te – een sli­de­gi­taar een melan­cho­lisch deun­tje inzet­ten en de zwa­re brom­men­de stem ebt weg. Hij was lou­ter de bood­schap­per en het eind van de wereld is begon­nen. Ik zet mijn zon­ne­bril af en zie mijn angst beves­tigd in kran­ten en op scher­men. Ik ver­geet de brom­men­de stem en laat de sli­de­gi­taar mijn gan­gen bepa­len.

Ik hoor een drum die aan­zwelt. Een leger­mars. Ik beeld me in hoe ik me zou gedra­gen op een slag­veld. Wel­ke kant ik zou kie­zen. Hoe­veel hoof­den ik zou afhak­ken. Ik besluit dat ik ver­moe­de­lijk gedach­te­loos mijn zon­ne­bril zou opzet­ten en siga­ret­ten zou gaan kopen. Mijn strijd­mak­kers ker­mend ach­ter­la­tend in de die­per wor­den­de loop­gra­ven van de apo­ca­lyps.

Ik hoor een lief­lijk xylo­foon­tje en vraag me af of dit niet zo’n bedrieg­lijk truuks­ke is om mij het omge­keer­de te doen den­ken van wat ook weer de bedoe­ling was. Maar ze zul­len mij niet heb­ben. Ik heb een zon­ne­bril. Ze kun­nen mij niet in de ogen kij­ken. Ik weet wat er komt, want de zwa­re brom­men­de stem van de bood­schap­per zit ste­vig ver­an­kerd in mijn wereld­beeld. Een wereld­beeld waar nie­mand naar vraagt, want het ein­de is in zicht.

Het ein­de van de wereld.
Zolang Godspeed You Black Emper­or! erbij is, vind ik alles pri­ma.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *