Euro­song Sch­meu­ro­song

Tod Browning's Freaks

Tod Browning’s Freaks

Euro­song. Het feit dat ik een ali­nea met dat woord laat begin­nen, is een klein won­der. Er zijn wei­nig uitin­gen van men­se­lij­ke – euh – cul­tuur die ik zoda­nig gaar­ne de ver­ge­tel­heid zou wil­len schen­ken als het feno­meen Euro­song. Dat neemt niet weg dat ik in mijn leven vaak heb zit­ten kij­ken naar deze jaar­lijks terug­ke­ren­de rema­ke van Tod Browning’s Freaks, het ori­gi­neel waar­me­de alle ellen­de begon. De gro­te show vol vro­lij­ke lie­de­kijns maakt de ramp­toe­rist in mij wak­ker. Ik ga stap­voets rij­den, doe het raam­pje open, en staar schaam­te­loos naar de tenen­krom­men­de ket­ting­bot­sing die men lied­jes­wed­strijd noemt. Na zo’n avond voel ik mij leeg en aan­ge­rand, en ik beloof mezelf om nooit meer te kij­ken. Maar een jaar later wor­den er weer nieu­we Chi­ne­se vrij­wil­li­gers naar de fusil­la­de gestuurd, en dan wil ik toch weer kij­ken naar de zoveel­ste drol die pre­ten­deert een wereld­hit uit te kot­sen.

Zo ook weer dit jaar. De Neder­lan­ders stu­ren een kab­be­lend country-deuntje dat – ik kan mij ver­gis­sen – Ele­va­tor Music heet, en de Bel­gen stu­ren een gecas­treer­de fri­tuur­uit­ba­ter die over zijn moe­ke zingt. De ramp­toe­rist in mij begint al te kwij­len. En nee, ik zal niet snel gevraagd wor­den om in de Eurosong-adviescommissie te zete­len, maar mocht men ooit mijn opbou­wen­de kri­tiek nodig heb­ben, dan is hier alvast een voor­smaak­je.

Bes­te Neder­land, lief­ste Ilse en Way­lon, laat het los. Ver­geet de saaie vin­ger­oe­fe­ning die per onge­luk in de ether beland­de, en laat het ech­te werk over aan de jon­gens van De Kwis. Hun ver­sie van jul­lie getok­kel heeft op zijn minst de gro­te kwa­li­teit dat het zich­zelf niet al te seri­eus neemt. En het blijft onwrik­baar in mijn hoofd plak­ken, wat ik niet kan zeg­gen van jul­lie waar had ik het ook weer over?

Bes­te Bel­gië, lief­ste Axel, laat het los. Biecht op aan je moe­ke dat je haar wil­de fop­pen en trek dat kan­toor­kos­tuum weer uit. Als je snel bent, krijg je van de dok­ter mis­schien zelfs je klo­ten weer aan­ge­naaid. Ga lek­ker onder­uit han­gen in de zetel, en kijk hoe het Brus­sel­se La Muer­te Euro­pa inpakt. Dat La Muer­te op ster­ven na dood is, is niet belang­rijk. Dat geldt name­lijk ook voor het gros van de ande­re inzen­din­gen. Dat La Muer­te een cover brengt, is ook niet rele­vant. Euro­song is name­lijk al jaren een steeds flet­ser wor­den­de cover van zich­zelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *