Eurosong Schmeurosong

Tod Browning's Freaks

Tod Browning’s Freaks

Eurosong. Het feit dat ik een alinea met dat woord laat beginnen, is een klein wonder. Er zijn weinig uitingen van menselijke – euh – cultuur die ik zodanig gaarne de vergetelheid zou willen schenken als het fenomeen Eurosong. Dat neemt niet weg dat ik in mijn leven vaak heb zitten kijken naar deze jaarlijks terugkerende remake van Tod Browning’s Freaks, het origineel waarmede alle ellende begon. De grote show vol vrolijke liedekijns maakt de ramptoerist in mij wakker. Ik ga stapvoets rijden, doe het raampje open, en staar schaamteloos naar de tenenkrommende kettingbotsing die men liedjeswedstrijd noemt. Na zo’n avond voel ik mij leeg en aangerand, en ik beloof mezelf om nooit meer te kijken. Maar een jaar later worden er weer nieuwe Chinese vrijwilligers naar de fusillade gestuurd, en dan wil ik toch weer kijken naar de zoveelste drol die pretendeert een wereldhit uit te kotsen.

Zo ook weer dit jaar. De Nederlanders sturen een kabbelend country-deuntje dat – ik kan mij vergissen – Elevator Music heet, en de Belgen sturen een gecastreerde frituuruitbater die over zijn moeke zingt. De ramptoerist in mij begint al te kwijlen. En nee, ik zal niet snel gevraagd worden om in de Eurosong-adviescommissie te zetelen, maar mocht men ooit mijn opbouwende kritiek nodig hebben, dan is hier alvast een voorsmaakje.

Beste Nederland, liefste Ilse en Waylon, laat het los. Vergeet de saaie vingeroefening die per ongeluk in de ether belandde, en laat het echte werk over aan de jongens van De Kwis. Hun versie van jullie getokkel heeft op zijn minst de grote kwaliteit dat het zichzelf niet al te serieus neemt. En het blijft onwrikbaar in mijn hoofd plakken, wat ik niet kan zeggen van jullie waar had ik het ook weer over?

Beste België, liefste Axel, laat het los. Biecht op aan je moeke dat je haar wilde foppen en trek dat kantoorkostuum weer uit. Als je snel bent, krijg je van de dokter misschien zelfs je kloten weer aangenaaid. Ga lekker onderuit hangen in de zetel, en kijk hoe het Brusselse La Muerte Europa inpakt. Dat La Muerte op sterven na dood is, is niet belangrijk. Dat geldt namelijk ook voor het gros van de andere inzendingen. Dat La Muerte een cover brengt, is ook niet relevant. Eurosong is namelijk al jaren een steeds fletser wordende cover van zichzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *