De klasracist (2)

Ik was zes­tien en de racist van de klas zou gaan neu­ken. Het was vrij­dag­mid­dag en in gedach­ten begon­nen we alvast aan het week­end. De klas­ra­cist zou twee vol­le dagen op zijn wijf gaan zit­ten, als we zijn woor­den moch­ten gelo­ven. Omdat neu­ken in die tijd nog mij­len­ver van mijn bed stond, kon ik me daar niet onmid­del­lijk iets bij voor­stel­len. Ik had uiter­aard al flink wat hand­lei­din­gen gele­zen, maar ik was nog niet toe­ge­ko­men aan de prak­ti­sche toe­pas­sing van het lief­des­spel. En hoe­wel ik me daar in mijn hoofd de meest kleur­rij­ke voor­stel­lin­gen van maak­te, ging ik in mijn fan­ta­sie­ën zel­den op een wijf zit­ten. Boven­dien, als er in die tijd een meis­je zo lief en barm­har­tig zou geweest zijn dat ik op haar mocht gaan zit­ten, dan had ik haar zeker nooit wijf genoemd. Mijn amou­reu­ze erva­ring was dan mis­schien zo goed als nihil, ik begreep al wel dat de juis­te woord­keu­ze van essen­ti­eel belang kon zijn.

Ondanks de afkeer voor de woord­keu­ze van de klas­ra­cist, was er nie­mand van de toe­hoor­ders die hem cor­ri­ge­rend op zijn vrouw­on­vrien­de­lijk taal­ge­bruik wees. Er was nie­mand die hem voor leu­ge­naar of onno­ze­laar uit­schold. Zoals altijd onder­gin­gen we zijn priet­praat gela­ten. Wij wis­ten uit erva­ring dat hij na vier uur aan de school­uit­gang zou wach­ten op ieder­een die hem die dag weer­stand had gebo­den. ‘Hey snul, zoekt ge boel?’, zou hij dan elo­quent infor­me­ren, waar­na hij zijn vuist tegen onze kaak zou plan­ten. Daar had nie­mand zin in, dus lie­ten we hem onge­moeid het week­end in rij­den. Het week­end waar­in hij op zijn wijf zou gaan zit­ten.

Op de maan­dag­och­tend na dat week­end infor­meer­de nie­mand naar de ver­we­zen­lij­kin­gen van de klas­ra­cist. Er was nie­mand die hem vroeg of hij een fij­ne tijd had gehad, daar­bo­ven, op zijn wijf. We had­den geen zin om de week te begin­nen met zijn opschep­pe­ri­ge leu­gens. En als het geen leu­gens waren, dan wil­den we niet gecon­fron­teerd wor­den met het feit dat de wereld blijk­baar zo in elkaar zit dat sexis­ti­sche eikels er eer­der dan wij in slaag­den om pube­ra­le ero­tiek in de prak­tijk te bren­gen. Maar een ech­te macho heeft geen aan­spo­ring nodig. Onge­vraagd gaf de klas­ra­cist een samen­vat­ting van zijn week­end. ‘Ik heb me dood­ver­veeld. Het wijf had haar regels.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *