Ingepakt

Waar het pad begint, staan drie inge­pak­te bomen. Van kruin­top tot wor­telteen, elk klein tak­je en blaad­je is ver­pakt in zil­ver­wit gaas. Onder het gaas kri­oelt het. In de oksels van de dik­s­te tak­ken lijkt een orgie zon­der eind aan de gang. Is het vies? Zou het kle­ve­rig zijn? Eén vin­ger, voor­zich­tig tegen de bast. Niet kle­ve­rig. Zij­de­zacht. Als Chris­to deze inpak­kunst zou zien, hij zou in eer­bied het hoofd bui­gen. De ver­pak­kings­kun­sten van de rups van de spin­sel­mot zijn zon­der weer­ga. Het werk is onbe­ris­pe­lijk en vir­tu­oos. Een lint of strik­je zou teveel zijn. Som­mi­ge taar­ten hoe­ven geen kers.

Het is ook een beet­je beang­sti­gend. Ik denk aan Har­ry Pot­ter en Hob­bits en hele gro­te spin­ne­web­ben. Ik zie mezelf, ver­pakt, bewe­gen kan niet meer. Ik zie leven­lo­ze zil­ver­wit­te licha­men, de mond wijd­open gesperd. De laat­ste doods­reu­tel vast­ge­legd voor de eeu­wig­heid. Ik denk aan de wind en iets dat krie­belt in mijn haar. Ik zie Medu­sa, maar dan met rup­sen in plaats van slan­gen. Mytho­lo­gie en fan­ta­sy, waar het pad begint.

Er wan­delt een dame­tje met drie hond­jes. Elk hond­je heeft zijn eigen lei­band, en het dame­tje heeft een dag­taak aan het voort­du­rend ont­war­ren en laten vie­ren van de teu­gels. De hond­jes zijn wild en uit­ge­la­ten. Waar het pad begint, houdt één van de drie halt. Hij pist tegen een inge­pak­te wor­telteen. De teu­gel staat strak, het hond­je strib­belt tegen. Dan staat het dame­tje stil. Haar mond valt open. Ik denk: oei, niet doen. Met twee lei­ban­den in de hand en een der­de onder haar arm geklemd, vist ze een tele­foon uit haar hand­tas. Het inpak­werk wordt met tril­len­de hand gefo­to­gra­feerd. Focus­sen is niet een­vou­dig als er drie hond­jes aan je dia­frag­ma sleu­ren. Ik denk: oei, niet doen. Maar het is te laat. Eén hond­je loopt enke­le rond­jes rond de zil­ver­wit­te bast. De lei­band wordt kor­ter. Het dame­tje wordt naar de boom getrok­ken. Ik denk aan Har­ry Pot­ter en Hob­bits en maak me snel uit de voe­ten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *