Phil

Ik lag in bed maar kon niet sla­pen. Er werd een film­pje inge­start over een mevrouw met heel veel kwaal­tjes. In de afge­lo­pen twee jaar was ze 150 keer naar de huis­arts geweest, omdat ze zich zor­gen maak­te over haar gezond­heid. Ze durf­de niet meer naar feest­jes, uit angst voor een hart­aan­val. Ze durf­de niet meer te spor­ten, omdat de inspan­ning haar adem­ha­ling zou over­be­las­ten en ze uit­ein­de­lijk long­kan­ker zou krij­gen. Ze had huid­ziek­tes, aller­gie­ën, reu­ma en chro­ni­sche stress. Ze reeg de ene enge ziek­te aan de ande­re, en ze was diep onge­luk­kig. Er zat nog maar één ding op. Want if there’s some­thing stran­ge in your neigh­bor­hood, who you gon­na call? Juist. Dr. Phil.

Dr. Phil nam de dame fors bij de pols en leid­de haar naar een stoel. Hij keek haar indrin­gend aan, ter­wijl ze zenuw­ach­tig haar ver­haal deed. ‘You’re not very com­for­ta­ble, are you?’, vroeg hij. Hij liet de hypo­chon­dri­sche dame sta­me­lend haar ver­haal doen, maar nog voor­dat ze was uit­ge­praat, ver­scheen er een lelijk vorm­ge­ge­ven mani­fest in glim­men­de let­ters op het gro­te scherm ach­ter hen. Het was het zes­tien­stap­pen­plan voor een beter leven. Dat had het mar­ke­ting­team van de pseudo­pro­fes­si­o­ne­le tele­vi­sie­dok­ter hele­maal zelf bedacht. Phil nam de arme dame weer bij de pols, en impro­vi­seer­de ter plek­ke een aan­tal adem­ha­lings­oe­fe­nin­gen. ‘You’re fee­ling very relaxed now, aren’t you?’, vroeg hij dwin­gend. En omdat Dr. Phil niet snel tegen ang­sti­ge dame­tjes zal zeg­gen dat ze niet zoveel naar Dr. Phil moe­ten kij­ken, ging hij net­jes uit­leg­gen wat er alle­maal mis was in haar leven, en hoe ze dat – door mid­del van het lelijk vorm­ge­ge­ven zes­tien­stap­pen­plan – zou kun­nen oplos­sen.

Ik wou de dame luid toe­roe­pen dat ze hard en ver moest weg­lo­pen. Dat ze haar tele­vi­sie bij het vuil­nis moest zet­ten en naar feest­jes moest gaan. Ik wou haar zacht en voor­zich­tig bij de pols grij­pen en haar sus­send toe­ver­trou­wen dat niets zo erg is als het lijkt. Dat ze niet ziek was, maar geher­sen­spoeld. Ik wil­de haar zo graag hel­pen. Toen zag ik die vreem­de rode vlek­jes op mijn onder­arm en zenuw­ach­tig viel ik in een onrus­ti­ge slaap.

1 reactie

  1. Daemen Sara schreef:

    Ja, dok­ter Phil kan er wat van. Al je privé-problemen uit­stal­len op tv, als­of dat ooit zou hel­pen. Goed geschre­ven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *