De klink­mees

Ik wist dat hij er zou komen zit­ten. Hij was er al eer­der geweest, en hij had tel­kens al flui­tend zijn aan­we­zig­heid ken­baar gemaakt. Vol­gens de huis­mu­ze – want die weet er wat van – was het schel­den wat hij deed, al was het niet dui­de­lijk waar­om of naar wie. Stom­me kut­klink! of Ge moet uw ramen kui­sen, goor­lap­pen! We wis­ten het niet.

En al was het gescheld, het klonk enigs­zins lief­lijk. Ik maak­te mezelf wijs dat hij gewoon goei­e­dag kwam zeg­gen. Vanop de klink. Even aan zijn bol han­gen, en dan met de blik door het raam vanop de klink een kort dank­woord kwin­ke­lie­ren. Graag gedaan, mees­mans. Kom gauw terug.

De vol­gen­de och­tend las ik de och­tend­krant met de came­ra in de aan­slag. Ik deed een test­je door even te focus­sen op de lege deur­klink. Dat luk­te niet. Omdat ik nog maar hal­ver­we­ge mijn kof­fie was, gaf ik het tes­ten gauw op. Die auto­fo­cus zou het wel doen als mees­mans komt pose­ren. Niet veel later hoor­de ik hem goei­e­m­or­gen schel­den. Ik richt­te maar vond geen focus. En hop, weg was hij. Nog kof­fie, dacht ik.

De twee­de keer bleef hij iets lan­ger zit­ten, maar weer kreeg ik niet scherp­ge­steld. Toen hij na even ijs­be­ren weer heen vloog, vond ik de oor­zaak van de onwil­li­ge focus. Ik had mijn bril nog niet op. De hele och­tend begrijp ik waar­om de hal­ve wereld onscherp is, maar door de lens van een foto­toe­stel word ik plots pro­fes­sor Gobe­lijn. Ik was wel blij dat ik het lens­kap­je eraf had gehaald.

Poging drie luk­te wel, al kreeg ik maar één kans. Amper een hal­ve secon­de kwam mijn foto­mo­del aan de klink han­gen. Het scherp­stel­len luk­te, het afdruk­ken ook. Toen vloog hij weder­om ins blaue hin­ein. Ik wil niet op de foto, vie­ze gluur­der, kon ik nog net ver­staan.

De klinkmees

De klink­mees

Upda­te: De klink­mees live!

1 reactie

  1. Ilse schreef:

    Zo mooi!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *