Deze week in mijn oor (1)

Ik sliep slecht van­nacht. Ik had gis­te­ren zo’n half­bak­ken werk­dag waar­van nadien enkel teleur­stel­ling blijft han­gen. Tus­sen­door deed ik wat aan guer­ril­la­t­ui­nie­ren, daar­na fiets­te ik door de war­me avond­lucht. Na de maal­tijd dronk ik kof­fie, na de afwas een glas wijn. Daar­na keken we pulp op tv, en toen dacht ik dat ik moe genoeg was om de nacht in te gaan. Mijn lijf vond van niet. Om half drie lag ik nog steeds wak­ker en bedacht ik deze nieu­we rubriek. Start.

Plaat van de week

Jan Prax Quar­tet | Ascen­ding

Ik ont­dek­te Jan Prax door een recen­sie in mijn gazet. Ik had nooit eer­der van de man gehoord, en hij heeft ook geen Wikipedia-pagina. Als je goe­gelt op Jan Prax, dan is praxis.nl het zeven­de resul­taat. Zijn eigen web­si­te ziet eruit als­of hij sinds 1997 niet meer omge­kat is. En hij heeft een tel­ler­tje. Ik ben bezoe­ker 61851. Ik open zijn web­stek voor de gein ook nog in een ande­re brow­ser. Nu ben ik ook bezoe­ker 61852. Jan mag dan naar eigen zeg­gen ’an award-winning saxop­ho­nist, com­po­ser, pia­nist and band lea­der’ zijn, aan zijn web­si­te zal dat niet lig­gen.

Dat hoeft geluk­kig ook niet. Ascen­ding, de plaat die hij maak­te met zijn kwar­tet, is een parel­tje. Ten­min­ste, als je van schroei­en­de jazz vol ver­wij­zin­gen naar John Col­tra­ne houdt. Vol­gens jazzmusicarchives.com moe­ten we Ascen­ding rang­schik­ken onder de post bop, en dat had ik zelf niet kun­nen beden­ken. Ik weet niet goed wat post bop is, maar lek­ker is het wel. Ook enigs­zins ner­veus, maar wel strak gere­gis­seerd. Tij­dens mijn fiets­tocht­je in de war­me avond­lucht van gis­te­ren was Jan Prax mijn fit­nesscoach. Als ik eer­lijk ben, vind ik dat je niet mag fiet­sen met kop­te­le­foon, maar ik kon het niet laten. De toe­te­ren­de pep­talk van Jan stuw­de mij zwe­tend door berg en dal, en vol ener­gie kwam ik weer thuis. Ascen­ding van Jan Prax is een zweep­je, maar dan een­tje dat geen pijn doet. Inte­gen­deel.

Als je niet van jazz of post bop of John Col­tra­ne houdt, luis­ter dan toch heel even naar het num­mer Lift up your soul, met een heer­lijk zomer­se rap van collega-saxofonist Sowe­to Kinch.

Spotify-linkjes:
Jan Prax Quar­tet | Ascen­ding
Jan Prax Quar­tet | Lift up your soul

Plaat van de week

Mari­an Hill | Act One

Ja dat is twee keer een plaat van de week, ik weet het. Het is toch mijn rubriek zeker. Ik doe hier wat ik wil. Dat rijmt op Mari­an Hill. En daar wil ik het over heb­ben. Mari­an Hill is geen meis­je maar een meis­je en een jon­ge­tje. Samen maken ze muziek en ze zijn stuk­ken popu­lair­der dan Jan Prax, ten­min­ste als ik het inter­net moet gelo­ven. Het meis­je in Mari­an Hill zingt, en het jon­ge­tje in Mari­an Hill duwt op en draait aan knop­kes en toet­sen. Ik wil niet de chau­vi­nist uit­han­gen, maar ik ben voor­al fan van het jon­ge­tje in Mari­an Hill.

Act One, de laat­ste lang­spe­ler van Mari­an Hill, werd mij door­ge­speeld door Lodol. Als deze rubriek lan­ger dan van­daag zal stand­hou­den, dan zul je de naam Lodol hier vaker horen. Als mijn lief mijn lief niet was, en ik zou op jon­gens val­len, en Lodol zou dat ook doen, dan was Lodol (de Podol) mijn lief. Nu is Lodol voor­al mijn meest betrouw­ba­re muzi­ka­le spar­ring part­ner. En dan niet in de zin van samen muziek maken maar eer­der de pas­sie­ve kant van de zaak: luis­te­ren, luis­te­ren en nog eens luis­te­ren. Lodol luis­tert als de bes­te. Tot zover Lodol. Terug naar dat jon­ge­tje in Mari­an Hill.

Dat jon­ge­tje – Jere­my Lloyd – bouwt hele sub­tie­le rit­mi­sche elek­tro­ni­sche fun­da­men­ten voor het fra­gie­le stem­me­tje van het meis­je, Samant­ha Gon­gol. Sub­tie­le tik­skes en bliep­kes die nooit extreem van boen­ke­boen­ke­boenk gaan doen, zoals al te vaak gebeurt met elec­tro­ni­ca. Nee, dit jon­ge­tje is een mees­ter in het opbou­wen van veel­ge­laag­de en breek­ba­re geluid­jes, en hij weet die op heel orga­ni­sche wij­ze met het stem­ge­luid van Samant­ha te ver­we­ven. Af en toe haalt hij ook dat stem­ge­luid door zijn digi­ta­le man­gel, en dat klinkt op een vreem­de manier tege­lij­ker­tijd ouder­wets en modern.

Tegen Lodol zei ik na een eer­ste beluis­te­ring dat ik bij deze plaat con­clu­deer­de dat ze ‘dat zan­ge­r­es­ke naar huis had­den moe­ten stu­ren’ omdat ik eigen­lijk alleen die heer­lij­ke bliep­kes en blub­kes (die tong-plopkes in Wild!) en o zo smooth afge­werk­te pro­duc­tie wil horen, maar daar wil ik toch enigs­zins op terug­ko­men. Gon­gols tek­sten vind ik nog steeds een beet­je infan­tiel – dat zal mijn leef­tijd zijn – maar haar melo­di­eu­ze en enthou­si­as­te breek­baar­heid ver­smelt op per­fec­te wij­ze met de supe­ri­eu­re klank­ta­pij­ten van Lloyd. Alle­maal best mini­ma­lis­tisch en inge­to­gen, maar toch bij­zon­der dans­baar en ook een soort van fun­ky. Act One van Mari­an Hill is een snoep­je.

Spotify-linkjes:
Mari­an Hill | Act One
Mari­an Hill | Wild

Clip van de week

Chil­dish Gam­bi­no | This is Ame­ri­ca

Niet alleen in mijn oor, dit, maar ook in mijn oog. En hoe. Op Facebook zei ik eer­der het vol­gen­de. Het las­ti­ge aan kunst­zin­nig gekleur­de aan­klach­ten is dat de ver­oor­za­kers van dat wat aan­ge­klaagd wordt vaak zo wei­nig voe­ling heb­ben met kunst dat ze nog geen Mona Lisa van een stoep­te­gel kun­nen onder­schei­den. Dat neemt niet weg dat ik deze clip één van de mooi­ste kunst­zin­nig gekleur­de aan­klach­ten ooit vind.

Youtube- lin­kje:
Chil­dish Gam­bi­no | This is Ame­ri­ca

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *