Deze week in mijn oor (2)

Lap. Afle­ve­ring twee van mijn nieu­we rubriek en de titel klopt al niet meer. Dat zit zo. Vroe­ger had je ket­ting­brie­ven, tegen­woor­dig is er Facebook. Ik kreeg van één van mijn vrien­den (fuck you, De Weerdt) zo’n ket­ting­brief toe­ge­stuurd en als ik daar niet bin­nen de 6 uur op ant­woord, dan krijg ik over 66 uur 666 mail­tjes van Anne­lien Coo­r­evits of ik vol­gend jaar aan Tempta­ti­on Island wil mee­doen. Ik zal me dus maar haas­ten pot­dek­ke.

De ket­ting­brief luidt als volgt: I’ve been nomi­na­ted to do this by [nog iemand anders]. Day 1 of 10 days. 10 all time favou­ri­te albums. What real­ly made an impact and is still on your rota­ti­on list, even if only now and then. Post the cover, no need to explain, and nomi­na­te a per­son each day to do the same. I nomi­na­te Wan­nes Dae­men.

Als ik het goed heb, zijn dit dus de cri­te­ria: het gaat om tien pla­ten die real­ly an impact heb­ben gema­de, en die nog still on my rota­ti­on list zit­ten, zelfs al is het maar only now and then. Ik moet de cover pos­ten, zon­der te explai­nen, en dat tien dagen lang. Op Facebook dus. Omdat ik een ver­ve­lend etter­tje ben, doe ik het mét explai­nen, op tien minu­ten, en niet op Facebook. Want het is mijn inter­net begot.

Meerdere platen van verschillende weken

DJ Shadow | Endtroducing.….

Ik kocht deze plaat samen met een nieu­we kop­te­le­foon. Adem­loos de hele mik in één ruk beluis­terd, lig­gend op de zetel. Daar­na kon ik een paar uur niet meer over­eind komen omdat meneer Sha­dow mijn hele begrip van wat hip­hop was en kon zijn op zijn kop had gezet. Schurk.

DJ Shadow - Endtroducing.....

DJ Sha­dow – End­tro­du­cing.….

Dr. Octagon | Dr. Octagonecologyst

Dr. Octa­gon – een ali­as van vuil­bek­ker Kool Kei­th – is een ’extra­ter­re­stri­al time tra­ve­ling gyne­co­lo­gist and sur­ge­on from the pla­net Jupi­ter’. En Dr. Octa­gon­eco­lo­gyst, een mag­ni­fie­ke col­la­ge van pure maar supe­ri­eu­re hip­hop, sam­ples uit B‐films, expli­ciet absur­dis­me, hor­ror en sci­en­ce fic­ti­on, is naar mijn beschei­den mening mis­schien wel één van de aller­bes­te hiphop‐albums ooit.

Dr. Octagon - Dr. Octagonecologyst

Dr. Octa­gon – Dr. Octa­gon­eco­lo­gyst

Wizards of Ooze | The Dipster

Na dEUS is dit ver­moe­de­lijk de bes­te Bel­gi­sche band ooit. Funk, soul, acid jazz, hip­hop, deze plaat heeft alles. The Dip­ster heeft des­tijds een uni­ver­sum van onont­gon­nen gen­res voor me geo­pend. En ik zag ze in de jaren negen­tig live in het klei­ne zaal­tje van de oude Stuc‐gebouwen in Leu­ven. Nooit in mijn leven was ik klets­nat­ter van het zweet dan die avond.

Wizards of Ooze - The Dipster

Wizards of Ooze – The Dip­ster

Red Hot Chili Peppers | Blood Sugar Sex Magik

In 1991 was ik zeven­tien en dus op het hoog­te­punt van mijn hor­mo­na­le kun­nen. Als je Mother’s Milk en The Uplift Mofo Par­ty Plan van de Pep­pers bestem­pelt als ster­ke vin­ger­oe­fe­nin­gen in funk­rock, dan kwa­men ze met Blood Sugar Sex Magik op het hoog­te­punt van hun hor­mo­na­le kun­nen. Een maand eer­der kwam Never­mind uit en de nine­ties knal­den uit de start­blok­ken. Ik was ver­liefd op alles behal­ve mezelf en de Pep­pers heb­ben me toen een beet­je gered. Danku Pep­pers.

Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik

Red Hot Chi­li Pep­pers – Blood Sugar Sex Magik

Beastie Boys | Paul’s Boutique

Paul’s Bou­ti­que, Check your head, Ill Com­mu­ni­ca­ti­on. De hei­li­ge drie­vul­dig­heid. Het gebeurt dat ik de drie albums ach­ter elkaar draai. Paul’s Bou­ti­que is een mees­ter­werk, gebouwd op geni­a­le sam­ples. De plaat voelt als een muziek­stuk, de afzon­der­lij­ke num­mers gaan op in het gro­te geheel. En dat gro­te geheel is onver­slijt­baar. Een gro­te klas­sie­ker, dit.

Beastie Boys - Paul’s Boutique

Beas­tie Boys – Paul’s Bou­ti­que

Cypress Hill | III (Temples of Boom)

Beas­tie Boys en Cypress Hill zijn lan­ge tijd de Beat­les en de Sto­nes van mijn pla­ten­kast geweest. Ik kon niet kie­zen. Nu – jaren later – heb­ben de Beas­tie Boys (terecht!) een veel gro­te­re plek in mijn hart gekre­gen dan de blo­wen­de vro­lijk­aards op hun heu­vel­ke. Des­al­niet­te­min is Tem­ples of Boom, ook zon­der krui­den­si­ga­ret, nog steeds een heer­lijk relaxed rap­al­bum.

Cypress Hill - III (Temples of Boom)

Cypress Hill – III (Tem­ples of Boom)

The Doors | L.A. Woman

Val Kil­mer komt nog niet tot aan de enkels van Jim Mor­ri­son als het om artis­tie­ke pres­ta­ties gaat, maar toch leer­de ik The Doors ken­nen door het gelijk­na­mi­ge Oli­ver Stone‐vehikel uit 1991. De film ben ik al lang ver­ge­ten, de muziek is voor altijd bij mij. Com­pleet plat‐ en grijs­ge­draaid, deze L.A. Woman, maar toch denk ik elke keer weer: nie­mand had een mooi­e­re haat‐liefde‐verhouding met de blues dan Mr. Mojo Risin’.

The Doors - L.A. Woman

The Doors – L.A. Woman

Bl!ndman Saxophone Quartet | Dust Makes Damage

Lang voor­dat ik ont­dek­te wat muzi­kan­ten alle­maal met een saxo­foon kun­nen doen, zag ik Bl!ndman het instru­ment en haar moge­lijk­he­den her­uit­vin­den. Dust Makes Dama­ge is een vol­strekt unie­ke plaat. Inge­to­gen, bezwe­rend, mys­te­ri­eus. Een sounds­ca­pe als een warm bad, waar ik me nog steeds bij wij­len graag in wen­tel.

Bl!ndman Saxophone Quartet - Dust Makes Damage

Bl!ndman Saxop­ho­ne Quar­tet – Dust Makes Dama­ge

Tortoise | Millions Now Living Will Never Die

Alleen de titel van deze plaat bezorgt me al kip­pe­vel. Wat een mooie titel. Tor­toi­se maakt nog steeds pla­ten, en ze doen dat nog steeds erg goed. Maar deze parel uit 1996 gaat nooit kapot. Atmos­feer, post‐rock, jazz, sub­ti­li­teit, vir­tu­o­si­teit. Dit album zet­te de deur van mijn hart open voor alle post‐rock die nog moest komen (Mog­wai! Trans Am! Ui! Mono!) en voor alle jazz die ik toen nog niet gehoord had.

Tortoise - Millions Now Living Will Never Die

Tor­toi­se – Mil­li­ons Now Living Will Never Die

Pixies | Surfer Rosa

Als begin­nen­de puber luis­ter­de ik naar Queen en dacht ik stoer te doen door af en toe iets van The Ramo­nes op te leg­gen. Tot iemand mij een cas­set­te van de Pixies in han­den duw­de en ik muzi­kaal ont­maagd werd door Sur­fer Rosa. Ver­de­re com­men­taar is over­bo­dig.

Pixies - Surfer Rosa

Pixies – Sur­fer Rosa

PJ Harvey | Rid of me

Ik volg Pol­ly al gerui­me tijd niet meer, maar ik ben nog altijd een beet­je ver­liefd. De onge­po­lijs­te en wan­ho­pi­ge sen­su­a­li­teit op dit album raakt nog steeds vele sna­ren van mijn tere muziek­min­nen­de ziel­tje. Rid of me is mis­schien wel de meest oprech­te plaat die ik ken. Zo per­soon­lijk en echt en ruw en onze­ker en in your face en onge­loof­lijk sexy.

PJ Harvey - Rid of me

PJ Har­vey – Rid of me

Zo. Dat zijn blijk­baar elf in plaats van tien pla­ten gewor­den. Sor­ry Facebook. Maar gij doet ook altijd raar tegen mij.

Dan ga ik nu de rest van de dag pla­ten beden­ken die ik ver­ge­ten ben en die – doe­me toch – ook nog in dit lijst­je thuis­ho­ren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *