Deze week in mijn week

Ooit kre­gen we drie poe­zen. Mijn zus­sen en ik moch­ten er elk een­tje kie­zen. Die van mij bleek een hekel te heb­ben aan opge­tild wor­den. Ik noem­de haar Tri­net en vond haar tot ze dood ging rede­lijk stom. Voor een kind is het blijk­baar belang­rijk af en toe iets te kun­nen optil­len. Jaren later heb ik een poes die stem­men hoort. Als ik haar optil, schiet ze in een kramp en klauwt ze in de rond­te. Het kind in mij zou deze poes straal nege­ren. Maar ik weet beter. Ik hou van deze poes. Ik begrijp haar. Ik wil ook niet opge­tild wor­den.

Choco

Cho­co

Vroe­ger vond ik een vlin­der pas een ech­te vlin­der als hij er even spec­ta­cu­lair en exo­tisch uit­zag als in de tal­rij­ke strips en pren­ten­boe­ken die ik las. Nu ben ik ouder en wij­zer en ben ik al blij met een kool­wit­je. Ik hou nog steeds niet van tegel­tjes en spreu­ken over de klei­ne din­gen van het leven maar die klei­ne din­gen zelf vind ik door­gaans onwijs gaaf en kei­hard te gek. Lang leve het leven. Dat is geen spreuk maar gewoon de waar­heid god­ver­dom­me.

Koolwitjes

Kool­wit­jes

Mijn aller­eer­ste kop­te­le­foon­tje was een twee­de­hands geval­le­tje, horend bij een walkman‐achtig cas­set­te­ding. Ik droeg het voor­al tij­dens het fiets­tocht­je naar en van de mid­del­ba­re school, wat tel­kens onge­veer een half uur duur­de. In de herfst duur­de het wat lan­ger, want dan stop­te ik om in de boom­gaar­den langs de Ste­voort­weg dik­ke appels te pik­ken. Pubers heb­ben altijd hon­ger. Het kop­te­le­foon­tje was een goed­koop licht­ge­wicht dat mijn oren geens­zins omsloot. Als het hard waai­de, vloog het van mijn hoofd. De bat­te­rij­tjes van de walk­man waren altijd (met veel nadruk op altijd) veel te snel leeg. Ik betaal­de me blauw aan nieu­we bat­te­rij­en en lege cas­set­tes. Het waren bit­te­re tij­den, maar toch heeft dat kop­te­le­foon­tje mij gered. Elke och­tend, voor­dat ik mijn voe­ten op de peda­len zet­te, druk­te ik op play. Op de eer­ste tonen van No Sleep Till Brook­lyn schoot ik in gang. Nooit fiets­te ik snel­ler dan in die tijd. Nooit heeft een kop­te­le­foon­tje mij meer ple­zier geschon­ken.

(JBL shows how effec­ti­ve their headp­ho­nes are with the­se bril­li­ant­ly art‐directed ads)

Summer's here

Summer’s here

Als boven­staan­de foto een sound­track had, dan was het dit lied­je.

Peace y'all

Pea­ce y’all

(Pea­ce y’all)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *