Ik was op Vlie­land. Naar een idee van mijn lief en geluk­kig ook met mijn lief. Geen land is het bezoe­ken waard zon­der mijn lief. Zie­hier een ver­slag in flar­den van een reis­je in flar­den. Omdat het zo hard woei.

Vlieland.

Knik­ken­de dis­tel.

We kwa­men aan op de cam­ping en het plek­je met veel rust en pri­va­cy waar we om gevraagd had­den bleek geflan­keerd te wor­den door een bad­huis, een vol­ley­bal­veld, een fiet­sers­kruis­punt en een tent met vier bier drin­ken­de ont­blo­te boven­lij­ven. We zoch­ten heel hard naar de rust en de pri­va­cy maar kon­den niks vin­den. We zijn toen om een nieuw plek­je gaan vra­gen en dat kon gewoon want onze vraag was begrij­pe­lijk en ieder­een was altijd vrien­de­lijk. Daar­over later meer.

Vlieland

Ook de belich­ting is cool op Vlie­land.

Er wer­den gedich­ten in het zand gere­den en dat had iets te maken met J. Slau­er­hoff, die omwil­le van zijn ast­ma elk jaar een tijd op Vlie­land door­bracht. Ik las op Vlie­land de Wikipedia-pagina van J. Slau­er­hoff, en dat moet ge ook een keer doen als ge denkt dat uw leven kut is en dat ge altijd ziek zijt.

Slauerhoff (en mijn lief) op Vlieland

Slau­er­hoff (en mijn lief) op Vlie­land

We hoor­den Duit­sers, Engel­sen, Denen en heel veel Neder­lan­ders, waar­on­der een mevrouw uit de buurt van Maas­tricht. Dat zie je niet vaak, zei ze. Een Vla­ming op Vlie­land. De mevrouw uit de buurt van Maas­tricht klonk Lim­burg­ser dan ik ooit zou geklon­ken heb­ben. Ik voel­de een rare trots maar tege­lij­ker­tijd geloof­de ik er niks van. Alle Vlie­lan­ders kon­den mij ver­staan en ik viel ver­der hele­maal niet op. Geluk­kig.

Vlieland

Bos

Wat voor ande­re wad­den­lan­den geldt, gaat ook op voor Vlie­land. Ge kunt op Vlie­land zijn, maar ook in Vlie­land. Als het eb is, kunt ge ook vaak efkes naast Vlie­land zijn, maar zorg dan wel dat ge op tijd weer in of op zijt. Voor ge het weet woont ge in Pie­ren­land.

Vlieland

Over­al ver

Het mooie aan Vlie­land is het vei­li­ge en onge­vaar­lij­ke sfeer­tje en dat ieder­een altijd vrien­de­lijk is. Het rare aan Vlie­land is het vei­li­ge en onge­vaar­lij­ke sfeer­tje en dat ieder­een altijd vrien­de­lijk is. We vroe­gen ons vaak af of we er zou­den wil­len wonen, in zo’n wad­den­land. Ja, zei­den we, want mooi. Mooie natuur en won­der­lij­ke vogels. Ja, want rus­tig. Rus­tig en stil en dat over­al. Nee, con­clu­deer­den we, want er gaat niks mis en alles is mooi. Nee, want ieder­een kent elkaar. Ieder­een zegt hal­lo en goei­e­dag tegen alles en ieder­een. En al ben ik geen onvrien­de­lij­ke jon­gen, dat gaat me wat te ver. Ik moest aan The Step­ford Wives den­ken. Niet omdat alle Vlie­land­se vrou­wen volg­zaam en onder­da­nig zijn, want dat zijn ze geluk­kig niet. Wel omdat zo’n geslo­ten dorps­ge­meen­schap mij het unheim­li­che gevoel bezorgt dat er meer aan de hand is. Dat er gehei­me genoot­schap­pen onder de grond zit­ten en dat er elke don­der­dag­nacht in de dui­nen wordt ver­ga­derd over wie waar zal wor­den uit­ge­hu­we­lijkt.

Vlieland

Beet­je wenen

Maar laat ik niet som­ber doen. Vlie­land is een won­der der natuur. Het is ook een won­der der cul­tuur, want Neder­lan­ders ken­nen hun gelij­ke niet als het gaat om beheer­sing van water, wind en zand. Zon­der die beheer­sing was Vlie­land mis­schien al lang door de gol­ven ver­zwol­gen. In de wan­del­gids las ik het tra­gi­sche ver­haal van het dorp­je West-Vlieland, het Atlan­tis van de Noord­zee. Hon­der­den jaren gele­den onge­veer heeft iemand een ondoor­dach­te geul gegra­ven, waar­door het water van de Noord­zee vrij spel kreeg en er een gro­te hap uit Vlie­land werd geno­men. De West-Vlielanders ver­huis­den nood­ge­dwon­gen naar het Oos­ten, omdat hun dorp door het water werd opge­slokt. Veel later wer­den water­ke­rin­gen en afsluit­dij­ken bedacht en alle Neder­lan­ders wer­den slim­mer.

Vlieland

Plomp

We wan­del­den elke dag. We wan­del­den van Lan­ge Paal naar Nieu­we Kooi, we wan­del­den door de Kroon’s Pol­der en we beklom­men de Vuur­boets­duin. Op die duin staat de vuur­to­ren van Vlie­land. Eigen­lijk is het geen vuur­to­ren, maar een vuur­stomp­je want zelfs mijn eigen huis is gro­ter en zo groot is mijn huis niet. Geluk­kig is de Vuur­boets­duin zelf hoog genoeg, waar­door er geen sche­pen tegen Vlie­land bot­sen.

Vlieland

Drie op een rij

De Wan­de­ling door de Kroon’s Pol­der werd gedi­ri­geerd door Her­man Vogel. Die naam heb ik niet ver­zon­nen, en Her­man zelf ook niet. Her­man leid­de ons door stuk­jes natuur waar ge hon­derd euro boe­te moet beta­len als ge er gaat wan­de­len zon­der Her­man. We zagen zoet, zout en brak water en plan­ten en die­ren die van die res­pec­tie­ve­lij­ke waters hiel­den. Het was won­der­schoon. Toen zagen we een ver­se fami­lie brand­gan­zen en dat was won­der­scho­ner. We had­den geen laar­zen bij maar Her­man zei ach. Trek uw schoe­nen uit en steek uw blo­te tenen in de een­de­kak. Dat is alleen maar gezond. Er vloog een lepe­laar door de lucht. Een lepe­laar. Won­der­schoonst.

Vlieland

Fami­lie brand­gan­zen

Mijn lief keek door haar kij­ker en deter­mi­neer­de de grau­we vlie­gen­van­ger. Die kwam elke dag op het­zelf­de taks­ke zit­ten om zijn naam eer aan te doen. We zagen ook wul­pen en klu­ten en vogels waar­van ik de naam ver­gat. Mijn lief zag één konijn­tje en ik zag er geen dus samen zagen we deze vakan­tie een half konijn­tje.

Vlieland

De vor­ser vorst vaar­dig voort

Toen gin­gen we naar huis. Omdat het zo hard woei.

PS: Ook at ik makreel met harits cou­verts. Dat is een zeld­za­me Vlie­land­se groen­te.

Vlieland

Harits?

1 reactie

  1. mie schreef:

    en was het lek­ker die harits cou­verts ? ze kon­den wel eens in een blik wonen wat ze weer erg on-vlielands maakt.
    dat het mooi en fijn was op vlie­land voel ik zo uit je ver­slag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *