Gezwam

Er zijn dit jaar min­der pad­den­stoe­len, las ik. Het war­me weer zit daar voor iets tus­sen. Dat is spij­tig. Ik ben dol op warm weer, maar ik hou ook van pad­den­stoe­len. Niet om op te eten, maar om fron­send naar te kij­ken. Er zijn zoveel ver­schil­len­de pad­den­stoe­len, dat houdt ge niet voor moge­lijk. Vogels deter­mi­ne­ren is al las­tig, maar pad­den­stoe­len, man. Ik begin er niet aan. Ik kijk ernaar, ik zeg ooh wat schoon en dan eet ik ze niet op. Want ook al weet ik dat alle pad­den­stoe­len eet­baar zijn, er zijn er naar het schijnt enke­le die ge maar één keer kunt eten. Dus.

Mijn lief en ik wan­del­den door de herfst en we zagen zwam­men uit een spleet ste­ken. Een ziel­to­gen­de kas­tan­je had last van een dro­ge huid waar­door hij van die bar­sten kreeg in zijn vel, ge kent dat. Voor die pad­den­stoe­len is zo’n rot­ten­de spleet een ide­a­le voe­dings­bo­dem. Hoe meer dode mate­rie, hoe beter zo’n stoel het doet. Nie­mand woont graag in voch­ti­ge stin­ken­de kroch­ten vol afval, behal­ve de pad­den­stoel. Nu volgt een ogen­schijn­lijk luk­ra­ke meta­foor. Als uw bin­nen­kant rot is, dan komt er enkel gezwam uit.

Min­der pad­den­stoe­len, war­mer weer, min­der insec­ten, de Japan­se dui­zend­kno­pen­buxus­mi­neer­mot, ons kli­maat gaat naar de klo­ten. Dat bewe­ren weten­schap­pers, al heel erg lang. Er zijn ook zot­ten die bewe­ren dat dat alle­maal een hoax is, die kli­maat­op­war­ming. Dat we ons bezig moe­ten hou­den met de wer­ke­lij­ke pro­ble­men zoals het strij­den voor onze iden­ti­teit. Ik weet begot niet wat dat is, mijn iden­ti­teit. Ik heet Wan­nes, ik ben zoveel­veer­tig jaar, ik ben werk­ach­tig in mijn eigen huis, en ik kijk graag fron­send naar pad­den­stoe­len, zoiets? Als ge daar voor wilt strij­den, be my guest. Maar vol­gen­de week bestaat mijn iden­ti­teit mis­schien uit het graag kij­ken naar blo­te vuur­want­sen dus doe niet te veel moei­te.

Strij­ders voor iden­ti­teit vindt ge ook bij de N‑VA. Dat is die rare par­tij die beweert dat de ver­an­de­ring werkt, ten­min­ste als ge het niet ver­an­de­ring noemt maar bij­voor­beeld radi­caal con­ser­va­tie­ve larie­koek. N‑VA, de radi­caal con­ser­va­tie­ve larie­koek werkt. Dat heb­ben ze de afge­lo­pen dagen ook weer bewe­zen, dat hoef ik u niet meer uit te leg­gen. De drog­re­de­ne­rin­gen, hon­den­fluit­jes en popu­lis­ti­sche ver­kie­zings­slo­gans vlo­gen vro­lijk in het rond. Van mij doen ze maar, ik trap daar alle­maal niet in. Al is het natuur­lijk tries­tig als ge beseft dat zo’n poli­tie­ke demar­che onder­deel lijkt van een zorg­vul­dig voor­be­rei­de ver­kie­zings­cam­pag­ne voor de don­ker­brui­ne fun­da­men­ten van deze club. Een don­ker­brui­ne com­mer­ci­al voor con­ser­va­tief geleu­ter. En ik ga heus niet bewe­ren dat ande­re par­tij­en geen geleu­ter pro­du­ce­ren, ver­re van, maar niet alle geleu­ter komt voort uit een don­ker­brui­ne bin­nen­kant. En dan nu die ogen­schijn­lijk luk­ra­ke meta­foor.

 

Kijk daar! Een luk­ra­ke meta­foor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *