Grappig

Toen ik een jaar of der­tien was, volg­de ik een cur­sus stijl­dan­sen. Dis­co boo­gie, twis­ten, ween­se wals, cha­cha­cha, dat soort hip­pe toe­stan­den. Niet dat ik zo graag wil­de leren dan­sen, maar door omstan­dig­he­den bla­bla­bla. Tie­ners heb­ben wel vaker gek­ke hob­bies. Figuur­za­gen, zout­deeg, twee weken Chi­ro, you know the drill. De dans­pas­jes die we in de cur­sus leer­den, moesten we per twee oefe­nen. De dans­le­raar ver­deel­de de groep aan het begin van elke les in stel­le­tjes. Zo moest ik een keer dan­sen met Pet­ra uit mijn klas. Zoals dat gaat bij dan­sen, moesten we naar elkaar kij­ken en elkaar vast­hou­den op aller­lei vre­se­lijk onhan­di­ge manie­ren. Ik geneer­de me kapot maar Pet­ra was leuk dus deed ik mijn best. Pet­ra zelf moest voort­du­rend gie­che­len. Dat dacht ik te begrij­pen, want der­tien­ja­ri­ge meis­jes doen niks anders dan gie­che­len. Maar Pet­ra bestierf het zowat. Ter­wijl ik mijn plak­ke­ri­ge puber­han­den om haar mid­del hield, gier­de ze van het lachen. Ik nog har­der mijn best doen, tot­dat Pet­ra met een onster­fe­lij­ke zin­sne­de al mijn moed terug in mijn schoe­nen duw­de: ”Sor­ry dat ik zo moet lachen, maar je hebt ook zo’n grap­pig hoofd”.

Als mijn leven een strip­ver­haal was, dan was ik die avond in The Joker ver­an­derd.

Ik heb ook zo'n grappig hoofd.
Ik heb ook zo’n grap­pig hoofd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *