Groente-, fruit- en tuin­ban­diet

Hier bij ons in de buurt gaat het als volgt. Als ge nog een oude bana­ne­schil hebt lig­gen, of er staat iets in de koel­kast dat niet meer goed is, of ge wilt van de over­schot van uwe knol­sel­der af, dan flik­kert ge dat in de GFT-container. Die con­tai­ner wordt dan om de veer­tien dagen door de stads­dien­sten geleegd. Ge kent dat sys­teem, dat gaat bij u in de buurt mis­schien wel exact het­zelf­de.

Soit, wat ik mij afvroeg. Van­daag ben ik ne stic­ker gaan halen om op mij­ne GFT-container te plak­ken. Dat is ne stic­ker die 50 euro kost en dan zoudt ge kun­nen zeg­gen amai 50 euro dat is ne dure stic­ker, maar ge zoudt ook kun­nen zeg­gen ah dat is han­dig dan draag ik op die manier mijn steen­tje bij aan de stads­be­las­ting. Of dat een goed sys­teem is, weet ik niet, maar hier in de buurt is dat nu een­maal het sys­teem. Ik ging van­daag die stic­ker kopen in het stad­huis, want ge moet dat elk jaar opnieuw doen.

Efkes tus­sen­door: dit jaar was ik veel te laat met het kopen van die stic­ker. Als er gene nieu­we stic­ker op uwe con­tai­ner plakt voor eind febru­a­ri of zoiets, dan laten de stads­dien­sten uwe con­tai­ner gewoon staan. Terecht natuur­lijk. Maar omdat wij in tus­sen­tijd ook nog eens een week op vakan­tie zijn geweest en daar­door nóg een opha­ling gemist heb­ben, staat onze con­tai­ner al een maand in de kel­der tot de nok gevuld met het tegen­over­ge­stel­de van lek­kers en die staat daar te broei­en en te fer­men­te­ren en te mute­ren en te evo­lu­e­ren dat Roger Cor­man er zo drie films over kan maken. Mor­gen­och­tend is het weer opha­ling, en de kans is groot dat mij­ne con­tai­ner door al dat gemu­teer geheel zelf­stan­dig naar de straat­kant kan wan­de­len. Toen ik daar­straks de lang­ver­wach­te stic­ker op zijn dek­sel ging plak­ken, hoor­de ik ergens iemand GFT pho­ne home mom­pe­len.

Doch dit alles ter­zij­de want ik ging die stic­ker kopen en daar gaat mijn ver­haal over. Ik kreeg van de vrien­de­lij­ke loket­me­vrouw bij die stic­ker ook een bewijs van beta­ling. De mevrouw ver­tel­de mij dat het soms gebeurt dat uwe stic­ker gesto­len wordt. Dat snap ik want hij kost 50 euro niet­waar. En als uwe stic­ker gesto­len wordt, dan kunt ge met dat bewijs van beta­ling aan­gif­te gaan doen bij de poli­tie en met die aan­gif­te kunt ge dan gra­tis ne nieu­we stic­ker gaan halen. Dat is slim, zei ik tegen de vrien­de­lij­ke loket­me­vrouw en ze zei pret­ti­ge dag en toen gin­gen we uit elkaar.

Maar weer thuis na de aan­koop dacht ik iets anders. Dat is hele­maal niet slim. Want stel u voor. Stel u het vol­gen­de voor. Stel dat ik kwaad in de zin zou heb­ben – wat niet het geval is – en ik een deal­tje sluit met de buur­man. Ik koop zo ne stic­ker. Ik plak die nog ner­gens op, maar ik ga met het aan­koop­be­wijs naar de poli­tie. Ik ver­tel daar met tra­nen en tui­ten dat een rond­trek­ken­de ben­de in het holst van de nacht mij­ne bra­ve con­tai­ner onder dwang van zijn stic­ker heeft beroofd, en dat de arme sloe­ber de kel­der niet meer durft uit te komen. De poli­tie zal mij op de schou­der klop­pen, ze zul­len mij een aan­gif­te­for­mu­lier mee­ge­ven, en daar­mee ga ik dan *insert sar­do­nisch lach­je* een twee­de stic­ker halen. Die ver­koop ik voor de helft van de prijs aan mijn buur­man. Is dat een cun­ning plan of niet?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *