Kluns

Ik word altijd zenuw­ach­tig aan de kas­sa van de super­markt. De lopen­de band gaat te snel, en ik heb het gevoel dat ieder­een staat mee te glu­ren. Niet dat ik wil ver­ber­gen wat ik in de kar heb lig­gen, dat mag jan en alle­man weten. Maar dat de rest van de wereld ziet wat voor kluns ik ben in het uit die kar halen van mijn koop­waar en het in weer­ga­lo­ze cha­os uit­stal­len ervan, daar kan ik niet goed tegen. Het stom­me is dat ik ver­moe­de­lijk niet eens een gro­te kluns ben in ver­ge­lij­king met de mees­te van mijn col­le­gae win­ke­laars, maar een mens wordt al gauw een prut­ser als iemand op zijn vin­gers kijkt. Ten­min­ste, deze prut­ser toch.

Tien minu­ten eer­der had ik een mevrouw zien win­ke­len die op Kei­th Richards leek. En ofschoon dat niet nood­za­ke­lijk een com­pli­ment is, vond ik het toch indruk­wek­kend. Hoe je zon­der eni­ge vorm van plas­ti­sche chi­rur­gie als een­vou­di­ge prut­ser onge­vraagd tot het pan­the­on van oude roc­kers gaat beho­ren. Ik wil ook op Kei­th Richards lij­ken. Dan komt er ver­moe­de­lijk nog meer volk op mijn vin­gers kij­ken, maar dan zal ieder­een begrij­pen dat mijn klun­zig­heid een oor­sprong heeft in mate­loos drugs‐ en drank­ge­bruik. Als mezelf heb ik geen ver­le­den van mythi­sche pro­por­ties om dage­lijks gepruts mee te ver­ant­woor­den.

De mevrouw die op Kei­th Richards leek tap­te een kof­fie aan de auto­maat in het mid­den van de win­kel. Ze stond heel lang te twij­fe­len over welk knop­je ze pre­cies zou indruk­ken. Begrij­pe­lijk, dacht ik. Die res­tan­ten amfe­ta­mi­ne krijg je niet zomaar uit je lijf.

1 reactie

  1. Nourfe schreef:

    Ik zie een gat in de markt: een trai­ning voor klun­zen. Dat we samen bij mij thuis de eet­ta­fel vrij­ma­ken, want god wat staat daar een boel op. Alle­maal din­gen die er eigen­lijk niet op horen te staan, maar er toch steeds terecht komen, omdat ze wei­ge­ren een eigen plek­je te heb­ben. Maar goed: dan wordt die tafel voor de ses­sie even de lopen­de band, en kun­nen we oefe­nen. Wie weet oefen ik al tij­den eigen­lijk en is het daar­om zo’n zooi­tje op mijn eet­ta­fel. En wie weet ging die mevrouw juist al tij­den naar de plas­tisch chi­rurg om op Kei­th Richard te lij­ken en was die daar reu­ze blij mee, want wat een uit­da­ging! Na het strak­trek­ken van al die nek­plooi­en en het inne­men van rim­pels en wal­len nu eens de ande­re kant op. Als­of je een eet­ta­fel ein­de­lijk hele­maal vol mag sta­pe­len met weet niet wat en dat het dan goed is. Zoiets. Ahum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *