Lieve Dries

Lie­ve Dries,

Ge maakt het mij moei­lijk, Dries. Voor de zoveel­ste keer her­be­gin ik deze ali­nea en vraag ik me af wel­ke woor­den ik vuil zal maken. Want dat is wat er gebeurt. Ik pro­beer te begrij­pen, te omschrij­ven, te ver­kla­ren wat ge doet en zegt, en ik maak alleen maar woor­den vuil. Ik heb deze week geleerd dat de moe­der van Bart De Wever vindt dat ge pro­per op uzelf moet zijn. En al ben ik nooit fan geweest van wat de moe­der van Bart De Wever zoal voort­brengt, ze heeft natuur­lijk gelijk. Ook wan­neer het op woor­den aan­komt, is pro­per­heid belang­rijk. Maar het lukt me niet. Ik wil alleen maar schel­den.

Ik zie u aan­dacht en beves­ti­ging zoe­ken. Ik zie u plan­nen maken met uw vrien­den rond een bak bier, de smartpho­ne in de aan­slag. Ik zie u dwe­pen met wapens en met machis­mo. Ik zie het tes­tos­te­ron en de lichaams­cul­tus bij de jon­ge­ren die naar u opkij­ken. Ik zie onze­ke­re man­nen die het noor­den kwijt zijn in deze dol­ge­draai­de samen­le­ving. Ik zie angst voor het vreem­de, het voor­uit­stre­ven­de, het vrou­we­lij­ke. Ik zie jon­ge­tjes. Ik zie klei­ne, hui­len­de jon­ge­tjes die wild om zich heen slaan.

Ik zie u paal­dan­sen tegen de schand­paal. Ik zie hoe ge een loop­ke neemt met de wer­ke­lijk­heid, hoe ge min­der­he­den schof­feert, hoe ge glas­hard alles ont­kent, en hoe ge staat te glun­de­ren. Ik zie u als een vol­leerd kara­te­ka de trap‐ en afweer­tech­nie­ken imi­te­ren van Trump, Bau­det, Fran­c­ken, en ande­re belang­rij­ke jon­ge­tjes. Ik vind het zie­lig, uiter­aard omdat het laf is wat ge doet, en mak­ke­lijk, maar boven­al omdat ge iets lijkt te ont­be­ren. Als het waar is wat men zegt over bezit­ters van dure auto’s en klei­ne pie­mels, dan is uw jon­gens­club­ke het heden­daag­se equi­va­lent van een hele dure auto.

Ik wil hele­maal geen grap­kes maken over de groot­te van uw pie­mel, Dries, maar ge vraagt erom. Ik doe mijn best. Dit soort beves­ti­ging van wie gij zijt, is niet wat ge nodig hebt. Wat gij nodig hebt, is niet wat ge nu krijgt. Wat gij nodig hebt, is niet wat ge vraagt. Meer vrij­heid. Min­der betut­te­ling. Dat hoeft ge niet te vra­gen, Dries. Vrij zijt ge al, en er is nie­mand die u wil betut­te­len. Wat gij nodig hebt – en ver­geef me bij voor­baat voor het boven­ha­len van het groot­ste cli­ché aller tij­den – is lief­de.

Daar­om dit voor­stel, Dries. Staakt het bla­ten en het paal­dan­sen. Staakt het gezwaai met glocks en hor­mo­nen. Neem uw tele­foon en hou ver­der uw mond. Open uw Tinder‐app of Grin­dr of Second Love of Myspa­ce of hoe heten die cafés tegen­woor­dig. Ga op zoek naar een lief of een date of een one night stand of hoe ge het ook maar noe­men wilt. Dat zeg ik niet omdat ik vind dat gij een flin­ke beurt nodig hebt, nee, het gaat om de lief­de. Die moogt ge van mij best in alle hoe­ken van de kamer bedrij­ven, maar ont­hou voor­al het vol­gen­de. Als de storm voor­bij is, en uw beurt is ach­ter de rug, ga dan met uw lief of uw date plat ach­ter­over lig­gen. Neem een siga­re­tje en luis­ter. Vraag aan uw lief om te pra­ten de hele nacht lang en luis­ter. Stel uw dro­men en ang­sten ten­toon op uw blo­te buik en vraag uw date om een recen­sie de hele nacht lang en luis­ter. Ver­zuip één, twee, vele nach­ten lang in de hese stem van uw lief en luis­ter. Laat uw lief u bewie­ro­ken en aan­bid­den en beves­ti­gen en luis­ter. Laat uw lijf vol lief­de stro­men, en luis­ter naar het klop­pen uw hart. 

Want het klop­pen van uw hart, Dries, het klop­pen van uw hart.
Dat is het schoon­ste wat er is.

1 reactie

  1. mie schreef:

    Zo mooi
    Ik wens hem een gekleurd lief toe
    Daar wordt de wereld mooi­er van

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *