Voorspelling

Toen ik een jaar of negen was, ver­huis­de ons gezin naar het lan­de­lij­ke Schak­ke­broek. Als nieuw­ko­mer kreeg ik op een dag bezoek van twee gro­te­men­sen uit het bestuur van de plaat­se­lij­ke voet­bal­ver­e­ni­ging. Of ik geïn­te­res­seerd was om mij aan te slui­ten bij de plaat­se­lij­ke jeugd­ploeg. Ik had hele­maal niks met voet­bal maar ik durf­de niet goed nee te zeg­gen. Mijn ver­le­gen­heid heeft zich wel vaker laten inti­mi­de­ren door de asser­ti­vi­teit van vol­was­se­nen. Of er toen con­cre­te afspra­ken gemaakt wer­den, her­in­ner ik me niet goed. In elk geval ben ik nooit daad­wer­ke­lijk gaan sjot­ten. Het voet­bal­veld lag naast de School­straat, die ik elke och­tend gebruik­te om naar – tiens – school te fiet­sen, en de School­straat was onge­veer tien cen­ti­me­ter lang. Als Schak­ke­broek meer stra­ten had gehad, had ik sinds die dag met een gro­te boog om het voet­bal­veld heen gefietst.

Later voet­bal­de ik wel eens tij­dens de les­sen licha­me­lij­ke opvoe­ding, maar ik leg­de nooit veel enthou­si­as­me aan de dag. Niet zel­den moest ik in de goal staan omdat ik er op het veld niks van bak­te, en ik begreep wei­nig van al die inge­wik­kel­de begrip­pen als bui­ten­spel, voor­zet­ten en pinan­ties. In een ande­re wereld was ik mis­schien een hele gro­te voet­bal­ler gewor­den, maar die ande­re wereld heeft me altijd aan de reet kun­nen roes­ten. De kans dat ik ooit als ster­spe­ler voor een groot publiek zou schit­te­ren, is altijd onbe­staan­de geweest. Dat voor­spel­de ik als kind al. Gis­te­ren bemach­tig­de onze nati­o­na­le ploeg, een eta­la­ge van hele gro­te voet­bal­lers, na een bizar­re strijd tegen de Japan­ners hun wel­ver­dien­de tic­ket voor de kwart­fi­na­les van het wereld­kam­pi­oen­schap voet­bal. Daar­mee is de voor­spel­ling die ik als negen­ja­rig jochie maak­te wer­ke­lijk­heid gewor­den: aan mij heeft het alle­maal niet gele­gen.

Ballon

Bal­lon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *