Black Hawk Down

Ik vind Black Hawk Down stom. Dat wist ik nog niet toen ik op een avond aan de film begon. Als de huis­mu­ze en ik een film kie­zen, doen we dat soms op basis van één sim­pel cri­te­ri­um. Zo kozen we laatst een film die aan Dead Poets Soci­e­ty deed den­ken, een film met een lan­ge titel, een thril­ler zon­der bloed, en een film met een vrou­we­lij­ke hoofd­rol. Zo’n cri­te­ri­um maakt het kie­zen mak­ke­lijk, maar het resul­taat uiter­aard niet altijd bevre­di­gend. Zo kozen we Black Hawk Down toen ons eni­ge cri­te­ri­um was dat het een beroem­de film moest zijn. Dat is een cri­te­ri­um van lik­me­vest­je, maar het was zater­dag­avond en ik kon nog amper het woord cri­te­ri­um schrij­ven. Wij dus naar Black Hawk Down kij­ken. Het begon alle­maal rede­lijk intel­li­gent met een semi-documentaire inlei­ding in sepia tin­ten en klei­ne ali­ne­aatjes uit­leg in een stoer let­ter­ty­pe en het ging over een onder­werp dat ge niet gauw terug­ziet in de gemid­del­de – euh – beroem­de film: de Soma­li­sche bur­ger­oor­log van begin jaren negen­tig. Om maar te zeg­gen: de meer­waar­de­zoe­ker in mijn luie zater­dag­se ach­ter­hoofd werd licht geprik­keld. Vijf minu­ten later was de meer­waar­de in geen vel­den of wegen meer te beken­nen. Zon­der waar­schu­wing wer­den we onder­ge­dom­peld in een zwe­te­rig, voor­spel­baar en heel erg man­ne­lijk flut­ver­haal vol Ame­ri­kaan­se zelf­be­vlek­king. Na een kwar­tier kleed­ka­mer­grap­pen en van de pot geruk­te dia­lo­gen, beslo­ten we dat het wel­le­tjes was. Ik weet niet hoe de film ver­der gaat, maar in dat eer­ste kwar­tier zat geen enke­le vrouw. En okee, in oor­logs­films spe­len sta­tis­tisch gezien meer man­nen dan vrou­wen mee, maar ik zit niet op de leer­school van het leven om na mijn veer­tig­ste nog een hele avond naar een man­nen­club­ke te zit­ten kij­ken. Doei Black Hawk Down dus. Later kwam ik erach­ter dat Rid­ley Scott en Jer­ry Bruck­hei­mer op de regie- en pro­duc­tie­stoel zaten, en dat ver­klaart wel het een en ander. Dat is toch een beet­je als­of ge aan Lee Towers en And­re Rieu vraagt om iets te doen met het oeu­vre van Fela Kuti. Afgaan­de op de eer­ste vijf­tien minu­ten is Black Hawk Down een onge­loof­waar­di­ge pret­park­ver­tel­ling met men­se­lij­ke ellen­de als onder­werp. Na afloop her­in­nert ge u ver­moe­de­lijk voor­al het pret­park. Fela Kuti daar­en­te­gen is hele­maal geen film, maar de meest swin­gen­de ver­tol­ker van onrecht, onder­druk­king en revo­lu­tie ooit. Als And­re Rieu meer bel­le­kes doet rin­ke­len dan Fela Kuti, dan is dat hele­maal niet erg. Dat komt omdat And­re Rieu nu een­maal veel meer bel­le­kes gekocht heeft. En het is geluk­kig nooit te laat om ver­tol­kers van onrecht en revo­lu­tie te leren ken­nen. Mijn advie­zen voor deze week lui­den dan ook als volgt:

  1. Black Hawk Down is fout geschre­ven, het moet Bald Whack Wonk zijn.
  2. Ver­geet Lee Towers.
  3. Haal uw schou­ders op voor And­re Rieu.
  4. Drink niet te veel kof­fie.
  5. Vind aller­lei din­gen stom.
  6. Vind alleen din­gen stom als ge ook iets anders onwijs te gaaf knet­ter­fijn super­tof plie­zaant vindt.
  7. Vind Fela Kuti onwijs te gaaf knet­ter­fijn super­tof plie­zaant.
  8. Dans.
  9. Elke.
  10. Dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *