First world problem

Het is weer even gele­den dat ik het kla­vier ter hand nam om mijn hoofd leeg te gooi­en op wat men vroe­ger een stuk papier noem­de. Niet dat een stuk papier tegen­woor­dig geen stuk papier meer mag heten, maar mijn stuk­ken papier heb­ben steeds vaker een aan‐ en uit‐knop en aller­lei blit­se snuf­jes die mij aflei­den waar­door ik niet meer aan schrij­ven toe­kom. Laat ik dat mon­ke­lend een first world pro­blem noe­men en ver­der niet zeu­ren. Het is len­te, de pim­pel­me­zen zijn geil en er groeit een klei­ne pim­per­nel in onze tuin.

Ik heb de afge­lo­pen weken alleen maar naar rap­pen­de vrou­wen geluis­terd. Het is een expe­ri­ment waar ik in de zeer nabije toe­komst met veel ple­zier en op uit­ge­brei­de wijs kond van zal doen, in de hoop u allen aan te spo­ren om meer naar rap­pen­de vrou­wen te luis­te­ren. Ik vind dat belang­rijk. Er wordt in deze wereld veel te wei­nig naar vrou­wen geluis­terd, rap­pend of anders­zins. En met luis­te­ren bedoel ik niet met de afstands­be­die­ning in de ene en uw scro­tum in de ande­re hand rich­ting de keu­ken roe­pen dat ge het wel gehoord hebt god­ver­dom­me. Nee, ik bedoel luis­te­ren zoals onze huis­poes naar de klank­na­boot­sen­de poë­zie van mijn lief kan luis­te­ren: ze wendt haar blik niet af, ze houdt haar mond, en ze denkt na. En haar wijd open­ge­sper­de ogen doen het besef van een levens­ver­rui­men­de aha‐erlebnis ver­moe­den.

Er staat een inter­view met Sun­ny Berg­man en Theo Maas­sen in de Volks­krant. De tenen­krom­men­de vol­har­ding waar­mee Theo wei­gert te luis­te­ren naar Sun­ny is stui­tend. Ik wil Theo door elkaar schud­den en roe­pen dat zijn blind­heid deel van het pro­bleem is, dat hij een sys­teem in stand houdt door het niet in vraag te stel­len, maar Theo is veel gro­ter dan ik. Boven­dien weet ik niet waar hij woont en het is bij­na week­end. Ik ga nu geen plot­se omme­land­se rei­zen maken. Ik ga naar de len­te kij­ken en naar rap­pen­de vrou­wen luis­te­ren. Daar­na ga ik de pim­pel­me­zen beglu­ren en wat vaker mijn kla­vier ter hand nemen. First world pro­blem of niet.

Ook op de zetel is het len­te.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *