Hoe vriendelijk en bescheiden, de vlaamse volksaard. Hoe lieftallig en schattig en bourgondisch de vlaming met zijn medemens omgaat. Hoe weinig zelfingenomen en rustig van inborst is de gemiddelde Vlaming. Hoe heerlijk gezapig en ongecompliceerd schijnt het leven in Vlaanderen de buitenwereld toe. Hoe overdreven beleefd en nooit opdringerig communiceren Vlamingen met malkander.

Maar.

Hoe onbeschoft en stuurloos stapt de Vlaming op de trein, onderwijl het kopke hangend om niet te moeten zien dat er ook nog mensen ùit de trein stappen. Hoe blindelings elementaire beleefdheid negerend kan men in Vlaanderen het openbaar vervoer betreden. Hoe lomp kan de pendelende Vlaming een eenvoudig principe als een kleuter aan zijn laars lappen.

Dat eenvoudige principe luidt als volgt:
Een leeglopende fles kunt ge niet vullen, paljas.