Jean-Marie is in zekere zin de hedendaagse verpersoonlijking van Narcissus, die aan het eind van zijn leven helemaal wegkwijnde omdat hij het niet aankon dat de regendruppels die in het water vielen zijn prachtige spiegelbeeld verneukten.
Vroeger heette deze categorie ‘Proza’. Nu niet meer. Proza is stom, namelijk.
Gij zult naar de bakker gaan om een lang grijs gesneden, vier boterkoeken met rozijnen, een stokbrood, twee eclairkes, zes witte pistolees en evenveel sandwichen. Gij zult afrekenen met een briefke van vijftig ofschoon ge kleingeld genoeg hebt.
Ten negende vind ik dat hele hoofddoekendebat een beetje… nee wacht. Ik ga daar eerst nog wat over nadenken, en dan schrijf ik gauw een essay.
Ten zesde vind ik dat Jack nooit naar Nina had moeten luisteren. Dan moest hij zich nu geen nieuw lief gaan zoeken.
En die oorlogsherdenkingspiemel staat gewoon in de weg als ge wilt weten hoe laat het is, laten we daar eerlijk over zijn.
Ik wil even benadrukken dat ik werkelijk geen enkel idee heb hoe bovengenoemde wienerschnitzel in mijn itunes-library is terechtgekomen.
Hoe heerlijk gezapig en ongecompliceerd schijnt het leven in Vlaanderen de buitenwereld toe.
Op een gure herfstavond in november 2008 kreeg ik ruzie met Yuri. Ik wilde wat over mezelf schrijven, en meneer Maanzand vond dat maar niks. Dus deed ik wat elke rechtgeaarde passionele moordenaar doet als de stoppen doorspringen.
Bange mensen vergeten het alfabet. Hele hele bange mensen denken dat het alfabet 153 letters heeft. Dat is praktisch onmogelijk natuurlijk, maar wat wilt ge?
Laat de reupiepleut rustig uitbrommen en wacht tot hij plat op de buik blijft liggen en zijn eigen verjaardag niet meer weet.
Optie drie overwogen we uiteraard ook even, maar het hokske van de plee was zodanig klein dat zelfs een beest met maar één rug er amper zou kunnen manoeuvreren.
En ja, ik hou van flauwe grappen. Voor zover dat nog niet duidelijk was.