Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
It’s okay to eat fish
Ik had nooit durven vermoeden dat het cassetje dat ik toegestopt kreeg mijn wereld zou veranderen. Het was eind 1991 en ik ging kijken naar een voorstelling van een bevriend jeugdtoneelgezelschap. Ik speelde zelf ook toneel en ik mocht er graag naar kijken, maar die avond was mijn aanwezigheid vooral te verklaren door het feit dat mijn eerste grote liefde een rolletje had. Ik had voornamelijk oog voor haar verlegen maar gedreven verschijning op de bühne, en alle andere onderdelen […]
Lees verder →
The history of kissing, part six: De honger
Het was een winderige winteravond en we hadden het over de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Niet over het boek, maar over de – grotendeels zelf verzonnen – weltschmerz die we als jonge dertigers over ons uitgestort kregen. Onze door bier en sigaretten aangedreven klaagzangen zouden door de tand des tijds als aanstellerij worden afgedaan, maar toen vonden we onszelf zwaar getekend door het leven. En daar moest over geklaagd worden. We overspoelden elkaar met verhalen uit het zwarte gat […]
Lees verder →
The history of kissing, part five: De rubberen hamer
Het was een frisse lenteavond en ze had me uitgenodigd voor een maaltijd en een babbel. Die uitnodiging was geen uitzondering, want in de maanden voorafgaandelijk aan deze avond hadden we elkaar regelmatig op avondjes uit getrakteerd, het ene al romantischer dan het andere. Dat ik desondanks geen kans maakte op het intieme samenzijn waar ik naar verlangde, negeerde ik voor de honderdste keer. Liefde maakt blind, en een verliefde ezel stoot zich talloze malen enthousiast aan dezelfde steen.
Het […]
Lees verder →
Open brief aan alle Belgische politici
Ik heb weinig met politiek (lees: ik heb geen hoge pet op van de gemiddelde politicus), maar af en toe (lees: twee keer in mijn leven) voel ik me toch genoodzaakt er iets over te zeggen. Bij deze.
Ik hoef niemand uit te leggen in wat voor strontmoeras de Belgische politiek zich nu toch al een flinke wijle bevindt. Ik ga ook geen poging doen om een samenvatting of een mening over de feiten te geven, want dat zou […]
Lees verder →
Uiteindelijk goeiemorgen
Ik ben nog niet goed wakker. Toch ga ik schrijven. Omdat mijn vingers jeuken en omdat ik u graag zie. Als ik u graag zie (en dat doe ik doorgaans tamelijk ononderbroken), gaan mijn vingers wel vaker jeuken. Wat dat voor consequenties kan hebben, is niet geschikt voor het internet. Doch dit – zoals wel vaker het geval met eerste alinea’s – geheel terzijde.
Ik ben nog niet goed wakker. Toch ga ik schrijven. Met een sigaret in de ene […]
Lees verder →
Diversiteit!
Mijn naam is Nicolaas Breytenbach. Ik ben door de Leuvense studentenraad uitgenodigd om een woordje te doen in het kader van de week van de diversiteit, maar dat […]
Lees verder →
2011
Dit jaar wordt alles anders.
Dat werd het vorig jaar vermoedelijk ook al, maar dit jaar is er iets in mij dat er nooit eerder was.
Een veelbelovende leegte, geflankeerd door kale ruisende knotwilgen, met een fletse avondzon aan de einder.
Dit jaar ga ik fietsen. Lees verder →
Kilometers lang fietsen, de einder tegemoet, tot de knotwilgen weer vol van beloftes zijn.
Kilometers lang trappen op pedalen waar ik nooit eerder op trapte.
Kilometers lang volhouden dat […]
Een tweede lading angst
Vier bange maar vrolijke gedichtjes voor Marina, Niki, Martinke en Bert. Zij waren zo eerlijk mij hun angsten toe te vertrouwen.
Marina is bang
Waarschijnlijk een spin
Geenszins Sebastiaan
Danst de Tarantella in de zon
Vermoedelijk een spin
Geenszins in mijn koffer
Wou dat ik naar de Balearen kon
Niki is bang
Stond er maar
Een paard in de gang
Want die haai in het zwembad
Jaagt mijn dierenliefde op stang
Martinke […]
Lees verder →
Archief voor de rubriek 'Algemeen'
Vroeger heette deze categorie ‘Proza’. Nu niet meer. Proza is stom, namelijk.