Want op plekken waar veel volk blijft hangen, daar maakt Pavlov de dienst uit.
Vroeger heette deze categorie ‘Proza’. Nu niet meer. Proza is stom, namelijk.
De man aarzelde geen seconde, en sloeg enthousiast zijn arm om de schouders van zijn vrouw, alsof zijn toekomstige geluk en rijkdom integraal zou bepaald worden door de daaropvolgende fifteen minutes of shame.
Ik vergat heel even hoe hard ik nog moet werken, ik vergat mijn mailbox, ik vergat mijn onrust en mijn angsten. Ik vergat alles wat ik niet mag vergeten en verving het door gulzige gezapigheid.
Ben ik op het Leuvense stadskantoor in aanvaring gekomen met een puisterige toverkol die het begrip onredelijkheid tot ongekende dimensies verhief? Niets van dat alles, integendeel. Het is in weerwil van elke gezonde logica de schuld van het vermaledijde fenomeen Youtube.
Omdat het een goedkope thermos is, maakt het onding vaak van die fluitende geluidjes als je de dop te hard dicht draait. Volgens de gehandicapte fysicus in mijn achterhoofd zijn dat luchtbelletjes die ontsnappen tussen de met thee en stoom gevulde kieren van de draaidop.
Ten negende vind ik dat hele hoofddoekendebat een beetje… nee wacht. Ik ga daar eerst nog wat over nadenken, en dan schrijf ik gauw een essay.
Ten zesde vind ik dat Jack nooit naar Nina had moeten luisteren. Dan moest hij zich nu geen nieuw lief gaan zoeken.
En die oorlogsherdenkingspiemel staat gewoon in de weg als ge wilt weten hoe laat het is, laten we daar eerlijk over zijn.
Ik wil even benadrukken dat ik werkelijk geen enkel idee heb hoe bovengenoemde wienerschnitzel in mijn itunes-library is terechtgekomen.
Hoe heerlijk gezapig en ongecompliceerd schijnt het leven in Vlaanderen de buitenwereld toe.
Op een gure herfstavond in november 2008 kreeg ik ruzie met Yuri. Ik wilde wat over mezelf schrijven, en meneer Maanzand vond dat maar niks. Dus deed ik wat elke rechtgeaarde passionele moordenaar doet als de stoppen doorspringen.