Vier vrouwen op de trein. Vier dames zonder spraakgebrek. Vier juffers met een babbelbrevet. Vier vurige spraakvaren. Spraakvaren op de trein. Eén spraakvaar krijgt telefoon. Haar polyfone mobieltje zingt een halve hitparade de vernieling in voor ze opneemt. Als ze dat eindelijk doet, haalt ze ook meteen wat extra decibelgeweld te voorschijn. Alsof ze op de Heizel een conferentie voor hardhorige autisten toespreekt met een kapotte microfoon, zo zorgt ze in haar eentje voor een spontane overbelasting van het mobiele […]

Lees verder →

Zonder enig besef van de onthutsende gebeurtenissen in en rond zijn paleis, keerde Koning Koperkop met zijn gevolg huiswaarts. Hij had er net een intensieve zakenreis op zitten en hij was blij om terug te keren naar zijn gezin. Na ettelijke en urenlange onderhandelingen met bevriende staatshoofden en uitgebreide zakendiners met meer gangen dan de koning op kon, was het nu eindelijk tijd om terug te keren naar de eigen haard.

Ik zat met mijn lief op een terras te wachten op pastadinges met blablasaus. Mijn lief had last van hoofdpijn, dus wilde ze even een pijnstiller slikken. Het eerste tabletje dat ze uit het doosje haalde, glipte uit haar poezelige vingers en kwam naast haar op de kasseien terecht. Uiteraard is mijn lief zeer welopgevoed en gaat ze geen vieze dingen van de straat oprapen. Dus haalde ze een tweede pijnstiller uit het doosje en hapte die naar binnen met […]

Lees verder →

Bijvoorbeeld. Stel even. Hypodinges. Ruilhandel zou heel cool zijn, bedachten we. Ik zat met twee vrienden op een terras en we bedachten een nieuw (eigenlijk heel oud) systeem van betaling. Hiervoor moet worden uitgegaan van twee veronderstellingen. Ten eerste: kleingeld bestaat niet. Gedaan met loodzware portefeuilles. En ten tweede: briefjesgeld is niet uit elkaar te houden. Elk briefje ziet er dus helemaal hetzelfde uit en is precies even groot. Het enige unieke element op een bankbriefje is dan het serienummer, […]

Lees verder →

Het is vier uur ‘s nachts. Ik wandel over de Leuvense Oude Markt. Ik heb net – na een uit de hand gelopen feestje – een kingsize kip kebab naar binnen gewerkt, ter versterking van de door drank en vermoeidheid afgepeigerde innerlijke mens. Ondanks het vroege uur heb ik nog geen zin om de bedstee op te zoeken, wel integendeel. De adrenaline pompt door mijn aderen en ik heb het gevoel dat ik drie dagen zou kunnen doorgaan.

Jean-Marie stond in ontbloot bovenlijf het gras te maaien. Vanop de zijlijn werd hij aangespoord door Vincent van Quickenborne, de nieuwe vriend van Lyndsey. Het huwelijk van Lyndsey en Dave Volders was enkele weken geleden op de klippen gelopen toen zij haar eega in het holst van de nacht had betrapt op het bezwangeren van Angie, de olijke viervoeter van zus Kelly. «Ik mocht van Bompa», was zijn schamele verdediging. Zonder verdere discussie werd hij uit de familie gezet, ondanks […]

Lees verder →

Sprookjes zijn sex. Dat weet het kleinste kind. Roodkapje prostitueerde zich in het bos om pannekoeken voor haar zieke grootmoeder te kunnen kopen, en Klein Duimpje had zijn naam natuurlijk ook niet gestolen. Dat bedacht ik na een verhelderend telefoongesprek. Aan de andere kant van de lijn zat iemand met wie ik er graag beeldrijke conversaties op na hou. Eén van die conversaties ging over een picknick. Een picknick is niet moeilijk te organiseren, een laken en een stapel sandwiches […]

Lees verder →

We stonden samengehokt in een straatje met zo’n tweeduizend anderen. Verwachtingsvol wachten. Het was half zes ‘s ochtends. Er werden grappen gemaakt over het slechte weer, over Bush en over doorzichtige plastic zakken. Vriend Vince moest onhoudbaar naar de plee, maar dat doe je niet zomaar tussen tweeduizend verwachtingsvolle wachtenden. En ze zal lang niet de enige geweest zijn. Het nat dat uit de hemel kwam gevallen, en de vermoeidheid maakten van mijn blaas een wel heel gevoelig orgaan. Maar […]

Lees verder →

Je stapte van de trein. Ik had op het perron op je staan wachten terwijl ik de tijd als stroop langs me heen voelde glijden. Enkele dagen voorheen had ik in mijn hoofd een kadootje uitgepakt dat me aan middeleeuws frans huispersoneel deed denken. Dat begrijpen alleen de mensen die haar toen hadden zien bukken. Een blije buk die me met de duizelingwekkende diepgang van dat draaierige driehoekje confronteerde. Een driehoekje dat jou inspireerde tot een tweede blije buk. Een […]

Lees verder →

Ik ben verre familie van de Dalai Lama. Mijn overgrootvader heeft ooit een slippertje gemaakt op een zomerse kermis-avond met de Tibetaanse nicht van zijn buurvrouw. Het meisje was minderjarig en het schandaal werd doodgezwegen, uit schrik voor de toorn gods die de pastoor wekelijks over zijn parochianen wilde doen nederdalen. Het arme kind werd stante pede gerepatrieerd en baarde negen maanden later een gezonde zoon. De rest is geschiedenis.