Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Ik heet Wannes. Welkom in mijn hoofd.
Er kwam een man aangefietst met een gevulde plastic zak uit de Delhaize aan zijn stuur. Hij stopte voor het rode licht. Hij zag er een beetje slonzig uit. Oude rafelende jas en scheve pet op het hoofd. Toen het licht op groen sprong, en hij wilde vertrekken, scheurde één van de handvaten van de plastic zak. De zak gleed van het stuur en de helft van de inhoud kledderde ongenadig tegen het fietspad. Een flesje bier spatte uit elkaar […]
Lees verder →
Toen ik weer wakker werd, lag ik terug in de bewaakte ziekenhuiskamer. Er stond nu ook aan de binnenkant van de deur een meneer op wacht, dus mijn privacy kon ik wel helemaal op mijn buik schrijven. Al zou dat niet gemakkelijk zijn, want ik kon niet aan mijn buik. Mijn armen waren vastgegespt met riemen en mijn benen hingen weer […]
Lees verder →
Ik had een niersteen en die kon praten. Deze medische anomalie had tot gevolg dat ik onder dwang in quarantaine werd geplaatst in een bewaakte ziekenhuiskamer met twee camera’s op mijn lendenen gericht. Niet alleen werd ik aldus van mijn vrijheid beroofd, maar bovendien mocht ik niet zelf eten of drinken. Op geregelde tijdstippen kwam een verpleegster me op dwingende wijze wat voedsel in de strot rammen. Dat voedsel zag er altijd vreemd en nooit vers uit. Wat ik allemaal […]
Lees verder →
Ik piste bloed en schrok me rot. Daarom stuurde mijn huisdokter me naar een of ander radiologisch medisch centrum dinges om een echografietje van blaas en nieren. Dat centrum zag eruit alsof het in de jaren zeventig was gebouwd. Daarna was de tijd vergeten af en toe een upgrade te downloaden. Aan de muur van de inkomhal hing een gigantisch blauw-grijs smirna-tapijt dat de indruk wekte dringend een vlooienbandje te kunnen gebruiken.
Toen ik zaterdagnacht wilde gaan slapen na enkele uren avondlijk vertier in het bijzijn van goede vrienden, gebeurde er iets dat me erg deed schrikken. Iedereen heeft wel eens van die momenten die je de daver op het lijf jagen als nooit tevoren. En dan heb ik het niet over de slaap niet kunnen vatten nadat je in je eentje The Blair Witch Project hebt zitten kijken, of de hartkloppingen die nog uren blijven natrillen wanneer de bliksem ergens inslaat. […]
Lees verder →
Wanneer kleine kindertjes de leeftijd hebben bereikt dat hun moeders ermee gaan rondhossen in een buggy, zouden dan al die moeders het een voordeel vinden dat ge tijdens het winkelen uw plastiek zakskes aan de handvaten van die buggy* kunt hangen? Of dat ge op een zonnige dag zo’n zakske zelfs zo kunt hangen (linkerkant zakske aan het ene handvat, rechterkant aan het andere) dat ge al wandelend verse kersen kunt eten?
Toen ik 14 jaar was, adoreerde ik Freddie Mercury. (Toen ik 16 jaar was, deed ik dat nog steeds, doch dit terzijde.) Queen was voor mij het allerbeste en ook het enige wat er op muzikaal vlak te verkennen viel. Ik kan u verzekeren dat de betrachting om de complete discografie van Queen in huis te halen voor een veertienjarige geen sinecure is. Niet alleen ontbraken mij uitgebreide financiële hulpmiddelen, bovendien ontdekte ik de groep pas toen ze al zowat […]
Lees verder →
Ze zei dat ze voorspelbaar werd. Een glimmende pruillip illustreerde die uitspraak. Luttele seconden voor de pruillip had ze iets gezegd als reactie op iets wat ik gezegd had tijdens een gesprek dat we hadden over dingen die we zeiden. Behalve voor de fans van de familie Pfaff, is het voor de meeste mensen erg akelig om voorspelbaar te worden. Om reacties van gezichten af te lezen, nog voor je iemand gelegenheid hebt gegeven tot reageren. Om te merken dat […]
Lees verder →
Het pleidooi van Geert Bourgeois voor meer rijkeluis-soaps op de openbare omroep was niet in dovemansoren gevallen. Om zijn statement meer kracht bij te zetten had hij Kelly en Lindsey Pfaff uitgenodigd in de studio’s van Radio Donna, waar ze met veel plezier de opvoedkundige waarde en de inspirerende metafysica van hun avonturen uit de doeken deden. De adoratie van Kelly voor Laura Lynn, de laatste vlaamse engel, schiep onmiddellijk een band met onze minister. Want ook meneer Bourgeois draagt […]
Lees verder →
Het is geenszins mijn bedoeling om het voortdurend over sex te hebben, maar de omstandigheden dwingen mij. Bij deze beschuldig ik Vitaya van het verstrekken van foutieve en misleidende informatie. Tot zover de inleiding.
Archief voor de rubriek 'Algemeen'
Vroeger heette deze categorie ‘Proza’. Nu niet meer. Proza is stom, namelijk.