Ik had ooit een lief dat zo dom was dat ze niet eens doorhad dat ik het had uitgemaakt. Een intergalactische domheid die zelfs Borgs en Klingons en Smosnichevs met verstomming zou slaan. Dat was uiteraard ook de reden dat ik haar dumpte. Vrouwen moeten minstens een uur over Proust kunnen praten zonder twee keer hetzelfde woord te gebruiken, voor ik hen aantrekkelijk vind. Het meisje waar dit verhaal over gaat dacht (en denkt nu nog steeds) dat Bodysol en […]

Lees verder →

Ik heb een gat in mijn broek. Dat wist ik wel, maar eergisteren was ik het even vergeten. Ik had de broek een tijd geleden ergens neergelegd, en vaag het plan opgevat om ooit iets te doen aan het gat. Maar eergisteren vergat ik dat dus even. Ik vergat dat er in mijn broek een gat zat op de hoogte van mijn – euh – gat. Een gat met een doorsnee van ongeveer drie centimeter waardoor mijn linkerbil en de […]

Lees verder →

Er zit een leegte in mij, die af en toe de kop opsteekt. Een leegte is iets wat er niet is als het er is, denk ik wel eens. Maar mijn leegte is er altijd. Ook als ze er niet is. Dat is de essentie van leegte. Er niet zijn. Meestal merk ik niet eens dat ze er is, maar als ze plots de kop opsteekt, of een belletje doet rinkelen, dan merk ik het wel. Dan denk ik fuck […]

Lees verder →

In tegenstelling tot eerdere berichten, zal de Dalai Lama dan toch een bezoek brengen aan ons land. Van 29 mei tot 6 juni 2006 zal hij meewerken aan een nieuw VTM-programma dat als werktitel L-Factor meekreeg. Het concept van het programma wordt momenteel nog wat bijgeschaafd, maar het doel zal zijn om van een totaal onbekende vlaming op korte tijd een literair genie te maken. In de jury zullen Pieter Aspe, Liliane St-Pierre en de Dalai Lama zetelen. […]

Lees verder →

Volgens wetenschappers die het kunnen weten omdat ze gestudeerd hebben of gewoon omdat ze heel slim zijn, is het menselijk lichaam aan voortdurende verandering onderhevig. Dat wil zeggen dat elke cel van ons lijf zich om de zoveel tijd integraal vernieuwt. Dat proces volgt een zodanige cyclus, dat het ongeveer zeven jaar duurt voordat alle cellen van een mensenlijf zich allemaal minstens één keer hebben laten vervangen. Na zeven jaar is er met andere woorden niks meer over van de […]

Lees verder →

Ik had godverdomme al meer dan drie uur tegen die paal staan hengsten, toen gij het zonodig moest presteren om mij met twee van uw drinkebroers de viproom in te sleuren. Als er één ding is waar ik niet alleen het vliegend schijt, maar ook vierkante tieten van krijg, dan is het wel werken in de viproom met meer dan één exemplaar van uw vunzige soort. Normaal gezien komt ge daar ook niet binnen met meer dan twee, maar gij […]

Lees verder →

Ik herinner me iets uit mijn jeugd. Ik was twaalf jaar en ik had voor het eerst in mijn leven een lief. Zo’n lief waarvan je tegen je ouders zegt dat je een lief hebt, zo’n lief. Zonder dat daar verder iets bij kwam kijken, natuurlijk. Mijn lief heette Leentje en de meest intieme activiteiten die wij beoefenden waren samen ondersteboven de krant lezen in de schoolrefter en elkaar stiekem briefjes toeschuiven tijdens de studie. Briefjes met daarop i leak […]

Lees verder →

Mijn naam is haas, denk ik en ik zeg neen danku. De vraag die eraan voorafging was of ik wilde bijdragen aan een of andere milieubewuste organisatie die zich bezighoudt met de instandhouding van wat er nog over blijft van het Amazonewoud hier ver vandaan. Als de zon schijnt en Kriek Lindemans is zowat het enige waar ik aan kan denken, dan kan het hele Amazonewoud wat mij betreft de boom in. Ook al is het niet niks om een […]

Lees verder →

Ik sta op in het midden van de nacht.
Ik kan dat niet, slapen.

Ik probeer het elke avond weer opnieuw, maar ik kan dat niet.

Ik kijk met koude thee in de ene en yoghurt voor de ochtend in de andere hand naar de negende herhaling van het nieuws en ik hoor Jan Becaus iets vertellen over statistieken die aantonen dat de westerse mens steeds slechter slaapt.
Maar ik geloof niet in fokking statistieken.

De kat van de buren heeft in mijn vinger gebeten. Dat deed werkelijk buitenzinnig veel pijn. Het ellendige rotbeest zat een dag of twee opgesloten in mijn woonkamer en was buiten zichzelf van angst. Dat wil zeggen: ze zat compleet verstijfd onder de zetel. Ik probeerde haar eerst met een losliggende gordijnstok aan te porren zichzelf in beweging te zetten, maar ze bleef als versteend zitten. Toen ik haar – mijn arm over de zetelleuning – wilde vastpakken, draaide ze […]

Lees verder →