Vanuit de cockpit van mijn ruimtependel zie ik je ruisende lokken uit alle hemelkringen waaien. Het voelt een weinig onnozel om zo ver van al het aardse op zoek te gaan naar liefkozingen van weleer, maar ik ben een klein despootje in mijn zelfgestichte weemoed. Ik kan niet anders dan vorsen naar kussen, weelden, woorden van vroeger. Hier in het luchtledige dwaalt mijn saudade als een gedicht van Slauerhoff tussen de sterren. In deze zee van altijddurend leed blijf ik […]

Lees verder →

Je suis een petit bleu achter mes oreilles quand je veux montrer mon amour pour toi dans une mode francophone, maar ik veux aussi tu assurer que mon amour pour toi est flammable comme ne magnesiumstick on fire. Als gij uw pracht et votre prale tentaun stelt pour mes oogjes discretes, je commence à une combustion spontane dans mon onderbuik. Oh ma petite choucroute, comme je t’aime votre choucroute et tes formes rondes mals en zacht, pardon my french. Si […]

Lees verder →

Een korte maar daarom niet minder belangrijke oproep! Maanzands meest bezochte rubriek is ondertussen aan haar zesentwintigste aflevering toe. Vijftig liefdesbrieven is mijn streefdoel. Als ik vijftig episodes heb, bundel ik heel deze amoureuze bataklang in een manuscriptje. Ik voeg er een voorwoord van mijn lief aan toe, een hele stapel olijke voetnoten over het totstandkomen van elke brief, en een dankwoord voor eenieder die mij van woorden voorzag. Daarmede zal ik dan het vlaamse uitgeverslandschap gaan lastigvallen.

Dat […]

Lees verder →

Het spijt me dat ik alle lakens naar me toe trok vannacht. Dat ik de wasmachine aanzette zonder wasbolletje erin. Dat ik chocokoeken kocht in plaats van frangipanekes. Het spijt me ook dat erotiek en kaarsvet toch niet zo’n goeie combinatie bleek. Maar ik kan het allemaal uitleggen. Ik heb een ruis in mijn hoofd. Een zoem, een hum hum, een meisje zingt ver weg. Dat ben jij. Ook al ben je er niet, toch ben je er. Als het […]

Lees verder →

Ik hoor nog steeds het gereutel uit je keel toen ik de touwen strakker trok. De gezwollen aders in je nek en de dofheid in je gezicht zijn voor eeuwig op mijn netvlies gebrand. De blik in je ogen toen ik de kleren van je lijf scheurde. Als een jonkvrouw die voor het eerst haar kuisheidsgordel verloor en wiens blanke vel nooit eerder het daglicht zag. Het gekraak van je tere meisjesbotten toen ik je onderarm brak. De levensvreugde die […]

Lees verder →

Toen ik je pas leerde kennen, zei iedereen dat ik gek was. Ze noemden je een nobelprijs ambiërend burgertrutje en omschreven je liefde voor de wetenschap als wiskundekitsch. Maar ik weet wel beter. Samen bewijzen we het tegendeel. Samen onze keukenrobot opengooien en met vier handen het ding ombouwen tot een multifuncioneel bedspeeltje. In bad aan quantummechanica doen met behulp van jouw dijen en een oversized bus massage-olie. Symbiotisch vierkantswortelen. Met z’n tweeën een deeltjesversneller imiteren tot onze zelfgebouwde geigerteller […]

Lees verder →

Ik geloof niet in god, maar van Kolossenzen, hoofdstuk 3, vers 19 maak ik graag een levensmotto. Ik geloof de weerman niet als hij zegt dat het morgen gaat regenen. Ik ben bij jou en dan regent het niet. Ik geloof Thomas Wolfe niet als hij zegt dat eenzaamheid the central fact is of human existence. Bij jou ben ik nooit alleen. Ik geloof Goedele Liekens niet als ze zegt hoe ik moet neuken. Goedele weet nog minder dan de […]

Lees verder →

Een oorstokjesmaniak ben ik nooit geweest. Ik hou niet van dingen in mijn oor. Ik huiver als mensen me iets toefluisteren. Maar met jou is het anders. Jouw tong is de meest geruststellende zachtheid die mijn bange oren kennen. Jij mag alles met me doen, maar vooral met mijn oren. Jouw lippen zijn meester in het oraal hypnotiseren van mijn zintuigen. Als jij je tong uitsteekt – om wat voor reden dan ook, dan zetten mijn oorschelpen zich meteen in […]

Lees verder →

Ik ben een bedelaar op weg naar nergens. Ik bezing een huis in New Orleans op een straathoek. Ik zie het medelijden in de ogen van voorbijgangers. Ik zie muntjes in mijn gitaarzak vallen. Ik zing wat harder als jij voorbijkomt. Ik zing over jou en jij huilt mij een beekje. Ik noem jou het antoniem van alles wat vervelend is. Ik streel mijn snaren en beeld me in dat het de jouwe zijn. Ik noem je fijnbesnaard en zoetgevooisd. […]

Lees verder →

Mijn parallellogram zag er exact zo uit als de jouwe. Dat was voor de meester het ultieme bewijs dat ik had gespiekt. Dat klopt natuurlijk niet helemaal. Ik gluurde dan misschien heel even naar jouw toetsblaadje, maar dat had zo zijn redenen. Ik krijg namelijk maar niet genoeg van je betoverende handschrift. Ik word aamborstig als ik de krullen van je j’s en g’s over het blad zie rollen. De letters uit mijn pen verworden tot een soort ersatz-kalligrafie in […]

Lees verder →