Ik besef terdege dat mijn pogingen uw behuizing binnen te dringen volledig op het conto zijn te schrijven van mijn amoureuze dispositie. Ik wil gebruik maken van de voorbehoudsmogelijkheid, intrinsiek aan mijn adoratie voor uw persoon, om mijn vrijheid van dichterlijke meningsuiting te laten primeren op uw nachtelijke gemoedsrust. Mijn gestel is altoos behept met oncontroleerbare aspiraties, en ik ben niet in staat mezelf te mitigeren. Voor het typeren van uw vestibule als lekplek wil ik mij wel verontschuldigen. Dat […]

Lees verder →

Het was een zware dag op de werf en de funderingen wilden niet echt opschieten. Bij elke kruiwagen werd het verlangen naar jouw gezelschap groter. Toen die helleveeg van het architectenbureau kwam vragen waar ik met mijn gedachten zat, liet ik ei zo na een zak cement vallen. Haar gekwetter klonk luid en lawaaierig, en dat is een prestatie op een bouwwerf. Alles ging plotseling beter, toen jij vanachter de afrastering voor iedereen die het horen wilde, kwam brullen dat […]

Lees verder →

Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik mijn lege Colruyt-winkelkarretje van de hand kon doen. Jij kwam winkelen, ik was net klaar. Je zomer-ogen deden me vragen of ik kon helpen bij het afwerken van je boodschappenlijstje. Of ik je mijn telefoonnummer kado mocht doen, dan? En of ik je koelkast mocht reorganiseren? Ik voelde me een goedkope sjacheraar, maar jij vond dat ik op een neusbeertje leek. Later thuis las ik in een encyclopedie dat neusberen zo […]

Lees verder →

Mijn dagen worden week. Ik word als was in je handen. Mijn helderheid is even makkelijk te vinden als een broccolibarcode. Op zo’n broccoli die met plastic is ingepakt. Ik doe niets anders dan dromen. Ik zal nog eerder de veters van een middeleeuwse pantserschoen kunnen binden, dan dat ik jou in klare bewoordingen kan euh. Dinges. Ik was mijn handen in ongeduld. Het helpt niet. Ik word als was in je handen. Maar dat zei ik al. Al zal […]

Lees verder →

Jij bent de mooiste. Helemaal. Van boven tot onder. Van je uiterst verleidelijke neuspunt tot aan je charmante knoflookteentjes. Alles wat daartussen zit is mooi. Met ongeveer in het midden je melodieus kloppende hart, dat als een hub al dat moois met elkaar verbindt en niet alleen jouw maar ook mijn bloed sneller doet stromen. De warmte van je lijf en de geur van je huid kruipen in mijn pen als ik over je schrijf. Ik leg mijn writer’s block […]

Lees verder →

We vrijden zo lang dat zelfs mijn vingers klaarkwamen. Als een veel te lang geweekte savooi kookte jij me beetgaar, het schuim op je lippen. Een hardnekkige narcose was het urenlange gevolg. Een geoefend chirurg zou me op dat moment ongemerkt een been kunnen amputeren, en zelfs een nierdialyse zou ongemerkt aan mij voorbijgaan. Ik was volledig van jou en compleet van de wereld. Keer op keer slaag jij er in om tussen de lakens mijn remschijven te doen slippen […]

Lees verder →

Ik wou dat je hier was. De storm duurt al vier dagen en we lijden erge honger. Toen we na de muiterij van vorige week de kapitein overboord hebben gekeild, is de scheepskok hem uit devote obediëntie achterna gesprongen. Het koksmaatje heeft als een middeleeuws geschiedvorser het hele ruim afgezocht naar vlees en groenten, maar ik vrees dat die voorraad samen met de kok in het zilte sop is verdwenen. Ik staar verdoofd door een patrijspoort en ik zie jouw […]

Lees verder →

Jij bent een klein bruin café in de winter. De brilleglazen van mijn ziel beslaan bij de minste aanraking van je lijf en elke slok maakt het erger. Ik durf mijn hart wel eens induffelen met muts en handschoenen, maar eens in jouw armen moet ik om de vijf minuten iets uitspelen. De druk op mijn ketel staat regelmatig in het rood. Als er zoiets bestaat als hormonale constipatie, dan ben jij een vat vol kruidenthee. Eerst ophitsend en dan […]

Lees verder →

Volgens de dokter lijd ik aan amoureuze flatulentie. Mijn buik is zodanig overvlinderd dat mijn dichterlijke vrijheid opzwelt tot nooit geziene proporties. Ik stapel staccato stijloefeningen en ambieer alleszeggende alliteraties. Probeer plechtig de potentialis te parodiëren, als ware het een wedstrijd. Tater tomeloos in tongen en epibreer eindeloos. Daardoor verzuim ik alles. Ik negeer mijn basisnoden en behandel dagelijkse besognes als achterstallige rekeningen. Dat komt door jou. Jij bent het vuur dat mij dichterlijk doet vrijen. Jij zoent de zondvloed […]

Lees verder →

Artiesten als jij moeten er zijn. In het donker van onze bioscoop zorg jij voor versnapering. Op momenten dat het apekot van onze samenleving met geen siliconenkit meer bij elkaar te houden is, op momenten dat Fons en Ahmed elkaar de lucht in de neusgaten niet meer gunnen, sta jij te brullen dat we allemaal gek zijn geworden. En je deelt ijspralines en frisco’s uit. Je zorgt voor hagelslag op de pudding. Artiesten zijn de kers op onze taart, de […]

Lees verder →