Vanuit de cockpit van mijn ruimtependel zie ik je ruisende lokken uit alle hemelkringen waaien. Het voelt een weinig onnozel om zo ver van al het aardse op zoek te gaan naar liefkozingen van weleer, maar ik ben een klein despootje in mijn zelfgestichte weemoed. Ik kan niet anders dan vorsen naar kussen, weelden, woorden van vroeger. Hier in het luchtledige dwaalt mijn saudade als een gedicht van Slauerhoff tussen de sterren. In deze zee van altijddurend leed blijf ik uit mijn betraande ogen kijken en wacht ik op verdoving. Een woord, een zin, een blik op één van je wangen. Ik mis je hard en innig.

Liefs, Wannes

De eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat ik voor deze brief inspiratie haalde uit een gedicht van – jawel – Jan Jacob Slauerhoff. Ziedaar:

Saudade

Ik heb zoveel herinneringen,
Als blaadren ritslen aan de bomen,
Als rieten ruisen bij de stromen,
Als vogels het azuur inzingen,
Als lied, geruis en ritselingen:
Zoveel en vormlozer dan dromen.

Nog meer: uit alle hemelkringen
Als golven uit de zee aanstromen
En over brede stranden komen,
Maar nooit een korrel zand verdringen.

Ze fluistren alle door elkander
Wild en vertederd, hard en innig;
Ik word van weelde nog waanzinnig,
Vergeet mijzelf en word een ander.

De droeve worden altijd droever,
Nu ik het onherroeplijk weet,
Steeds weer te stranden aan de oever
Der zee van ‘t altijddurend leed.

Ook de gelukkige worden droever,
Want zij zijn voorgoed voorbij:
Kussen, weelden, woorden van vroeger
Zijn als een dode vrucht in mij.

(Jan Jacob Slauerhoff, uit de bundel: Soleares III Saudades)