Ik ben niet dood, ik schrijf een lied dat niemand hoort.
En een zelfhulpboek voor dode schrijvers.
Hoofdstuk 11: Hoe zich om te draaien in het graf.
En andere hiernamaaltijden.

Even tussendoor wil ik – veel te laat pardon – mijn nederige dankbetuigingen plegen aan het adres van Flora, Freaq en Punkerke. Uw complimenten vielen in goede aarde. Aarde waar nu vanalles groeit, zoals rare oranje citroenen die helemaal geen citroenen zijn, zonnebloemen zo groot dat ge vergeet dat het zonnebloemen zijn, een heel klein onooglijk bonsaiboomke waar een heel klein onooglijk maar vuilbekkend kabouterke in woont, en aardbeien. Van die mooie kleine glimmende bosaardbeien die uiteindelijk niet eetbaar blijken. Maar wel glimmen dus.

Wat is er veranderd ondertussen?
Vroeger dronk ik ’s morgens twee, drie, vier, vijf of meer koppen koffie. Nu drink ik ’s morgens twee, drie of meer koppen koffie en ’s avonds twee of meer koppen thee. Ik vervuil dus eerst mijn lijf om het daarna met anti-oxidanten grondig door te spoelen. Ge moet nu allemaal naar de Delhaize (bijvoorbeeld) voor een dozeke Lady Grey Tea. Dat is de lieftallige en zachtaardige versie van Earl Grey. ‘t Is een blauw dooske en ‘t is lekker, dat gelooft ge niet. Lady Grey werd hier ten huize geïntroduceerd door Mis en daarvoor zeg ik dankuwel. Het enige minpunt is dat nu de Spicy Rooibos thee op nummer twee staat, en die Zuid-Afrikaanse theetrekkers kunnen daar niet mee lachen. Maar ik heb gezegd dat we verdomme allemaal op een vrije markt rondwandelen en dat ze niet moeten zagen. Waarop ik allerlei bedreigingen naar mijn hoofd geslingerd kreeg en dat ze het tegen Kennedy Mobutu gingen zeggen. Ze doen maar.

Maar ik ben niet dood, ik schrijf een lied dat niet bestaat.
En een vegetarisch kookboek voor wanneer de schemering onverwachts vroeg haar intrede doet.
Dat dat een veel te lange titel is, zei de uitgever.
Dat dat misschien wel klopt, maar dat ge blij gaat zijn als het ne keer om half zes donker is en ge hebt nog niet gegeten en ge houdt niet van vlees.
Ik hou ook niet van vlees, maar ne sappige steak met peperroomsaus kan ik niet laten liggen.
Zo ziet ge maar weer.

Met liefde alleen redt ge het niet in uw keuken.

En last but not least. Gisteren ontdekte ik per ongeluk Dan Le Sac en Scroobius Pip. Die hebben een liedje gemaakt waarvan ik in eerste instantie dacht Fuck dat had ik willen maken en in tweede instantie Nou ja zo goed is mijn plat Engels accent nu ook weer niet. Maar dat het een fijn nummer is. Alstublieft.