Wannes Daemen • Grafisch Designer • Schrijver

Prin­ses Pipi en de Alvlees­man (02)

Konin­gin Kaka stond op het bal­kon van haar slaap­ka­mer. Ze had een pruil­lip waar je een ophaal­brug mee kon optrek­ken. Uit ver­ve­ling kap­te ze het kom­me­tje soep – dat de kok vers voor haar bereid had – over de reling naar bene­den. Een paar ver­die­pin­gen lager vloek­te de post­bo­de hel en ver­doe­me­nis en veeg­de de ver­mi­cel­li van zijn pet. Het was zo ake­lig saai in het kas­teel zon­der de Koning, dat zelfs deze klei­ne ple­zier­tjes de konin­gin niet meer blij kon­den maken. Het werd wer­ke­lijk heel hoog tijd dat Koning Koper­kop terug kwam van zijn zaken­reis.

Prin­ses Pipi en de Alvlees­man (01)

Konin­gin Kaka zat op haar troon en at een stuk taart. Haar man, Koning Koper­kop, was op zaken­reis en ze ver­veel­de zich stier­lijk. Het was al het der­de stuk taart dat ze naar bin­nen werk­te. Het was hele zwa­re – maar onge­sui­ker­de – cho­co­la­de­taart en ze kon er geen genoeg van krij­gen. Ze ver­zucht­te de ver­ve­ling en de afwe­zig­heid van haar man en kauw­de, onder­wijl mis­troos­tig de troon­zaal in sta­rend. Met een laat­ste gro­te hap ver­dween het hele stuk taart in de diep­te van haar inge­wan­den. Een lui­de en lang­dra­di­ge zucht volg­de.

Sym­fo­nie voor Miran­da

Miran­da stond aan het for­nuis en roer­de in de soep. Dik­ke smeu­ï­ge groen­te­soep met alleen maar ver­se din­gen erin. Miran­da beeld­de zich in dat het regen­woud vast ook heel smeu­ïg was, met alleen maar ver­se din­gen erin.

Lief­ste (007)

Deze keer deed ik het met een oor­dop­je, de Barbapapa-verzamelclub en ver­sta­pe­liefd

Oprui­men (2)

Hoe ruim je jezelf op? Één voor­waar­de om über­haupt te kun­nen oprui­men, is rom­mel. Wie geen rom­mel heeft in zijn hoofd, hoeft daar ook niet op te rui­men. Maar tege­lij­ker­tijd: wie geen rom­mel heeft in zijn hoofd, bestaat niet.

Oprui­men

Ik ruim vaak op. Of beter: ik ben vaak bezig met oprui­men. Ik ben zo goed als altijd wel iets aan het oprui­men. Niet dat ik zo’n kuis­ziek type ben dat elke dag de rol­lui­ken al naar bene­den doet als het nog licht is om ze op te blin­ken, ver­re van.

Tom Waits, 13–11-04

Voor ieder­een die geen tic­ket kon bemach­ti­gen voor het optre­den van Tom Waits in de Bour­la op 13 novem­ber eerst­ko­men­de (of er niet eens een­tje wil­de omdat ze zo pok­da­lig duur zijn), hier volgt – vers van­uit de toe­komst – de aller­eer­ste recen­sie van het optre­den:

Lief­ste (006)

Deze keer deed ik het met Sint-Janskruid-extract, peter­se­lie­pu­ree en een start­ka­bel.

Zetel­win­ter

Naast de glas­bak, de kus­sens wan­or­de­lijk ten gron­de gestort, tus­sen oud papier en blik­jes.

Zetel­herfst

Ik had een zetel. Op dit moment van schrij­ven had ik een zetel. Twee dagen gele­den heb ik een zetel, maar nu had ik er één.

Wie dit leest is zot

Er is een vierus op Inter­net via e-mails. Nooit open doen als u niet weet of ziet van wie het komt .….… Lees ver­der !!!!!!!!!!!! Iemand anders op het Inter­net neemt jouw naam en pass­word over en vraagt om een bier­tje.

Mari­on

Mari­on stond voor de spie­gel. Er zat een vreem­de asym­me­trie in haar lijf. Het begon in haar tenen en ein­dig­de in haar hoofd. De dik­ke teen van haar lin­ker­voet was gro­ter dan de rech­ter. Haar lin­ker­knie stond een mil­li­me­ter lager dan haar rech­ter­knie, wat haar hevi­ge pij­nen bezorg­de als ze lang wan­del­de.

Inbeel­ding

En als je nu eens bij mij kwam wonen? Gewoon zon­der er ver­der over na te den­ken. Ik zal het je niet eens vra­gen. Doe het gewoon. Pak je spul­len bij elkaar, kom naar mij en bel aan.

Maar een drol blijft stin­ken

Vele men­sen zul­len den­ken dat ik in weel­de ben opge­groeid en dat was ook zo. Paris ’Pijp­mond­je’ Hil­ton – bekend van aller­han­de olij­ke home-video’s die vrij­e­lijk over het www cir­cu­le­ren – brengt haar memoi­res uit.

Ver­hui­zen

Hoe hard je ook pro­beert, het heden kan je niet koes­te­ren…

Lief­ste (005)

Deze keer deed ik het met vari­a­bi­li­sa­tie, tuinkruiden-bouillonblokjes en kaas­te­nen.

Requi­em voor een inge­kort leven

Har­ry stond met z’n armen gespreid aan de dak­rand en keek naar bene­den. Zes­en­veer­tig ver­die­pin­gen lager wemel­de een minus­cu­le menig­te als over­werk­te mie­ren door de straat.

Lief­ste (003)

Deze keer deed ik het met zwem­band­jes, een steen­puist en een chi­rur­gi­sche ingreep.

Lief­ste (002)

Deze keer deed ik het met een kle­ding­win­kel, een val­scherm en aard­ap­pel­pu­ree.

Lief­ste (001)

Deze keer deed ik het met een konings­pin­gu­ïn, een char­me­zan­ger en een konij­ne­pijp.

The last one

Met elke vla­ming die zich dit beeld van­uit het niets voor de geest kan halen, wordt het piet­je van die cana­de­se pick­poc­ket klei­ner.