Wannes Daemen • Grafisch Designer • Schrijver

Liefste (013)

Deze keer deed ik het met een patrijs­poort, een geschied­vor­ser en obe­di­ën­tie

Liefste (012)

Deze keer deed ik het met een thee­muts, con­sti­pa­tie en bril­le­gla­zen.

En u? (006)

Wat doet u om het warm te krij­gen van­bin­nen?

Spannend!

Het was weder­om een bewo­gen dag bij de fami­lie Pfaff. Deb­by en Nico­las had­den een hele namid­dag op het adop­tie­bu­reau geze­ten om een nieuw kind­je te bestel­len.

Prinses Pipi en de Alvleesman (04)

Edna Tram­spoor zat op de rand van het konink­lij­ke hemel­bed. Ze keek bezorgd door het raam. Het regen­de dat het goot en het leek er niet beter op te wor­den. Konin­gin Kaka lag schijn­baar leven­loos op haar gro­te bed.

Liefste (011)

Deze keer deed ik het met fla­tu­len­tie, poten­ti­a­lis en ach­ter­stal­li­ge reke­nin­gen.

Scheel

Ik her­in­ner me iets uit mijn jeugd. Ik ver­meld bij voor­baat reeds dat het een erg vage her­in­ne­ring is die met haken en ogen aan elkaar hangt, maar de afwik­ke­ling van gebeur­te­nis­sen en de ver­plet­te­ren­de invloed daar­van op mijn per­soon heb­ben zich nooit op de ach­ter­grond laten drin­gen in de druk­ke ach­ter­ka­mer van wat is geweest.

En u? (004)

Wel­ke per­soon­lij­ke frus­tra­tie is u het meest gene­gen?

Webloggen stinkt (001)

Gis­te­ren is het appar­te­ment boven het mij­ne in vlam­men opge­gaan. De bewo­ners (een neo‐boeddhistische com­mu­ne met vijf leden) hiel­den een bar­be­cue op hun dak­ter­ras, maar ver­ga­ten na afloop het vuur te doven.

Liefste (010) / Liefste Theo

Deze afle­ve­ring van Lief­ste xxx is voor Theo van Gogh, die dins­dag­och­tend werd ver­moord om wat hij ooit gezegd of getoond heeft.

Liefste (009)

Deze keer deed ik het met een bank­au­to­maat, een wol­ken­krab­ber en een per­fo­ra­tor.

En u? (002)

Hoe vaak per week strui­kelt u over een tre­de?

Navelbeekje ochtendpluis

Als ik ’s mor­gens opsta – wat heel moei­lijk is – blijf ik altijd even op de rand van het bed zit­ten. Het eer­ste wat ik doe is de breed­te van het water inschat­ten. Er loopt name­lijk een rivier naast mijn bed, en de breed­te van die stroom is elke och­tend anders.

Prinses Pipi en de Alvleesman (03)

Prin­ses Pipi zat met haar bes­te vrien­din Mag­da Maca­ro­ni in het struik­ge­was van een hol­le weg. Ze had­den een hoop kie­zel­steen­tjes ver­za­meld en gooi­den die naar hoof­den van niets­ver­moe­den­de voor­bij­gan­gers. Tel­kens er vanop het pad pijn­lijk gevloek opsteeg, moesten de meis­jes alle moei­te van de wereld doen om hun posi­tie niet te ver­ra­den met gegie­chel en gegrmpf. Kie­zel­tjes gooi­en was hun favo­riets­te bezig­heid en ze had­den gro­te lol.

Yuri Regelnicht

Laat ik mezelf aan de hand van dit gepa­la­ver aan een – al dan niet onge­le­gen – zelf­on­der­zoek onder­wer­pen.

Eendags‐beschermengel

Ik droom­de afge­lo­pen nacht over een zoen. Ik werd indrin­gend gekust door het meis­je van (één van) mijn dro­men.

Liefste (008)

Deze keer deed ik het met een iepen­spint­ke­ver, wal­ging en zoe­te peper­koek

Prinses Pipi en de Alvleesman (02)

Konin­gin Kaka stond op het bal­kon van haar slaap­ka­mer. Ze had een pruil­lip waar je een ophaal­brug mee kon optrek­ken. Uit ver­ve­ling kap­te ze het kom­me­tje soep – dat de kok vers voor haar bereid had – over de reling naar bene­den. Een paar ver­die­pin­gen lager vloek­te de post­bo­de hel en ver­doe­me­nis en veeg­de de ver­mi­cel­li van zijn pet. Het was zo ake­lig saai in het kas­teel zon­der de Koning, dat zelfs deze klei­ne ple­zier­tjes de konin­gin niet meer blij kon­den maken. Het werd wer­ke­lijk heel hoog tijd dat Koning Koper­kop terug kwam van zijn zaken­reis.

Prinses Pipi en de Alvleesman (01)

Konin­gin Kaka zat op haar troon en at een stuk taart. Haar man, Koning Koper­kop, was op zaken­reis en ze ver­veel­de zich stier­lijk. Het was al het der­de stuk taart dat ze naar bin­nen werk­te. Het was hele zwa­re – maar onge­sui­ker­de – cho­co­la­de­taart en ze kon er geen genoeg van krij­gen. Ze ver­zucht­te de ver­ve­ling en de afwe­zig­heid van haar man en kauw­de, onder­wijl mis­troos­tig de troon­zaal in sta­rend. Met een laat­ste gro­te hap ver­dween het hele stuk taart in de diep­te van haar inge­wan­den. Een lui­de en lang­dra­di­ge zucht volg­de.

Symfonie voor Miranda

Miran­da stond aan het for­nuis en roer­de in de soep. Dik­ke smeu­ï­ge groen­te­soep met alleen maar ver­se din­gen erin. Miran­da beeld­de zich in dat het regen­woud vast ook heel smeu­ïg was, met alleen maar ver­se din­gen erin.

Liefste (007)

Deze keer deed ik het met een oor­dop­je, de Barbapapa‐verzamelclub en ver­sta­pe­liefd

Opruimen (2)

Hoe ruim je jezelf op? Één voor­waar­de om über­haupt te kun­nen oprui­men, is rom­mel. Wie geen rom­mel heeft in zijn hoofd, hoeft daar ook niet op te rui­men. Maar tege­lij­ker­tijd: wie geen rom­mel heeft in zijn hoofd, bestaat niet.