Wannes Daemen • Grafisch Designer • Schrijver

Liefste (010) / Liefste Theo

Deze afle­ve­ring van Lief­ste xxx is voor Theo van Gogh, die dins­dag­och­tend werd ver­moord om wat hij ooit gezegd of getoond heeft.

Liefste (009)

Deze keer deed ik het met een bank­au­to­maat, een wol­ken­krab­ber en een per­fo­ra­tor.

En u? (002)

Hoe vaak per week strui­kelt u over een tre­de?

Navelbeekje ochtendpluis

Als ik ’s mor­gens opsta – wat heel moei­lijk is – blijf ik altijd even op de rand van het bed zit­ten. Het eer­ste wat ik doe is de breed­te van het water inschat­ten. Er loopt name­lijk een rivier naast mijn bed, en de breed­te van die stroom is elke och­tend anders.

Prinses Pipi en de Alvleesman (03)

Prin­ses Pipi zat met haar bes­te vrien­din Mag­da Maca­ro­ni in het struik­ge­was van een hol­le weg. Ze had­den een hoop kie­zel­steen­tjes ver­za­meld en gooi­den die naar hoof­den van niets­ver­moe­den­de voor­bij­gan­gers. Tel­kens er vanop het pad pijn­lijk gevloek opsteeg, moesten de meis­jes alle moei­te van de wereld doen om hun posi­tie niet te ver­ra­den met gegie­chel en gegrmpf. Kie­zel­tjes gooi­en was hun favo­riets­te bezig­heid en ze had­den gro­te lol.

Yuri Regelnicht

Laat ik mezelf aan de hand van dit gepa­la­ver aan een – al dan niet onge­le­gen – zelf­on­der­zoek onder­wer­pen.

Eendags‐beschermengel

Ik droom­de afge­lo­pen nacht over een zoen. Ik werd indrin­gend gekust door het meis­je van (één van) mijn dro­men.

Liefste (008)

Deze keer deed ik het met een iepen­spint­ke­ver, wal­ging en zoe­te peper­koek

Prinses Pipi en de Alvleesman (02)

Konin­gin Kaka stond op het bal­kon van haar slaap­ka­mer. Ze had een pruil­lip waar je een ophaal­brug mee kon optrek­ken. Uit ver­ve­ling kap­te ze het kom­me­tje soep – dat de kok vers voor haar bereid had – over de reling naar bene­den. Een paar ver­die­pin­gen lager vloek­te de post­bo­de hel en ver­doe­me­nis en veeg­de de ver­mi­cel­li van zijn pet. Het was zo ake­lig saai in het kas­teel zon­der de Koning, dat zelfs deze klei­ne ple­zier­tjes de konin­gin niet meer blij kon­den maken. Het werd wer­ke­lijk heel hoog tijd dat Koning Koper­kop terug kwam van zijn zaken­reis.

Prinses Pipi en de Alvleesman (01)

Konin­gin Kaka zat op haar troon en at een stuk taart. Haar man, Koning Koper­kop, was op zaken­reis en ze ver­veel­de zich stier­lijk. Het was al het der­de stuk taart dat ze naar bin­nen werk­te. Het was hele zwa­re – maar onge­sui­ker­de – cho­co­la­de­taart en ze kon er geen genoeg van krij­gen. Ze ver­zucht­te de ver­ve­ling en de afwe­zig­heid van haar man en kauw­de, onder­wijl mis­troos­tig de troon­zaal in sta­rend. Met een laat­ste gro­te hap ver­dween het hele stuk taart in de diep­te van haar inge­wan­den. Een lui­de en lang­dra­di­ge zucht volg­de.

Symfonie voor Miranda

Miran­da stond aan het for­nuis en roer­de in de soep. Dik­ke smeu­ï­ge groen­te­soep met alleen maar ver­se din­gen erin. Miran­da beeld­de zich in dat het regen­woud vast ook heel smeu­ïg was, met alleen maar ver­se din­gen erin.

Liefste (007)

Deze keer deed ik het met een oor­dop­je, de Barbapapa‐verzamelclub en ver­sta­pe­liefd

Opruimen (2)

Hoe ruim je jezelf op? Één voor­waar­de om über­haupt te kun­nen oprui­men, is rom­mel. Wie geen rom­mel heeft in zijn hoofd, hoeft daar ook niet op te rui­men. Maar tege­lij­ker­tijd: wie geen rom­mel heeft in zijn hoofd, bestaat niet.

Opruimen

Ik ruim vaak op. Of beter: ik ben vaak bezig met oprui­men. Ik ben zo goed als altijd wel iets aan het oprui­men. Niet dat ik zo’n kuis­ziek type ben dat elke dag de rol­lui­ken al naar bene­den doet als het nog licht is om ze op te blin­ken, ver­re van.

Tom Waits, 13–11-04

Voor ieder­een die geen tic­ket kon bemach­ti­gen voor het optre­den van Tom Waits in de Bour­la op 13 novem­ber eerst­ko­men­de (of er niet eens een­tje wil­de omdat ze zo pok­da­lig duur zijn), hier volgt – vers van­uit de toe­komst – de aller­eer­ste recen­sie van het optre­den:

Liefste (006)

Deze keer deed ik het met Sint‐Janskruid‐extract, peter­se­lie­pu­ree en een start­ka­bel.

Zetelwinter

Naast de glas­bak, de kus­sens wan­or­de­lijk ten gron­de gestort, tus­sen oud papier en blik­jes.

Zetelherfst

Ik had een zetel. Op dit moment van schrij­ven had ik een zetel. Twee dagen gele­den heb ik een zetel, maar nu had ik er één.

Wie dit leest is zot

Er is een vierus op Inter­net via e‐mails. Nooit open doen als u niet weet of ziet van wie het komt .….… Lees ver­der !!!!!!!!!!!! Iemand anders op het Inter­net neemt jouw naam en pass­word over en vraagt om een bier­tje.

Marion

Mari­on stond voor de spie­gel. Er zat een vreem­de asym­me­trie in haar lijf. Het begon in haar tenen en ein­dig­de in haar hoofd. De dik­ke teen van haar lin­ker­voet was gro­ter dan de rech­ter. Haar lin­ker­knie stond een mil­li­me­ter lager dan haar rech­ter­knie, wat haar hevi­ge pij­nen bezorg­de als ze lang wan­del­de.

Inbeelding

En als je nu eens bij mij kwam wonen? Gewoon zon­der er ver­der over na te den­ken. Ik zal het je niet eens vra­gen. Doe het gewoon. Pak je spul­len bij elkaar, kom naar mij en bel aan.

Maar een drol blijft stinken

Vele men­sen zul­len den­ken dat ik in weel­de ben opge­groeid en dat was ook zo. Paris ’Pijp­mond­je’ Hil­ton – bekend van aller­han­de olij­ke home-video’s die vrij­e­lijk over het www cir­cu­le­ren – brengt haar memoi­res uit.