Categorie: Tekst

Soms schrijf ik iets. Omdat ik het niet kan laten. En omdat iemand een kla­vier aan mijn com­pu­ter heeft gehan­gen.

Plui­ze­kop

Mijn tuin lijkt in de len­te soms op een tuin met echt bela­che­lijk veel paar­den­bloe­men, en dat kan klop­pen want ik heb echt bela­che­lijk veel paar­den­bloe­men.

Hoi reiger, wilt gij een vriendschapsverzoek?

Oh rei­ger, gij zijt zo schoon.

In Amster­dam wonen rei­gers.
Veel rei­gers.
In Amster­dam schij­ten de rei­gers op bal­kons, uw hoofd en de stoep.
In mijn vlaam­se jeugd en in mijn leven wonen wei­nig rei­gers.

Bela­che­lijk

Het is kwart na zeven in de och­tend. Ik zet de motor aan en rijd een meter of vier voor­uit. Ik zet de motor weer uit en wacht. In de berm zie ik strui­ken met bloe­me­kes. Ik knijp mijn ogen tot splee­tjes om de blad­ran­den scher­per te zien. Is het een een­stij­li­ge of twee­stij­li­ge mei­doorn? Ik stap uit en pluk een blad van de struik. De chauf­feur van een glim­men­de cabri­o­let met aan­hang­wa­gen kijkt me aan als­of ik snot aan mijn neus heb. Ik negeer hem zoals ik door­gaans alle chauf­feurs van glim­men­de cabri­o­lets negeer.

Averbode in de spiegel.

Deze week in mijn natuur (2)

Lief dag­boek. Ik heb hele­maal geen dag­boek. Ook deze week scheen de zon. De zon is echt goed bezig de laat­ste tijd. Mede daar­om was ik veel in de natuur. In de natuur is zoveel te zien, daar val ik soms van ach­ter­over. Als je in de natuur ach­ter­over valt, doe het dan bij voor­keur in het gras, tus­sen de bloe­me­kes. Aaah, de bloe­me­kes.

Apocalyps

Die nacht dat de wereld onge­veer ver­ging

Het eni­ge wat ik heb ont­hou­den van de serie Lost is die rare zwar­te rook. Mys­te­ri­eu­ze krin­ke­len­de win­ke­len­de zwar­te rook die door het bos glijdt en een eigen leven lijkt te lei­den. Die rook dames en heren die rook ge gaat het niet gelo­ven maar toch is het waar en maak u geen zor­gen aan het eind ver­tel ik gewoon hoe het zit maar die rook dus die mys­te­ri­eu­ze zwar­te krin­gel­rook die rook die was in ons huis.

Dag verdwaalde eend.

Deze week in mijn natuur (1)

Deze week scheen de zon. Deze week bracht ver­ha­len over eksters, slak­ken, mezen­jon­kies, pot­grond en vogel­kers. En ik leer­de enke­le belang­rij­ke les­sen. Een­den kun­nen niet pra­ten en Simon_tuinvriend_68 heeft altijd gelijk.

Groente-, fruit- en tuin­ban­diet

Hier bij ons in de buurt gaat het als volgt. Als ge nog een oude bana­ne­schil hebt lig­gen, of er staat iets in de koel­kast dat niet meer goed is, of ge wilt van de over­schot van uwe knol­sel­der af, dan flik­kert ge dat in de GFT-container. Die con­tai­ner wordt dan om de veer­tien dagen door de stads­dien­sten geleegd. Ge kent dat sys­teem, dat gaat bij u in de buurt mis­schien wel exact het­zelf­de.

Elvis Presley Questionnaire

Nu is Elvis dus kwaad op mij

Zijn er copyright-kenners in de zaal? Hier is een inte­res­san­te kwes­tie. Het gaat over Elvis Pres­ley, over de lief­de, en ver­moe­de­lijk over song­tek­sten. Ik zal het efkes uit­leg­gen. n 2014 maak­te ik – puur voor de lol – deze Elvis Pres­ley Ques­ti­on­nai­re, zoals ik wel vaker din­gen voor de lol maak. Mijn web­si­te hangt aan elkaar van din­gen voor de…

Dit is het Silsombos.

Het Silsom­bos god­ver­dom­me

Afge­lo­pen week­end maak­te ik nieu­we vrien­den. Dat deed ik samen met mijn lief in het Silsom­bos bij Erps-Kwerps en Nede­rok­ker­zeel. Onze nieu­we vrien­den heten bos­ane­moon en slan­ke sleu­tel­bloem. Het zijn enigs­zins rare vrien­den want ze zeg­gen nooit goei­e­dag, maar mijn god wat kun­nen ze een zom­pi­ge wil­de voor­jaars­wei­de van fees­te­lij­ke kleu­ren voor­zien. r groei­en daar nog veel meer zot­te plan­ten…

Stek­ker

Ik bel­de met de web­host. Dat ging onge­veer zo met extreem veel nadruk op onge­veer. – Hoi, onze web­si­tes zijn offli­ne, en mijn con­tro­le­pa­neel is onbe­reik­baar. Kun­nen jul­lie daar asap­per­de­pap wat aan doen? Voor jon­ge onder­ne­mers als wij is het behoor­lijk onhan­dig om niet te zeg­gen totaal van de pot gerukt dat onze web­si­tes ook maar enke­le minu­ten uit de…

A cunning plan

Een mees in mijn kruin

Van­daag schonk ik mijn lichaam aan de weten­schap. Dat wil zeg­gen: een klein deel van mijn lichaam. En met weten­schap bedoel ik het loka­le veld­on­der­zoek dat de huis­mu­ze en ikzel­ve in het voor­jaar uit­voe­ren in eigen tuin. Ofte­wel: wij sta­ren door het raam en bewon­de­ren de natuur. Daar wor­den we slim­mer van. ijn haren ble­ken te lang. Ik begon er…

Elegie voor een sigaret

Ele­gie voor een siga­ret

Een dik­ke week gele­den heb ik een kou­de kal­koen de nek omge­wron­gen en ben ik gestopt met roken. Omdat mijn weer­zin voor de afhan­ke­lijk­heid steeds gro­ter werd, ruil­de ik een pak­je per dag in voor wat me in eer­ste instan­tie een saai en kleur­loos bestaan leek. In vol­le bewust­zijn duw­de ik op een avond de laat­ste siga­ret in de asbak,…

Kluns

Ik word altijd zenuw­ach­tig aan de kas­sa van de super­markt. De lopen­de band gaat te snel, en ik heb het gevoel dat ieder­een staat mee te glu­ren. Niet dat ik wil ver­ber­gen wat ik in de kar heb lig­gen, dat mag jan en alle­man weten. Maar dat de rest van de wereld ziet wat voor kluns ik ben in het…

De klinkmees

De klink­mees

Ik wist dat hij er zou komen zit­ten. Hij was er al eer­der geweest, en hij had tel­kens al flui­tend zijn aan­we­zig­heid ken­baar gemaakt. Vol­gens de huis­mu­ze – want die weet er wat van – was het schel­den wat hij deed, al was het niet dui­de­lijk waar­om of naar wie. Stom­me kut­klink! of Ge moet uw ramen kui­sen, goor­lap­pen! We…

Antonio toch.

Het sei­zoen van het dam­pen­de muur­ke

In de herfst regent het en waai­en de pan­nen van het dak. Of als het niet zo hard waait, de bla­de­ren van de bomen. Daar­na, in de win­ter, ver­an­dert de regen in sneeuw en het water in ijs. In het mid­den van de win­ter is het het koudst, een half jaar later – in het mid­den van de zomer –…

Toren

Er was ooit een aard­be­vin­kje. Ik was kind, ik sliep, en in het mid­den van de nacht was er een aard­be­vin­kje. Zo’n aard­be­vin­kje waar­van je niks merkt, maar waar­van iemand ’s och­tends op de radio ver­telt dat er een aard­be­vin­kje was. Nie­mand had het gevoeld, maar diep in de Vlaam­se onder­grond waren er twee hele klei­ne tec­to­ni­sche plaat­jes over elkaar…

Vogelen

Voge­len

Ik ben graag dicht bij de natuur. Als het kon, zou ik mid­den in een bos gaan wonen. Ter­wijl dat nog niet kan, is onze hui­di­ge woonst een pri­ma tus­sen­stop op dat pad naar ste­de­lij­ke ont­hech­ting. Ik ga regel­ma­tig wan­de­len, en dat doe ik om aller­lei voor de hand lig­gen­de rede­nen, gaan­de van een flin­ke hap fris­se lucht tot een…

Boem

Knal

Ik wil­de weten hoe ver mijn iphone-kalender terug in de tijd kan kij­ken. Om dat te ach­ter­ha­len ging ik even flink door de jaren en de eeu­wen scrol­len, langs twee wereld­oor­lo­gen, voor­bij de Renais­san­ce, via de kruis­toch­ten en de ont­dek­king van Ame­ri­ka, tot aan het jaar nul. Ik blijk afspra­ken te kun­nen maken om half drie ’s mid­dags op mijn…

Aufwienerschnitzel

Auf­wie­ner­schnit­zel

We had­den num­mer­tje 21 en wacht­ten op onze beurt aan één van de tal­lo­ze loket­ten. Een meneer­tje van een jaar of zes­tig was net gehol­pen en liep met een sta­pel pape­ras­sen rich­ting uit­gang. Aan de tafel naast ons leg­de hij zijn docu­men­ten even neer om zijn kle­ding te her­schik­ken. “Dju toch, mijn broek zakt af.” Hij trok zijn broek wat…

Sprakeloos

Spra­ke­loos

In de nasleep van het onheil dat Maartje en mij over­kwam, nu meer dan twee weken gele­den, kwam een stroom van al dan niet digi­ta­le steun en lief­de onze rich­ting uit. Tien­tal­len reac­ties en bericht­jes die ons hiel­pen om een beet­je te ver­ge­ten dat onze vakan­tie zo abrupt in het water viel. En een mooi tegen­wicht voor de angst, het…

Brief aan de dief van mijn vakantie

Brief aan de dief van mijn vakan­tie

Dag Marek, Ik noem je Marek, omdat dat de naam was op de iden­ti­teits­kaart waar­van de Cata­laan­se poli­tie ons een kopie­tje liet zien. We waren 99% zeker dat jij het was die onze spul­len uit de auto roof­de. De agen­ten had­den lie­ver 100% gehoord, maar het gebeur­de alle­maal te snel om heel erg zeker te zijn over hoe je eruit…

Ik wou dat ik weer zes was.

Brus­sel

Ik was onlangs in Brus­sel in het gezel­schap van de huis­mu­ze en Jan­nes, mijn zes­ja­ri­ge pete­kind. We had­den hem een trip­je naar de hoofd­stad beloofd, we zou­den naar het Muziek­in­stru­men­ten­mu­se­um gaan. Hij had net leren lezen, en Muziek­in­stru­men­ten­mu­se­um was een sprook­jes­ach­tig lang woord. Ook wil­de hij Man­ne­ken Pis ont­moe­ten. Jan­nes was nog niet vaak in Brus­sel geweest, en uit zijn…

Schaamte

Schaam­te

Dag meneer, sor­ry voor het sto­ren, maar wij staan op de bus te wach­ten en wij moe­ten echt kweet­nie­joe­drin­gend naar de wc, zou­den wij mis­schien heel even snel uw toi­let mogen gebrui­ken?’ Twee puber­t­rie­nen ston­den met samen­ge­kne­pen boven­be­nen in de deur­ope­ning. Ik werd een beet­je over­val­len door de onver­wach­te kwes­tie, maar het was ver­der geen van de pot geruk­te vraag…

Alles is doorschijnend

Alles is door­schij­nend

Het mooist aan de zomer zijn alle dagen vóór 21 juni. Lan­ge dagen die de nacht steeds ver­der voor zich uit duwen, tot enkel de magi­sche sche­me­ring van de mid­zo­mer­nacht over­blijft. Er hangt een onaard­se sfeer over die avon­den. De wereld zoals ik die ken, ver­wa­tert in een tot dan toe nooit eer­der waar­ge­no­men dag­deel en alles wordt onbe­lang­rijk. Ik…

De klasracist (2)

De klas­ra­cist (2)

Ik was zes­tien en de racist van de klas zou gaan neu­ken. Het was vrij­dag­mid­dag en in gedach­ten begon­nen we alvast aan het week­end. De klas­ra­cist zou twee vol­le dagen op zijn wijf gaan zit­ten, als we zijn woor­den moch­ten gelo­ven. Omdat neu­ken in die tijd nog mij­len­ver van mijn bed stond, kon ik me daar niet onmid­del­lijk iets bij…

Phil

Phil

Ik lag in bed maar kon niet sla­pen. Er werd een film­pje inge­start over een mevrouw met heel veel kwaal­tjes. In de afge­lo­pen twee jaar was ze 150 keer naar de huis­arts geweest, omdat ze zich zor­gen maak­te over haar gezond­heid. Ze durf­de niet meer naar feest­jes, uit angst voor een hart­aan­val. Ze durf­de niet meer te spor­ten, omdat de…

Knooppunten

Knoop­pun­ten

Ik schreef een reeks num­mer­tjes op mijn hand. 33, 73, 75, 76, 78, 90, 89, 88, 87, 73, 33. De knoop­pun­ten van het op sta­pel staan­de fiets­tocht­je. Het voor­deel van die num­mer­tjes op mijn hand is twee­ër­lei. Ten eer­ste moe­ten we onder­weg niet zit­ten klooi­en met de knoop­pun­ten­kaart, ten twee­de denkt elke ande­re fiet­ser en wan­de­laar – die mij op…

Kaboutertje

Kabou­ter­tje

De bel ging. Er ston­den twee half­blon­de dame­tjes in de namid­dag­zon, blos op de wan­gen, een glim­lach van oor tot oor. Om één of ande­re reden moest ik aan The Step­ford Wives den­ken. ‘Dag meneer, niet bang zijn’, klonk het. Ik ben erg slecht in het ade­quaat en snel rea­ge­ren op vreem­de uit­spra­ken, en deze ope­nings­zin bewees dat nog­maals. ‘Euh…

Ettertjes

Etter­tjes

In de kleu­ter­klas waren er altijd wel etter­tjes. Slecht opge­voe­de, schreeu­wen­de klas­ge­noot­jes die nooit luis­ter­den en min­stens één keer per dag iets sub­ver­siefs deden, al dan niet aan­ge­wak­kerd door de nega­tie­ve aan­dacht van een stren­ge kleu­ter­juf. Zolang ik er als bedeesd en ang­stig kleu­ter­tje geen last van had, vond ik het pri­ma. Ik ont­dek­te al heel jong dat er in…

Jazz in het riet

Jazz in het riet

Er klonk muziek in het riet. Een klein orkest­je. Ik hoor­de een jon­ge vogel pie­pen, enke­le kik­kers en een paar vage trom­pe­tjes. Miles Davis, maar dan net wak­ker. We luis­ter­den vol bewon­de­ring. Het klonk als vanal­les door elkaar, maar dan steeds in het­zelf­de patroon. Zou dit één dier kun­nen zijn? Is er een dier dat tege­lij­ker­tijd klinkt als een nest…