Categorie: Tekst

You're a cog in the machine

Cog in the machine

Ik maak­te een fil­mi­sche ode aan de poli­ti­ci van deze wereld. Want dat ver­die­nen ze. Met hun diplo­ma­tie­ke en pro­fes­si­o­ne­le talen­ten gaan zij dage­lijks aan de slag in par­le­men­ten en rege­rings­ge­bou­wen. Onver­saagd en onver­moei­baar gaan zij in debat, om elkaar op intel­li­gen­te en door­dach­te wij­ze van repliek te die­nen. Met daar­bij steeds het wel­zijn van de bur­ger in gedach­ten. Stuk…

De natuur (slot)

De natuur (slot)

We wan­del­den over een dijk. Ik weet niet of het echt een dijk was, maar het was een pad op een ver­ho­ging naast de water­kant en het voel­de als een dijk. We had­den mean­ders bewon­derd en kever­tjes hel­pen over­ste­ken, het was fris maar zon­nig, en in ons hoofd waren we alleen op de wereld. Er groei­den begin­nen­de kerst­boom­pjes naast de…

De natuur (slot)

De natuur (3): het experiment

Na mijn eer­de­re the­o­re­ti­sche uit­een­zet­tin­gen over de natuur, duik ik van­daag met han­den en voe­ten de prak­tijk in. Ik zal – door mid­del van een zorg­vul­dig voor­be­reid expe­ri­ment – de gevol­gen van de natuur voor de mens onder­zoe­ken. Want we weten alle­maal dat de flo­ra en fau­na van deze wereld een behoor­lij­ke invloed heb­ben op het dage­lijks rei­len en zei­len…

De natuur (slot)

De natuur (2): de giraf

Gis­te­ren begon ik mijn dis­ser­ta­tie­reeks over de natuur aan de hand van enke­le alge­me­ne defi­ni­ties. Van­daag ga ik wat die­per in op een spe­ci­fiek onder­deel van de natuur, met name de giraf. Ge kunt het nu een­maal niet over de natuur heb­ben zon­der stil te staan bij dit won­der­lij­ke beroep. Hoofd­stuk 1: De kameel­par­del Een giraf (of giraf­fe, afhan­ke­lijk van…

De natuur (slot)

De natuur (1)

Als ik aan de natuur denk, dan denk ik aan bos­wan­de­lin­gen die veel lan­ger duren dan gepland omdat ik elke gras­spriet, elke klon­ter mos en elk gevleu­geld natuur­ding met de grootst moge­lij­ke aan­dacht wil obser­ve­ren en bewon­de­ren. Dat geze­ver van zo gaat het goed zo gaat het beter alweer een kilo­me­ter is aan mij niet besteed. Eer­der iets in de…

Encyclopedia Paeperclipa

Encyclopedia Paeperclipa

Omdat ik soms zoda­nig de krie­bels krijg van ket­ting­brie­ven en alle heden­daag­se equi­va­len­ten ervan, nam ik het feno­meen een paar dagen gele­den facebook­ge­wijs op de kor­rel. Ieder­een die mee wil­de doen, kreeg de opdracht een paper­clip te foto­gra­fe­ren met een wel­be­paal­de afwij­king. De resul­ta­ten ziet u hier­on­der (of in het gelijk­na­mi­ge facebook‐album).

Dutske toch

Dutske toch

Er kan niet genoeg vre­de in de wereld zijn. En lief­de. En teder­heid. En troost en ooh ja nog nog! Bij deze lever ik mijn bij­dra­ge aan een mooi­er leven voor ieder­een in de vorm van een euh papie­ren scheur­ding dat ge aan de muur kunt han­gen. Down­load de pdf (klik­ke­ti­klik), druk af, knip op de stip­pel­lijn­tjes en ver­spreid op…

Een bespiegeling over hoerenjongen

Een bespiegeling over hoerenjongen

Het is zon­dag en dan werk ik niet. Het lukt me niet altijd om dat ada­gio hoog te hou­den, maar van­daag wel. En als ik niet werk, dan blij­ven er rare din­gen ach­ter in mijn hoofd. Dan dan­sen ter­men als vlees en over­hang een vro­lij­ke hor­le­piep door­heen het arbei­ders­brein dat ik met alle moei­te van de wereld pro­beer uit te…

Over tekstuitlijning

Een bespiegeling over tekstuitlijning

Er bestaan geen gou­den regels voor het uit­lij­nen van tekst. Links, rechts, gecen­treerd, vol­le­dig uit­ge­lijnd, het is een keu­ze die afhan­ke­lijk is van een hele hoop fac­to­ren die natuur­lijk nooit het­zelf­de zijn. In die zin ver­schilt gra­fi­sche vorm­ge­ving niet veel van het leven in alge­me­ne zin. Doe ik de schei­ding van mijn nieu­we kap­sel links of rechts? Loop ik in…

De ironische gloed van de Andries-en-Tijs-Show

De ironische gloed van de Andries‐en‐Tijs‐Show

Ik mis Pol en Wil­ly, zei ik gis­ter­avond. Pol en Wil­ly is de geu­zen­naam die we op Het Eiland Neus gebrui­ken voor talk­show­hosts Pauw en Wit­te­man. Sinds een paar maan­den moe­ten we bij het uit­spre­ken van dat pseu­do­niem ook steeds aan Luc­ky TV den­ken. Vaak gaan gesprek­jes hier ten hui­ze als volgt: – ’Ik mis Pol en Wil­ly.’ – ’Me…

© Carla Isabel Ribeiro

Help mij

Slak­ken zijn kut­bees­ten. Ze vre­ten onze bloe­men­weel­de hele­maal kapot. Gis­ter­avond trok ik ten strij­de mid­dels de alou­de truuk van de bier­val. In elk Hand­boek Voor Oma staat wel een hoofd­stuk over deze alco­ho­li­sche geno­ci­de. Ge vult een baks­ke tot de helft met bier en zet dat in de tuin. Slak­ken hou­den van gist, en trek­ken mas­saal rich­ting bier­val. Tot zover…

© Stijn Kuylen

Beste meneer Wouter Beke

Bes­te meneer Wou­ter Beke, Er stond een inter­view met u in de krant. In de inlei­ding zegt ge ’Als ze een argu­ment kun­nen aan­bren­gen tegen een kor­te­re zomer­va­kan­tie, moe­ten ze dat maar geven.’ Dat is natuur­lijk hele­maal het punt niet. Nie­mand hoeft een argu­ment te beden­ken tegen een kor­te­re zomer­va­kan­tie. Gij zijt het die argu­men­ten moet beden­ken. Gij zijt het die…

Quidquid

Quidquid

(Quid­qwa­blief­te­ru?)

De foto van het jaar. (© Reuters)

De foto van het jaar

Ik heb iets schoons voor u. Dins­dag­avond gaf mon­seig­neur André Léo­nard (dat is die meneer die al jaren­lang denkt dat car­na­val het hele jaar duurt) in Brus­sel een lezing. Over blas­fe­mie. Dat laat­ste is niet zo belang­rijk, maar het bleek uit­ein­de­lijk wel een mooi staal­tje iro­nie. Het mooie is dat de lezing van de mon­seig­neur ver­stoord werd door Femen‐activistes die…

Marina Abramović

Soms schieten woorden

Ik heb iets voor u. Iets schoons. Iets om het week­end mee te begin­nen. Of de week. Of de len­te. Of elke maand die nog komen moet. Het gaat over Mari­na Abram­ović. Dat is een Ser­vi­sche kun­ste­na­res die aller­lei per­for­man­ces bedenkt, en ze is veel bezig met zelf­be­scha­di­ging en uit­put­ting. Dat is toch wat wiki­pe­dia zegt. Lees die wikipedia‐pagina trou­wens.…

13 jaar Sprekende Ezels, Arenberg (Foto © Serge Meeter)

Kutzeugma

Als lief­de een zeug­ma is Dan zijt gij de aller­lief­ste maar ook niet van gis­te­ren omdat ge mij hebt weten te vin­den En ge zegt zot tegen mij Nie­mand weet wat een zeug­ma is Nie­mand kent dat woord Ieder­een gaat aan var­kens moe­ten den­ken Met een zeug­ma zou ik niet begin­nen En dus Begin ik met een ana­ko­loet Omdat ik…

Zijt gij een paard?

Een hitparade

Tijd voor een lijst­je. Vol­gens mijn sta­tis­tie­ken­tel­ler waren dit in 2012 de popu­lair­ste berich­ten op wannesdaemen.com: 10. 21 decem­ber 2012 De avon­tu­ren van boer Gerolf en zijn vrouw Maya. En eigen­lijk het eni­ge stuks­ke ech­te lite­ra­tuur in deze vol­strekt bete­ke­nis­lo­ze popu­la­ri­teits­poll. Wat ook wel okee is. Lite­ra­tuur mag nooit al te popu­lair wor­den. Voor ge het weet wordt ge stin­kend…

De Sprekende Ezels in Turnhout

En de ezel hij balkte

Gis­te­ren stond ik op een onoog­lijk klein podi­um in Café ’t Pand te Turn­hout, alwaar de eer­ste Kem­pen­se edi­tie van De Spre­ken­de Ezels plaats­vond. Samen met Tom Drie­sen, The Peer Friends, Char­lot­te Van den Broeck, JVDB, Lut Van Noo­t­en, Adri­aan Kui­pers en de god­de­lij­ke Stijn Vran­ken ver­kocht ik de poë­zie een wel­ver­dien­de schop onder de luie kont. En dat alles…

Wannes Daemen in het heetst van de strijd (Foto © Maartje Luif)

21 december 2012

Lang, heel lang gele­den, in drie­dui­zen­zes­en­t­wont­jusp voor chris­tus was er eens een boer Een hard­wer­ken­de boer met han­den als kolen­schop­pen En een hele dik­ke boe­rin ach­ter zijn stoof En die boe­rin die heet­te Maya Dat was haar voor­naam Haar ach­ter­naam was Yuca­tan of Gaz­pa­cho of Popo­ca­te­pe­pl Dat weet nie­mand meer En die boer zegt tegen zijn vrouw Maya, zegt hij,…

Luca

In Ameland

Ik kan zeg­gen dat ik op Ame­land was, maar ik kan ook zeg­gen dat ik in Ame­land was. Ik vind in Ame­land het mooist, ook al moest ik nooit ver kij­ken om te besef­fen dat ik op Ame­land was. In Ame­land zijn de luch­ten altijd mooi. En de klei­ne glooi­in­gen. En de meeu­wen die in de ther­miek gaan han­gen. En…

Nirvana (Nevermind)

It’s okay to eat fish

Ik had nooit dur­ven ver­moe­den dat het cas­setje dat ik toe­ge­stopt kreeg mijn wereld zou ver­an­de­ren. Het was eind 1991 en ik ging kij­ken naar een voor­stel­ling van een bevriend jeugd­to­neel­ge­zel­schap. Ik speel­de zelf ook toneel en ik mocht er graag naar kij­ken, maar die avond was mijn aan­we­zig­heid voor­al te ver­kla­ren door het feit dat mijn eer­ste gro­te lief­de…